Krzysztof Wons SDS Rozwój i zamieranie instytutów zakonnych ISBN: 978-83-60703-46-5 wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2008

Wybrane fragmenty Wprowadzenie Instytuty nie są wieczne Badanie pulsu Najpierw trochę danych Parabola życia Instytutów Czas narodzin Czas dziecięctwa Czas dorastania Czas dojrzałości Czas stabilizacji i stagnacji Czas stabilizacji i stagnacji Czas umierania

Czas dojrzałości

Na takim etapie rozwoju grupy pojawia się potrzeba rozpisania reguły z uwzględnieniem nowych inspiracji sprawdzonych przez życie w nowych warunkach, kontekstach, w których przyszło żyć nowo powstałym podgrupom lokalnym, regionalnym, prowincjalnym czy generalnym. Wszystko to dzieje się w oparciu o dojrzewające mechanizmy administrowania. Kiedy proces ten zostaje dopełniony, wtedy można powiedzieć, że Instytut jest w pełni ukonstytuowany. Proces, którego owocem jest uszczegółowiona reguła, zostaje potwierdzony przez członków. Reguła wprowadzana jest w praktykę najczęściej w klimacie pierwotnej radości i entuzjazmu. Przez około sto lat tak ukonstytuowane Instytuty zakonne przeżywają czas ekspansji, niezależnie od warunków zewnętrznych, w których przyszło im żyć. Rzadkie są przypadki, w których notowałoby się spowolnienie wzrostu. Mnoży się liczba członków, a wraz z nią nowe fundacje, w których wzrasta także liczba nowo przyjętych. Różne rodzaje działalności apostolskiej, które korespondują z pierwotnym charyzmatem, są dobrze asymilowane przez różne fundacje. Programowanie i administrowanie życia i misji Instytutu pozostają w dojrzałej relacji z wizją charyzmatyczną. Ekspansji zewnętrznej towarzyszy ekspansja wewnętrzna. Zwykle w przeciągu stu lat instytut osiąga rozmiary, które charakteryzują się stabilnością przez cały czas swego istnienia.

opr. aw/aw

wyślij znajomym

Zobacz także: Ireneusz Rogulski, Non omnis moriar Mirosław Piesiur, Marek Gancarczyk, Komisja tylko naprawia szkody Stanisław Wysocki, Marta Wielek, Anna Dąbrowska, Czy śmierć boli Marta Wielek, Muzeum dusz czyśćcowych Grzegorz Strzelczyk, Co się z nami dzieje po śmierci Kajetan Rajski, Szczepan Praśkiewicz, Trudne czasy wymagają mocnych ludzi Michał Heller, Rewolucje czy ciągłość rozwoju? Benedykt XVI, Przesłanie z okazji XXVI Kapituły Generalnej Salezjanów Benedykt XVI, Żaden człowiek nie powinien umierać w samotności Beata Zajączkowska, Leszek Woroniecki SAC, Hospicja – model polski a model francuski

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz