Czas dojrzałości

Fragmenty książki "Rozwój i zamieranie instytutów zakonnych"

Czas dojrzałości

Krzysztof Wons SDS

Rozwój i zamieranie instytutów zakonnych

ISBN: 978-83-60703-46-5

wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2008

Wybrane fragmenty
Wprowadzenie
Instytuty nie są wieczne
Badanie pulsu
Najpierw trochę danych
Parabola życia Instytutów
Czas narodzin
Czas dziecięctwa
Czas dorastania
Czas dojrzałości
Czas stabilizacji i stagnacji
Czas stabilizacji i stagnacji
Czas umierania

Czas dojrzałości

Na takim etapie rozwoju grupy pojawia się potrzeba rozpisania reguły z uwzględnieniem nowych inspiracji sprawdzonych przez życie w nowych warunkach, kontekstach, w których przyszło żyć nowo powstałym podgrupom lokalnym, regionalnym, prowincjalnym czy generalnym. Wszystko to dzieje się w oparciu o dojrzewające mechanizmy administrowania. Kiedy proces ten zostaje dopełniony, wtedy można powiedzieć, że Instytut jest w pełni ukonstytuowany. Proces, którego owocem jest uszczegółowiona reguła, zostaje potwierdzony przez członków. Reguła wprowadzana jest w praktykę najczęściej w klimacie pierwotnej radości i entuzjazmu. Przez około sto lat tak ukonstytuowane Instytuty zakonne przeżywają czas ekspansji, niezależnie od warunków zewnętrznych, w których przyszło im żyć. Rzadkie są przypadki, w których notowałoby się spowolnienie wzrostu. Mnoży się liczba członków, a wraz z nią nowe fundacje, w których wzrasta także liczba nowo przyjętych. Różne rodzaje działalności apostolskiej, które korespondują z pierwotnym charyzmatem, są dobrze asymilowane przez różne fundacje. Programowanie i administrowanie życia i misji Instytutu pozostają w dojrzałej relacji z wizją charyzmatyczną. Ekspansji zewnętrznej towarzyszy ekspansja wewnętrzna. Zwykle w przeciągu stu lat instytut osiąga rozmiary, które charakteryzują się stabilnością przez cały czas swego istnienia.

 

opr. aw/aw

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

reklama

reklama

reklama

reklama