Franciszek kardynał Macharski, arcybiskup metropolita krakowski

Iść do ludzi

Dwie wędrówki - parędziesiąt lat je dzieli - to wędrówka trzech Mędrców i wędrówka dwu uczniów. Mędrcy wyszli ze swoich krain prowadzeni przez gwiazdę - nabrali głębokiego przekonania - to byli przecież mędrcy i ruszyli w drogę, w nieznane, w tej gwieździe uznali swego przewodnika. Doszli do Betlejem, a znaleźć to miejsce dopomogli im znawcy Pisma Świętego.

Druga wędrówka była niepomiernie krótsza, tylko paręnaście kilometrów z Jerozolimy do wsi Emaus. Poszli nią dwaj uczniowie w niedzielę wielkanocną po męce i śmierci Jezusa. Jeśli ta pierwsza droga była drogą wiary poszukującej, ta druga była raczej drogą wiary zachwianej, zniechęconej - uciekającej od miejsca, do którego doszli wcześniej z Jezusem.

Chodzili z Nim trzy lata, zaufali Mu i związali się z Nim. Wielki Tydzień okazał się jednak w ich życiu wydarzeniem, które ich przerosło. Słabość Niemowlęcia nie odepchnęła Mędrców. Ale słabość, pokora i bezsilność Umęczonego i Ukrzyżowanego Jezusa Zbawcy złamała oczekiwania dwu uczniów. Poczuli się zawiedzeni i przegrani.

Bez trudu każdy z nas, przy odrobinie uczciwości, odnajdzie się w tym doświadczeniu: słabości, bezsilności i zawodu wobec wydarzeń, które nas przerastają - w naszym życiu społecznym czy politycznym, a jeszcze bardziej w naszych osobistych historiach (indywidualnych, rodzinnych, sąsiedzkich). Wiele razy stajemy wobec zła, które zdaje się nas obezwładniać, i na które jedynie właściwą odpowiedzią jest krzyż - Jezusa i nasz. I wtedy, nierzadko, wybieramy drogę ucieczki.

Wobec takiej pokusy - ucieczki, niewiary, albo innych nieewangelicznych rozwiązań, warto sobie przypomnieć, co opowiedział św. Łukasz w ostatnim rozdziale Ewangelii (może to on był jednym z dwu wędrowców): że Jezus Zmartwychwstały przyłączył się i szedł z nimi.

W ewangelicznych uczniach (kto jest tym drugim? Pewnie Ty?) coś się tak ruszyło w sercach, że poprosili Pana Jezusa: „zostań z nami". On się zgodził, siadł z nimi do stołu, wziął w ręce chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Właśnie wtedy otworzyły się im oczy. Zobaczyli, że to jest JEZUS! - A Jezus zniknął im z oczu... Ale zarazem został. Jako EUCHARYSTIA. Co się wtedy musiało w nich dziać, jaki zachwyt, radość i szczęście...

Nie skończyło się wędrowanie uczniów Jezusa! Pan spełnił ich prośbę i naprawdę został z nimi. Duch Jezusa już w Emaus jakby otworzył im drzwi gospody. Było dla nich pewne - „muszą iść do ludzi!": PAN żyje!

Więc tej samej godziny z pośpiechem poszli przekazać, że życie ma sens, że nie zgasło, ale żyje, że zwyciężyła Miłość. Eucharystia ma moc uruchamiania. Popycha nas na drogę aktywności w Kościele, w społeczeństwie, w świecie. Co więcej, ona też dyktuje ducha tej aktywności i podpowiada właściwe jej środki. Ona właśnie sprawia - jak uczy Jan Paweł II - że świat nie musi się bać chrześcijańskiego zaangażowania. Eucharystia bowiem nierzadko wychowuje męczenników, ale nigdy prześladowców! i

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Beata Zajączkowska, Konrad Keler SVD, Jak można powstrzymać prześladowanie chrześcijan? Beata Zajączkowska, Konrad Keler SVD, Pogromy chrześcijan w Indiach były zaprogramowane Beata Zajączkowska, Konrad Keler SVD, Przyczyny pogromów wyznawców Chrystusa Beata Zajączkowska, Konrad Keler SVD, Werbiści bezradni wobec prześladowania chrześcijan Krzysztof Ołdakowski SJ, Głos, którego nie słychać Stanisław Hołodok, Święta Katarzyna Aleksandryjska Mariusz Pohl, Wskrzeszenie uwerturą do Zmartwychwstania Andrzej Dzięga, Nadzieja treścią modlitw i refleksji Marcin Jakimowicz, Kolejka po aureole Marcin Jakimowicz, Nieboszczyk stawia kolejkę

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz