słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

Audiencja generalna 28 października 1998

Duch «Ożywiciel» a zwycięstwo nad śmiercią



1. «Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne» (J 3, 16). Te słowa z Ewangelii św. Jana mówią, że dar «życia wiecznego» jest ostatecznym celem pełnego miłości zamysłu Ojca. Dar ten pozwala nam dzięki łasce uczestniczyć w niezmierzonej komunii miłości Ojca, Syna i Ducha Świętego: «A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa» (J 17, 3).

«Życie wieczne», którego źródłem jest Ojciec, przekazuje nam w pełni Jezus w tajemnicy paschalnej poprzez dar Ducha Świętego. Otrzymując je, uczestniczymy w ostatecznym zwycięstwie, które zmartwychwstały Jezus odniósł nad śmiercią. «Śmierć zwarła się z życiem — głosi liturgia — i w boju, o dziwy, / Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy» (Sekwencja Niedzieli Wielkanocnej). W tym decydującym wydarzeniu zbawczym Jezus obdarza ludzi «życiem wiecznym» w Duchu Świętym.

2. W ten oto sposób, przekraczający wszelkie oczekiwania, Chrystus — gdy nadeszła «pełnia czasów» — spełnia obietnicę «życia wiecznego», która od początku świata była wpisana przez Ojca w stworzenie człowieka na Jego obraz i podobieństwo (por. Rdz 1, 26).

Jak mówią słowa Psalmu 104, człowiek doświadcza, że życie we wszechświecie, a zwłaszcza jego własne życie bierze początek z «tchnienia» przekazanego przez Ducha Pańskiego: «Gdy skryjesz swe oblicze, wpadają w niepokój; / gdy im oddech odbierasz, marnieją / i powracają do swojego prochu. / Stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha / i odnawiasz oblicze ziemi» (w. 29-30).

Komunia z Bogiem, dar Jego Ducha, dla narodu wybranego staje się coraz bardziej gwarancją życia, które nie ogranicza się do egzystencji ziemskiej, lecz w sposób tajemniczy wychodzi poza nią i ją przedłuża w nieskończoność.

W trudnym okresie niewoli babilońskiej Pan budzi nadzieję swego ludu, zapowiadając nowe i ostateczne przymierze, które będzie przypieczętowane obfitym wylaniem Ducha (por. Ez 36, 24-28): «Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze groby otworzę i z grobów was wydobędę, ludu mój. Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli» (Ez 37, 12-14).

Tymi słowami Bóg zapowiada mesjańską odnowę Izraela po cierpieniach niewoli. Występujące w nich symbole pozwalają opisać drogę, jaką wiara Izraela powoli zbliża się do intuicyjnego zrozumienia prawdy o zmartwychwstaniu ciała, które będzie urzeczywistnione przez Ducha na końcu czasów.

3. Prawda ta utrwaliła się w epoce bezpośrednio poprzedzającej przyjście Jezusa Chrystusa (por. Dn 12, 2; 2 Mch 7, 9-14. 23. 36; 12, 43-45), który potwierdza ją stanowczo, gdy czyni wyrzuty tym, którzy jej zaprzeczali: «Czyż nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej?» (Mk 12, 24). Według Jezusa wiara w zmartwychwstanie opiera się bowiem na wierze w Boga, który «nie jest (...) Bogiem umarłych, lecz żywych» (Mk 12, 27).

Co więcej, Jezus łączy wiarę w zmartwychwstanie ze swoją Osobą: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem» (J 11, 25). W Nim bowiem, dzięki misterium Jego śmierci i zmartwychwstania, spełnia się Boża obietnica daru «życia wiecznego», który oznacza pełne zwycięstwo nad śmiercią: «Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia» (J 5, 28-29). «To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne. A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym» (J 6, 40).

4. Ta obietnica Chrystusa urzeczywistni się więc w sposób tajemniczy na końcu czasów, kiedy powróci On w chwale i będzie «sądził żywych i umarłych» (2 Tm 4, 1; por. Dz 10, 42; 1 P 4, 5). Nasze śmiertelne ciała ożyją wówczas dzięki mocy Ducha, który został nam dany jako «zadatek naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie» (Ef 1, 14; por. 2 Kor 1, 21-22).

Nie należy jednak sądzić, że życie po śmierci zaczyna się dopiero po ostatecznym zmartwychwstaniu. Poprzedza je bowiem ów szczególny okres, który zaczyna się w momencie śmierci fizycznej. W tej fazie pośredniej, podczas gdy ciało ulega rozkładowi, «żyje i trwa duchowy pierwiastek, obdarzony świadomością i wolą, a zatem 'ludzkie ja' trwa, chociaż pozbawione jest w tym czasie ciała» (Sacra Congregatio pro doctrina fidei, De quibusdam quaestionibus ad eschatologiam spectantibus, 17 maja 1979: AAS 71 [1979], 991).

Wierzący mają dodatkowo pewność, że ich ożywcza więź z Chrystusem nie może zostać zerwana przez śmierć i trwa również na tamtym świecie. Jezus powiedział bowiem: «Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie» (J 11, 25). Kościół wyznawał tę wiarę zawsze i wyraził ją w sposób szczególny w modlitwie pochwalnej, którą kieruje do Boga w jedności ze wszystkimi świętymi, oraz w modlitwie błagalnej za zmarłych, którzy jeszcze nie zostali w pełni oczyszczeni. Z drugiej strony Kościół uczy szacunku dla doczesnych szczątków każdej ludzkiej istoty, należnego im zarówno ze względu na godność osoby, do której należały, jak i na cześć dla ciał tych, którzy przez chrzest stali się świątynią Ducha Świętego. Świadczy o tym liturgia obrzędów pogrzebowych oraz kult relikwii świętych, który uformował się już od pierwszych wieków. W ich kościach — mówi św. Paulin z Noli — «nie brakuje nigdy obecności Ducha Świętego, który jest źródłem żywej łaski dla świętych grobów» (Carme XXI, 632-633).

5. I tak Duch Święty jawi się nam jako Duch życia nie tylko we wszystkich fazach doczesnej egzystencji, ale także w tym stadium, które po śmierci poprzedza pełnię życia obiecanego przez Pana również dla naszych śmiertelnych ciał. Dzięki Niemu właśnie dokonamy w Chrystusie naszego ostatecznego «przejścia» do Ojca. Św. Bazyli Wielki pisze: «Ten, kto pomyśli uważnie, zrozumie, że również w momencie oczekiwanego objawienia się Pana z nieba nie zabraknie Ducha Świętego, wbrew temu, co niektórzy uważają; będzie On również obecny w dniu ukazania się Pana, kiedy będzie sądził świat w sprawiedliwości, jako błogosławiony i jedyny władca» (Duch Święty, XVI, 40).

Wezwanie do modlitwy

Pragnę teraz zachęcić was do modlitwy w kilku intencjach, które szczególnie leżą mi na sercu:

1. Dzisiaj rozpoczynają się w Rumunii obrady komisji mieszanej, gromadzącej przedstawicieli Kościoła prawosławnego i greckokatolickiego, utworzonej w celu ułatwienia dialogu między tymi dwoma Wspólnotami. Powierzam to przedsięwzięcie waszym modlitwom, aby przyniosło oczekiwane owoce dla dobra Kościoła i całego rumuńskiego społeczeństwa.

2. Toczące się od czterech miesięcy walki w Gwinei Bissau są przyczyną znacznych przemieszczeń ludności. Wielu znajduje schronienie w misjach, gdzie księża i zakonnicy — którym wyrażam serdeczne uznanie — nie szczędzą wysiłków, aby ulżyć ich cierpieniom. Módlmy sią razem, aby wszystkie strony konfliktu zechciały wreszcie położyć kres tej bolesnej sytuacji.

3. W Demokratycznej Republice Konga nadal toczy się wojna, siejąc zniszczenie i ogarniając także kraje ościenne. Zanośmy razem gorące błagania do Królowej Pokoju, aby uspokoiła umysły i sprawiła, że wytrwałe poszukiwanie honorowych i pokojowych rozwiązań udaremni próby dalszego zaostrzenia konfliktu.

Do Polaków uczestniczących w audiencji generalnej:

Rozważanie dzisiejsze związane jest z cyklem katechez o Duchu Świętym. Życie wieczne jest darem Boga dla człowieka. Życie doczesne kończy się śmiercią, a dzięki temu darowi człowiek ma perspektywę życia w Bogu, czyli uczestniczenia w Jego wieczności. Życie wieczne!

Chrystus, który umarł i zmartwychwstał, jest Tym, który nam objawił to życie wieczne i który nam go stale udziela za sprawą Ducha Świętego.

Niech dzisiejsza katecheza odnowi w was wiarę w życie wieczne, zwłaszcza u progu uroczystości Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego.

Pamięć o zmarłych, którą w tych dniach w szczególny sposób okazujemy, jest wyrazem wiary w życie wieczne. Modlimy się dla nich o wieczny odpoczynek i światłość wiekuistą.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Marek Paweł Tomaszewski, Dziewczynka pełna Ducha Świętego
Papież Franciszek, Jezus wzywa nas do poświęcenia się na rzecz jedności i miłości
Marek Łuczak, Waldemar Poczylas, Śmierć przychodzi za wcześnie, a czasem za późno
Michał Kociołek, Nieważne, od czego zaczynasz
Michał Kociołek, Projekt: życie Nie zatrzymuj się
Słowo wśród nas, Przyjdź, Panie!
Robert Grohs, Jeśli nie działa, to znaczy, że czegoś brakuje
Jarosław Kumor, Nie gasić dziecięcego ducha
Papież Franciszek, Rada na koniec tygodnia
Rosanna Virgili, Błogosławieństwo Elżbiety
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła