Biblia — klucz do interpretacji życia człowieka

Od kilkudziesięciu lat w egzegezie Biblii dominuje metoda historyczno-krytyczna. Przyniosła ona w dziedzinie badań nad Biblią wiele pozytywnych owoców. Wiadomo jednak, że dzisiaj metoda ta jest niewystarczająca. Dlatego w ostatnich latach rozwinęły się inne metody badania tekstu natchnionego. Wśród nich największe znaczenie zyskały metody lingwistyczne: narracyjna i strukturalna, a także odczytywanie Biblii w duchu psychologii głębi. Słuszny wydaje się wymóg traktowania wszystkich metod jako komplementarnych, bez uznawania którejś z nich za dominującą. Dzięki temu rezultaty badań egzegetycznych ukażą czytelnikowi wielowymiarowy sens analizowanego fragmentu. Pozwolą odkryć wiele znaczeń i nie będą się ograniczały do jednego z nich. Wynika z tego jednak, że zadanie egzegety nie sprowadza się do odkrycia owego wielowymiarowego sensu analizowanego fragmentu (literackiego, historycznego, symbolicznego, alegorycznego i duchowego). Jest jeszcze pytanie bardzo praktyczne: jak połączyć z życiem każdego wiernego i całych wspólnot kościelnych tekst, którego sens został już odkryty? Jak przejść od tekstu do życia i od życia do tekstu? Współczesny czytelnik Biblii oczekuje od egzegetów i teologów, że potrafią wydobyć z Pisma Świętego zasady i kryteria, które winny stanowić normy w poszczególnych dziedzinach życia osobistego i wspólnotowego. Najważniejsze w tym kontekście wydają się zasady i kryteria natury ogólnej; z nich natomiast należałoby czerpać zasady bardziej szczegółowe, mogące dać odpowiedź w kwestiach moralnych, stawianych przez bioetyków, ekologów, lekarzy, psychologów, socjologów, a także polityków. Ważny jest również kierunek przeciwny: od życia do Biblii. Okazuje się coraz wyraźniej, że nie tylko trzeba, by człowiek wierzący czytał Biblię, ale także by Biblia stała się kluczem do interpretacji jego życia, a więc by Biblia «odczytywała» człowieka. Osoba wierząca powinna umieć nie tylko czerpać z lektury Biblii zasady postępowania, ale także znajdować w Biblii odbicie samego siebie.

opr. mg/mg