słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

Kościół troszczy się o pełne dobro każdego narodu

18 VI 2004 - do nowego ambasadora Hiszpanii



18 czerwca Jan Paweł II przyjął w swej prywatnej bibliotece nowego ambasadora Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej Jorge Dezcallara de Mazarreda, który złożył listy uwierzytelniające. W przemówieniu Papież podkreślił, że dobro wspólne wymaga współpracy państwa z Kościołem, z wykluczeniem jakiejkolwiek dyskryminacji czy marginalizacji. Zwrócił też uwagę na niektóre aspekty życia społecznego będące przedmiotem troski Kościoła, takie jak: służebny charakter instytucji publicznych względem obywatela, obrona życia czy uprzywilejowana pozycja rodziny w stosunku do innych grup społecznych.



Panie Ambasadorze!

1. Z radością spotykam się z panem i przyjmuję listy uwierzytelniające, na mocy których jest pan akredytowany przy Stolicy Apostolskiej jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny Królestwa Hiszpanii. W tych okolicznościach serdecznie pana witam i składam najlepsze życzenia pomyślnego pełnienia odpowiedzialnej funkcji, powierzonej panu przez rząd.

Dziękuję za skierowane do mnie miłe słowa, które ożywiły we mnie uczucia sympatii i szacunku dla kraju, który — jak Wasza Ekscelencja zaznaczył — od początków swego chrześcijaństwa zawsze wyróżniał się przywiązaniem do Kościoła i dzięki ogromnej pracy ewangelizacyjnej przyczynił się do tego, że wielka liczba jego wiernych w świecie mówi po hiszpańsku.

Z serca dziękuję Jego Królewskiej Wysokości, rodzinie królewskiej, narodowi hiszpańskiemu i rządowi za pozdrowienia oraz proszę pana o zapewnienie ich o serdecznym uczuciu, jakie Papież żywi wobec wszystkich Hiszpanów.

2. Oceniając z zadowoleniem stan stosunków dyplomatycznych między Hiszpanią i Stolicą Apostolską, opierających się na uznaniu i szacunku, nie mogę zapomnieć o moich pięciu podróżach do tego kraju. Wspominam zwłaszcza ostatnią, w ubiegłym roku, podczas której wymownym świadectwom towarzyszyła wielka żywiołowość i entuzjazm. Raz jeszcze spotkałem się z rzeszą reprezentującą wszystkie warstwy społeczne, ożywioną głęboką wiarą i serdecznym przywiązaniem do Następcy Piotra. Był to bardzo wyraźny znak nadziei dla Kościoła, a także dla społeczeństwa hiszpańskiego, ponieważ przeżywane głęboko wielkie wartości stanowią niejako duszę spajającą całą ludzką działalność i sprzyjają znajdowaniu twórczych rozwiązań oraz nieugiętości w chwilach przygnębienia lub nieszczęścia, jakich również Hiszpania niedawno tragicznie doświadczyła, zwłaszcza z powodu plagi terroryzmu.

Świadom tego, przy pożegnaniu skierowałem gorący apel do Hiszpanów: «Nie zaniedbujcie nigdy tej misji, która była chlubą waszego kraju w przeszłości i jest śmiałym wyzwaniem na przyszłość» (Regina caeli, Madryt, 4 maja 2003 r.; «L'Osservatore Romano», wyd. polskie, n. 6/2003, s. 11). Ta misja trwa również poza granicami kraju, gdzie wiele tysięcy zakonników i zakonnic, wolontariuszy i współpracowników świeckich dzięki swemu poświęceniu i zaparciu tak często ukazuje najpiękniejszy wizerunek swej ojczyzny. Hiszpania wydała plejadę świętych; pełna jest zabytków, ośrodków pomocy, kultury i dzieł sztuki inspirowanych wiarą. Są to oczywiste wyrazy jej tożsamości i żywotnych sił, które kształtowały jej chwalebne dzieje i którymi potrafiła wielkodusznie dzielić się z wieloma innymi narodami. W chwili kiedy w starej Europie kształtuje się nowy porządek, nie może zabraknąć wkładu Hiszpanii, polegającego m.in. na wyraźnym ukazywaniu korzeni chrześcijańskich, z których — podobnie jak w innych krajach europejskich — rodziła się na przestrzeni wieków wizja osoby otwartej na transcendencję, będącą również decydującym czynnikiem integracji i uniwersalizmu.

3. Wypełniając swoje posłannictwo, Kościół troszczy się o pełne dobro każdego narodu, działając w zakresie swych kompetencji i uznając w pełni autonomię władz świeckich, które szanuje i za które modli się do Boga prosząc, aby ofiarnie, sprawnie i sprawiedliwie służyły wszystkim obywatelom.

Chodzi bowiem o dwie autonomiczne sfery, które nie mogą się ignorować, ponieważ obie wzbogacają się, prowadząc uczciwy i konstruktywny dialog, jako że dobro wspólne wymaga często różnych form współpracy obu stron z wykluczeniem jakiejkolwiek dyskryminacji czy marginalizacji. Taki układ określają częściowe umowy pomiędzy Kościołem i państwem, zawarte zaraz po przyjęciu obecnej konstytucji hiszpańskiej. Rezultaty i postęp osiągnięte po ich wprowadzeniu w życie są również wynikiem stałych i otwartych kontaktów, opartych na mocnych i trwałych podstawach, co pozwala uniknąć ryzyka gwałtownych lub chwilowych zmian, które w wielu przypadkach wywołują poczucie niepewności i dezorientacji w odniesieniu do praw instytucji, rodziny i obywateli.

4. Kościół w swej działalności ewangelizacyjnej stara się zachęcać wszystkich ludzi dobrej woli do budowania społeczeństwa opartego na fundamentalnych i niezbywalnych wartościach, by zapewnić sprawiedliwy i godny człowieka ład narodowy i międzynarodowy. Wiąże się to z jego misją religijną i ma charakter etyczny o wymiarze powszechnym, wynikający z niezrównanej godności osoby ludzkiej, stworzonej na obraz Boga; ona to jest źródłem niezbywalnych praw człowieka, którym właśnie instytucje publiczne powinny służyć i upowszechniać je, zgodnie z klasyczną zasadą pomocniczości. A zatem współżycie ludzi, zamiast partykularnymi lub krótkotrwałymi interesami, powinno kierować się ideałami wolności, sprawiedliwości i solidarności.

W tej perspektywie należy wskazać na brak spójności pewnych tendencji w naszych czasach, które wprawdzie z jednej strony sprzyjają dobrobytowi osób, z drugiej godzą w podstawy ich godności oraz fundamentalnych praw, co ma miejsce na przykład wtedy, gdy ogranicza się podstawowe prawo do życia lub nim manipuluje, jak w przypadku przerywania ciąży. Ochrona życia jest obowiązkiem wszystkich, ponieważ sprawa życia i jego popierania nie stanowi prerogatywy tylko chrześcijan, lecz dotyczy sumienia każdego człowieka dążącego do prawdy i troszczącego się o los ludzkości. Osoby odpowiedzialne za życie publiczne jako stróże praw wszystkich zobowiązane są do obrony życia, w szczególności życia najsłabszych i bezbronnych. Prawdziwymi «zdobyczami społecznymi» są te, które służą życiu każdego człowieka i jednocześnie dobru wspólnemu społeczeństwa i je chronią.

W tej dziedzinie mamy niekiedy do czynienia z niewłaściwie pojmowanymi «zdobyczami społecznymi», które są nimi w rzeczywistości jedynie dla pewnych osób, kosztem ofiar innych, a które u odpowiedzialnych za życie publiczne — będących gwarantami, a nie źródłem wrodzonych praw wszystkich ludzi — powinny budzić o wiele większe zaniepokojenie i troskę.

Podobnie ma się sprawa z rodziną, podstawową komórką całego społeczeństwa, stanowiącą niezrównane środowisko solidarności i naturalną szkołę pokojowego współżycia, zasługującą na szczególną ochronę i pomoc w spełnianiu swych zadań. Jej prawa są uprzednie w stosunku do praw większych grup społecznych. Pośród nich nie można zapomnieć o prawie do narodzenia się i wzrastania w trwałym ognisku domowym, w którym słowa «ojciec» i «matka» można wypowiadać z radością i bez przekłamań. W ten sposób przygotowuje się również najmłodszych do pełnego ufności otwarcia się na życie i społeczeństwo, które jako całość na tym skorzysta, jeśli nie ulegnie pewnym opiniom, które wydają się mylić małżeństwo z innego rodzaju związkami, odmiennymi, czy wręcz sprzecznymi z nim, albo które zdają się traktować dzieci po prostu jako przedmiot własnej satysfakcji.

Rodzina ma m.in. prawo i obowiązek wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami moralnymi i religijnymi, ponieważ integralna formacja nie może pomijać transcendentnego i duchowego wymiaru istoty ludzkiej. W tym kontekście rysuje się wyraźnie rola instytucji wychowawczych związanych z Kościołem, których działalność służy dobru wspólnemu, podobnie jak tylu innych, które w różnych środowiskach również pełnią posługę na rzecz obywateli, zwłaszcza uboższych. Nie należy też umniejszać roli nauczania religii katolickiej w instytucjach państwowych, opartego właśnie na prawie rodzin, które o to proszą; musi się to odbywać bez dyskryminacji czy narzucania czegokolwiek.

5. Panie ambasadorze, ponawiam moje najlepsze życzenia dla ambasady pańskiego kraju przy Stolicy Apostolskiej i w tym Świętym Roku Jakubowym proszę Jakuba apostoła, aby — tak jak przez całe wieki — był nadal jasną latarnią dla ludów Hiszpanii i prowadził przez jej ziemie tak licznych pielgrzymów z całej Europy, podejmujących szlak naznaczony trudami i nadziejami. Wielu z nich pozostało pod wrażeniem gościnności i szlachetności tych, których spotkali podczas swej wędrówki; stali się świadkami ich pracowitości, wytrwałości i wierności; poznali naród, który potrafi mierzyć wysoko. Te właśnie cnoty ukształtowały chwalebną historię i — dzięki zapałowi oraz lojalnej współpracy wszystkich — pozwalają żywić nadzieję także na obiecującą przyszłość w społeczeństwie bardziej rozwiniętym, prawym i otwartym na wartości duchowe.

Do tych życzeń dodaję także życzenie miłego pobytu w Rzymie i udzielam panu Błogosławieństwa Apostolskiego, którym obejmuję również pańską szanowną rodzinę i współpracowników.


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Robert Grohs, Czy chcesz ofiarować się Bogu?
Paweł Zuchniewicz, To wydarzyło się po siedemnastej
Andrzej Podraza, Kinga Ochnio, Dążyć do partnerskich relacji
Gregory K. Popcak, Sekret, który pomoże ci uratować małżeństwo
Papież Franciszek, Słowo jest darem. Druga osoba jest darem
Włodzimierz Rędzioch, Angelo Bagnasco, Zaduma nad losem Europy
Marek Dziewiecki, Odpowiedzialność rodziny, Kościoła, państwa i samorządu
Charles de Peyperou, Konieczna przebudowa
Aniela Róża Godecka, Autobiografia
Michał Karnowski, Komu przeszkadza 500+?
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła