Słuchać głosu wiernych

Jan Paweł II od początku swego pontyfikatu wzywał biskupów do opracowania programów głębokiej odnowy Kościołów lokalnych, zgodnie ze wskazówkami Soboru Watykańskiego II, po to, «by [Kościół] mógł z nową energią podjąć swą misję ewangelizacyjną» (Novo millennio ineunte, 2).

Federacja Biskupów Azji na zgromadzeniu plenarnym w 1990 roku zaproponowała «nowy sposób bycia Kościołem». «Kościół w Azji musi stać się wspólnotą komunii, w której laikat, kapłani i osoby zakonne będą uznawać i akceptować siebie nawzajem jako siostry i bracia».

Trzeba zatem budować Kościół oparty na współuczestnictwie, Kościół, w którym dary Ducha Świętego, udzielane wszystkim wiernym, będą rozpoznawane i wykorzystywane, zaś członkowie Kościoła staną się ludźmi silnie zakorzenionymi w Bogu. Od nas, biskupów, wymaga to postawy zaufania do wiary i inicjatywy laikatu. Biskup musi — przykładem własnego życia — ukazywać nowego ducha komunii oraz model przywództwa o charakterze duszpasterskim, a nie apodyktycznym.

Małe wspólnoty chrześcijańskie przygotowują do uczestnictwa w życiu i misji Kościoła. Nasze strategie winny uwzględniać głos laikatu. Cały Kościół, jako jeden organizm, pozostaje na służbie Królestwa. Członkowie Kościoła, rozważając słowo Boże, kierują swoje myśli i dążenia ku Królestwu. Dzięki wspólnej pracy w miejscu zamieszkania członkowie wspólnot chrześcijańskich stają się gotowi do współpracy z wyznawcami innych religii; wraz z nimi będą budować lepszy świat dla wszystkich ludzi.

Wizyty duszpasterskie są dla biskupa okazją do poznania wiernych w kontekście najzwyklejszych czynności dnia codziennego, a także współuczestniczenia w radościach, smutkach i aspiracjach powierzonego mu ludu.

Biskup staje się znakiem nadziei, gdy pełniąc swą posługę duszpasterską wzoruje się na modelu Dobrego Pasterza (J 10, 14-16). Jako animator i współtwórca «nowego sposobu bycia Kościołem», jest on powołany także do realizowania «nowego sposobu bycia biskupem».

opr. mg/mg