List Papieża z okazji 10. rocznicy ustanowienia diecezji łowickiej

Niebawem minie dziesięć lat od dnia, w którym bullą Totus Tuus Poloniae Populus ustanowiłem nowy podział administracyjny Kościoła w Polsce. Wraz z nim zrodziła się Diecezja Łowicka. Nie jest to wielki jubileusz, ale znaczący. Trzeba więc, abym przyłączył się do dziękczynienia, jakie z tej okazji Kościół w Łowiczu zanosi do Boga. Czynię to, budząc w sercu wspomnienie naszego liturgicznego spotkania w dniu 14 czerwca 1999 roku na Błoniach Łowickich. Z miłością powtarzam słowa, jakie wtedy wypowiedziałem: «Bądź pozdrowiona, ziemio, tak hojnie ubogacona tradycją chrześcijańską i wiarą twojego ludu, który pomimo dziejowych burz zawsze niezmiennie trwał przy Chrystusie i Jego Kościele».

Historia Waszej diecezji jest krótka, ale przecież wpisana w wielowiekowy nurt dziejów Kościoła w Polsce, które nabrzmiałe były świętością. Jak, myśląc o Ziemi Łowickiej, nie wspomnieć bł. Marii Franciszki Siedliskiej, bł. Bolesławy Lament czy zmarłego w opinii świętości prymasa Jana Wężyka. Jak nie przypomnieć heroicznej posługi męczenników: Michała Woźniaka, Michała Oziębłowskiego, Franciszka Drzewieckiego i tylu kapłanów zamęczonych za wiarę i Ojczyznę w hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Ta przeszłość, naznaczona śladami świętych, zobowiązuje.

Jest niejako wezwaniem do tego, aby tradycja świętości była nieustannie podejmowana przez każdego z wierzących i przez całą wspólnotę Kościoła zjednoczoną wokół Chrystusa, ożywianą mocą Ducha Świętego, wytrwale zmierzającą do domu Ojca.

Z pewnością minione dziesięciolecie było tak właśnie przeżywane. Wierzę, że był to czas wzrastania w świętości biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych i wiernych świeckich. Za to Bogu dziękuję, a Was proszę słowami św. Pawła: «dokąd doszliście, w tę samą stronę zgodnie postępujcie!» (por. Flp 3, 16).

Modlę się, aby czas jubileuszowego dziękczynienia był dla całego Kościoła w Łowiczu okazją do ożywienia tego pragnienia świętości, które w sercu człowieka nieustannie brzmi echem wezwania: «Duc in altum!» — wypłyń na głębię! Z głębi wiary, nadziei i miłości niech wyłania się przyszłość Waszej kościelnej wspólnoty.

Modlitwą obejmuję Ciebie, drogi Bracie, Biskupa pomocniczego, wszystkich kapłanów, zakonników i zakonnice, i wszystkich świeckich członków Kościoła w Łowiczu. W szczególny sposób duchem jestem blisko ludzi starszych, chorych i cierpiących. Z miłością myślę o rodzinach, o młodzieży i o dzieciach. Wszystkim z serca błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego!

Watykan, 19 marca 2002 r.

opr. mg/mg