Podróż Jana Pawła II do Polski, 16-19.08.2002

Przemówienie kard. Franciszka Macharskiego na Lotnisku w Krakowie-Balicach 16 sierpnia 2002 r.

Umiłowany Ojcze Święty,

Bądź pozdrowiony na polskiej ziemi — jako domownik i gospodarz, który powracając do siebie, do ojcowizny jest przyjmowany z największą radością. To co było prawie niewyobrażalne stało się: Ojciec Święty jest tutaj, jest tutaj u nas.

Przed chwilą Ojciec Święty ucałował polską ziemię — to było pierwsze.

My na ten pocałunek odpowiadamy naszą czcią, wdzięcznością i miłością: niech Pan Cię strzeże i błogosławi na naszej ziemi.

To na niej, w Kościele Krakowskim stanie dla całej Polski ołtarz Eucharystii i głoszenia Ewangelii, tu znajdzie się miejsce spotkania z  milionami Polek i Polaków — to spotkanie już trwa!

Prawie ćwierć wieku minęło od pierwszych papieskich odwiedzin. W Krakowie było ich zakończenie. Ostatnia stacja stała się jakby pierwszą dla drogi wolności naszej i Europy, i świata.

Ojciec Święty przyniósł nam Ewangelię i pytał: czy wolno powiedzieć „nie” temu, czym żyliśmy przez tysiąc lat?

Po latach Kościół w wolnej Polsce — i Polska — znajduje się na orbicie osiągnięć i trudnych spraw, którymi żyje Europa i cała ziemia. Kościół uczestniczy w radościach i nadziei, w smutkach i trwodze współczesnego świata, bo nie ma nic prawdziwie ludzkiego, co nie miałoby oddźwięku w  sercu uczniów Chrystusa: nadzieja i rezygnacja, otwarcie się na miłość i  ciasnota egoizmu. I heroizm i cynizm. Entuzjazm i rozczarowania. Ale także zwycięstwo ładu moralnego w próbach wiary i charakterów. Polska — a w niej Kraków i Łagiewniki i Kalwaria stanie się dla Następcy Piotra miejscem przekazywania Dobrej Nowiny o Bogu bogatym w  miłosierdzie. Bo przecież nie znajdzie ludzkość pokoju, jeżeli nie zwróci się z ufnością do Miłosiernego Boga.

Ojcze Święty, tę mądrość i moc przekaż nam i całemu światu!

opr. mg/mg