Zarys wiary - katechizm
CZŁONEK KOŚCIOŁA
Wiara każdego człowieka związana jest z wiarą tych, którzy wraz z nim kroczą drogą Jezusa. Ta więź wzmacnia wiarę jednostki.
Wspólnota wiary uwidacznia się podczas udzielania chrztu. Dopiero gdy w wyznaniu wiary przyjmujący chrzest zaświadczy, że prawdziwie pragnie żyć w duchu wiary wspólnoty wierzących, można udzielić mu chrztu. Natomiast przy chrzcie dziecka rodzice i chrzestni we własnym imieniu wyrzekają się zła, podobnie jak we własnym imieniu wyznają wraz z zebranymi wiarę w Boga i Jego zbawcze działanie. Czynią to w poczuciu odpowiedzialności za wychowanie dziecka w wierze, którą sami wyznają, i w poczuciu jedności z Kościołem, w wierze którego dziecko otrzymuje chrzest. Aktowi temu powinni towarzyszyć inni wierzący, aby uwidocznić i podkreślić jego istotę, a więc to, że ochrzczony zostaje przyjęty do Ludu Bożego, do Kościoła, a przez to wszczepiony w Ciało Chrystusa. Chrzest nie jest zatem sprawą „prywatną”, lecz wspólną sprawą wszystkich wierzących. Dlatego bardzo często udziela się go podczas sprawowania Eucharystii, która jest centrum życia Kościoła.
W pierwszych wiekach kandydat do chrztu musiał przejść okres przygotowawczy, tzw. katechumenat. W tym czasie uczył się i praktykował zasady życia chrześcijańskiego. Pragnący przyjąć chrzest uczestniczyli w liturgii słowa w okresie Wielkiego Postu. Dlatego uwzględniała ona szczególnie przygotowanie do chrztu. Podobnie i dzisiaj, jeśli dorosły człowiek chce zostać chrześcijaninem i być ochrzczony, jest najpierw przez dłuższy czas pouczany w wierze.
Przy chrzcie dziecka społeczność wierzących - razem z rodzicami i chrzestnymi - przyjmuje na siebie obowiązek umożliwienia mu późniejszej świadomej decyzji „bycia chrześcijaninem”. Rodzice, rodzice chrzestni i świadkowie zobowiązują się uczynić to przez przykład własnego życia i pouczania o niej. Przed chrztem rodzice oświadczają wobec wszystkich obecnych, że są świadomi tych zadań.
Ochrzczony otrzymuje na chrzcie udział w nowym, danym przez Boga życiu i zostaje przyjęty do społeczności ochrzczonych. Dlatego może powiedzieć:
Chrystus Pan wybrał mnie
i dla Niego mam odtąd żyć.
Jemu chcę służyć w świecie
i o Nim pragnę dawać świadectwo.
Tak więc nie żyję już sam,
mogę być Jego przyjacielem i uczniem.
Noszę Jego imię.
Jego własnością pozostanę na wieki. Amen.
Katecheza przed chrztem: Przed udzieleniem sakramentu chrztu zazwyczaj duszpasterz parafii odbywa spotkania z rodzicami i chrzestnymi, na których mówi im o znaczeniu chrztu, o wierze, w której dziecko będzie ochrzczone i o przebiegu samego obrzędu. Rozmowa taka powinna im uświadomić zadania, które przyjmują w imieniu dziecka oraz zachęcić do większej wiary.
Rodzice chrzestni: Oboje zobowiązują się do pomocy w religijnym wychowaniu ochrzczonego. Powinni być zatem dojrzali w wierze i w chrześcijańskim życiu. Muszą należeć do Kościoła katolickiego.
Katechumenat: Słowo to oznacza czas przygotowania katechumenów (od grec. = nauczani w wierze) i formę nauczania; katechumenat przeznaczony jest dla przygotowujących się do chrztu. Natomiast katecheza, rozumiana jako nauczanie wiary, obejmuje także już ochrzczonych.
Chrzcielnica: Najczęściej - artystycznie wykonany z kamienia lub z metalu zbiornik do przechowywania wody chrzcielnej. Znajduje się w kaplicy chrzcielnej (baptisterium) albo też jest w szczególny sposób wystawiona w głównej nawie kościoła. W ten sposób podkreślamy znaczenie chrztu dla całej społeczności parafialnej.
opr. mg/lb
Copyright © by Wydawnictwo WAM
 wyślij znajomym |
|
|
reklamacja!!!!!!!!!! (wkurzona, 2006-03-27 22:04:03)
