Krzysztof Wons SDS Rozwój i zamieranie instytutów zakonnych ISBN: 978-83-60703-46-5 wyd.: Wydawnictwo SALWATOR 2008

Wybrane fragmenty Wprowadzenie Instytuty nie są wieczne Badanie pulsu Najpierw trochę danych Parabola życia Instytutów Czas narodzin Czas dziecięctwa Czas dorastania Czas dojrzałości Czas stabilizacji i stagnacji Czas stabilizacji i stagnacji Czas umierania

Czas dziecięctwa

Okres pierwotny jest fazą wysoce charyzmatyczną. Spontanicznie powstaje pierwsza wspólnota uczniów, w której panują ciepłe i nieformalne relacje. Wiara, miłość i dzielone pasje są jedyną strukturą wspólnoty, którą tworzą. Ubóstwo środków i mała liczba członków są doskonale uzupełniane świeżością inspiracji i entuzjazmem typowym dla pierwotnego okresu przyszłego Instytutu. Żyjący jeszcze założyciel przekazuje charyzmat w jego pierwotnej nieskazitelności przez swoje osobiste życie, a także listy, rady i upomnienia. Autentyzm i intensywność, z jaką on sam przeżywa pierwotne inspiracje, integrują grupę i pomagają nawet najbardziej niepewnym pogłębić życiowy ideał i zobaczyć jasno cel życia, którego sami poszukiwali. Tak rodzi się we wspólnocie twórczy ferment, który ją dynamizuje i konsoliduje od środka. W chwili gdy już ukonstytuowała się pierwsza grupa uczniów (według R. Hostie okres ten trwa od 5 do 10 lat)¹⁰³, gdy zyskała własną fizjonomię i wypracowała podstawowe struktury, wchodzi w okres organizacji. Jak twierdzi R. Hostie, ponieważ członkowie grupy, pewni swojej wewnętrznej spójności i tożsamości nie są już tak bardzo zajęci sobą i zaabsorbowani wewnętrznym dynamizowaniem, wychodzą coraz bardziej na zewnątrz, aby realizować cele, które cechują jej powołanie. Grupa coraz bardziej promieniuje swoim oddziaływaniem. Ich rodzaj życia uderza tych, którzy się z nimi spotykają. Pociąga ich i przyciąga aż do włączenia się w ten sam rodzaj życia i misji, z którym się osobiście utożsamiają, ponieważ odpowiada na ich życiowe poszukiwania. Przybywają wciąż nowi zainteresowani i nie tylko. Pojawiają się nowe komórki życia wspólnoty, nieraz rodząc się daleko poza geograficznymi granicami powstania pierwszej grupy.

¹⁰³ Por. R. Hostie, Genesi degli Istituti religiosi, w: Dizionario..., Roma 1977, t. IV, kol. 1050-1053.

opr. aw/aw

wyślij znajomym

Zobacz także: Ireneusz Rogulski, Non omnis moriar Mirosław Piesiur, Marek Gancarczyk, Komisja tylko naprawia szkody Stanisław Wysocki, Marta Wielek, Anna Dąbrowska, Czy śmierć boli Marta Wielek, Muzeum dusz czyśćcowych Grzegorz Strzelczyk, Co się z nami dzieje po śmierci Kajetan Rajski, Szczepan Praśkiewicz, Trudne czasy wymagają mocnych ludzi Michał Heller, Rewolucje czy ciągłość rozwoju? Benedykt XVI, Przesłanie z okazji XXVI Kapituły Generalnej Salezjanów Benedykt XVI, Żaden człowiek nie powinien umierać w samotności Beata Zajączkowska, Leszek Woroniecki SAC, Hospicja – model polski a model francuski

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz