Powrót do strony głównej działu Kultura

Krakowskie Zaduszki Jazzowe

Tomasz Jakub Handzlik

        wiecęj zdjęć...

Krakowskie Zaduszki Jazzowe — impreza o prawie półwiecznej tradycji - odbyła się w dniach 31 października — 5 listopada głównie dzięki sile i wielkiej zawziętości Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego(czyli Marka Stryszowskiego).

Być może nie jest to tak widowiskowa impreza jak niektóre festiwale jazzowe, ale jest to najstarszy w Europie taki festiwal i co rok przynosi wielką radość krakowskiemu środowisku muzycznemu.

Podobnie stało się i w tym roku bowiem repertuar, obmyślony bardzo precyzyjnie, zadowolił chyba wszystkich fanów tej muzyki. Mieliśmy okazję wysłuchać rdzennej muzyki negro spirituals, dixielandu, jazzu lat 50-60, nowszej muzyki europejskiej, skandynawskiej i amerykańskiej, a wreszcie najświeższego głosu tego nurtu, godnie zaprezentowanego przez najmłodszych muzyków.

Za Duszki Zmarłych Jazzmanów

Tegoroczną edycję 46 Krakowskich Zaduszek Jazzowych, na scenie klubu

Piec Art, otworzył Nonet Wojtka Groborza. Młody stosunkowo zespół znany jest już publiczności(dzięki VI Letniemu Festiwalowi Jazzowemu w Piwnicy Pod Baranami), wystąpił składzie:
W. Groborz — p, T. Kudyk, T. Nowak — tp, J. Namysłowski — tb,
L. Szczerba — bs, cl, M. Ślusarczyk — as, T. Grzegorski — ts, T. Kupiec — b,
W. Jamioł — dr. Jak mówi sam lider — nonet powstał w tajemniczy sposób powiązany z osobą Billy Higginsa(nie wiadomo do końca czy w celu kontynuacji jego dzieła, czy wykonywania jego kompozycji, dość że w lipcu zagrali koncert Tribute to B.Higgins). Pamięci jego duszy poświęcił Groborz jedną część koncertu w Piecu, drugą zaś dedykował niedawno zmarłemu polskiemu perkusiście Andrzejowi Dąbrowskiemu.

W dzień zaduszny, podobny hołd wielkiemu muzykowi złożył Jarek Śmietana. Kończąc swój koncert w studiu koncertowym S-5 Radia Kraków, zagrał utwór Joshua Milesa Davisa, chcąc w ten sposób przywołać duszę największego geniusza jazzu.

Zaduszkowe Jubileusze

Na tegoroczną edycję festiwalu złożyło się wiele wydarzeń o charakterze jubileuszowym. I tak swoje rocznice obchodzili: The Willows Revival Singers,

zespół Overtime, oraz najważniejsza postać zaduszek — Marek Stryszowski, organizujący tę imprezę już po raz dziesiąty.

Od piętnastu lat na krakowskiej scenie jazzowej istnieje zespół The Willows Revival Singers. Śpiewają(bo w składzie dominują cztery wokalistki: Renata Joniec, Katarzyna Radwańska, Roma Sieraczyńska, Monika Wołowczyk) muzykę negro spirituals i robią to z ogromną precyzją. Sceniczną swobodą i prawdziwa zabawą na scenie potrafią rozruszać nawet najbardziej „sztywną” publiczność.

Jest jednak pewne małe „ale”. Nawet w tym najstarszym nurcie jazzu jest przestrzeń przeznaczona na improwizację, miejsce w którym poszczególne głosy mogłyby zabłysnąć indywidualnością. „Willowsi” odtwarzają nienagannymi, czystymi głosami, doskonałym pulsem rytmicznym i intonacją, ale nic poza tym. Jest to muzyka zagrana z nut, lub z pamięci i pozbawiona najważniejszego elementu — spontaniczności. A przecież to też jest jazz!

Urodzinowy koncert zespołu Overtime odbył się w ACK Rotunda. Obok stałego składu(M. Piątek, P. Piątek, L. Szczerba, J. Michalik, S. Berny) pojawili się goście specjalni: B. Maselli- vib i J. Pilch — perc. W ramach tej samej imprezy wystąpiła historyczna już grupa SBB - P. Wertico — dr, A. Apostolis — g, J. Skrzek — keyb.

Gwiazdy

Krakowskie Zaduszki Jazzowe borykają się już od dłuższego czasu z problemami finansowymi(podobnie jak cała polska kultura), dlatego też nie jest to impreza tak spektakularna i WIELKA jak inne jazzowe festiwale. A mimo to nie zabrakło w tym roku WIELKICH wydarzeń jazzowych, a to głównie za sprawą J. Śmietany i Z. Namysłowskiego.

Śmietana, znany już z licznych projektów międzynarodowych, przedstawił tym razem znakomitą ekipę w składzie: amerykański trębacz Lee Harper, niemiecki saksofonista Sigi Finkel, basista z Brazylii — Paolo Cordoso, znakomity polski drumer Adam Czerwiński, oraz lider na gitarach. Mimo, że zespół spotkał się w całym składzie dopiero w dzień koncertu, to program wydawał się być dopracowany wręcz perfekcyjnie. Śmietana przedstawił kilka standardów, a obok nich kompozycje własne. Największe wrażenie wywarł utwór tytułowy z płyty J. Śmietana i G. Bartz African Lake. Początkowe intro(free) rozwija się powoli doprowadzając do kulminacji, a następujące dalej sola instrumentalne wcale tego napięcia nie gaszą. Doskonałe, chciałoby się powiedzieć wirtuozowskie improwizacje rozgrzały publiczność, która później nie zamierzała wypuścić zespołu bez chociaż jednego bisa.

Z podobnie gorącym przyjęciem spotkał się „Namysłowski i Górale”- kapela złożona z dwóch, różnych stylistycznie grup — jazzowego kwartetu (Z. Namysłowski - ss, as, K. Herdzin - p, O. Walicki — b, G. Grzyb — dr)

i góralskiej kapeli Siwy Dym( P. Majerczyk — skrzypce, koza, fujarka, śpiew, G. Pintscher — skrzypce, śpiew, A. Jarząbek — skrzypce, śpiew, A. Bobak-Grapny — altówka, J. Gąsienica-Giewont — basy, kontrabas).

Występ Namysłowskiego z Góralami odbył się w Ośrodku Kultury im. C. K. Norwida w Nowej Hucie(dzielnica przez wielu spisana na straty). Publiczność dopisała, a gdyby komuś było mało, to okazała się publicznością „wyrobioną”. Każde solo, każdy niesamowity wyczyn muzyków nagradzany był brawami. A sam lider robił wrażenie bardzo zadowolonego(mimo, że miejsce nie specjalne na taki koncert — sala przypominająca restaurację na statku oceanicznym).

Zaduszki w Nowej Hucie rozpoczęła gwiazda — wokalistka skandynawska — Lyna Nyberg(z międzynarodowym składem: M. Landaeus — p, T. Kupiec — b,

G. Matthews — dr). Śpiewa jazz, od standardów po utwory autorskie kompozytora i pianisty — Landaeusa, który nagrodzony został największymi owacjami. Nyberg prezentuje wielce oryginalny styl, odnosi się wrażenie, że słyszymy głos Bjork połączony z którąś z amerykańskich wokalistek. Jest to indywidualność skandynawska, słabo znana jeszcze w Polsce i Europie, a myślę, że warta każdego grzechu. Tym bardziej jest to duży plus dla organizatorów Zaduszek.

Klubowe Granie

Wiele imprez zaduszkowych odbyło się w krakowskich klubach: Piec Art, Rotunda, Harris Piano Jazz Bar. Zagrali tam m.in. J. Mencel, Dixieland Society, W. Groborz, K. Radwańska. Niektórzy mówią, że to dobrze, że takie imprezy powinny się odbywać tylko i wyłącznie w klubach(knajpach) jazzowych. Inni uważają, że prawdziwy jazz to jazz koncertowy — wielkie sale, wielka gala i wielki splendor. Myślę jednak, że nie istotne jest miejsce, tu przecież chodzi o samą muzykę, a jej odbiór jest wyłącznie zależny od naszego indywidualnego gustu. Imprezy klubowe, obok walorów muzyki, sprzyjają spotkaniom i dyskusjom towarzyskim. Występy w salach koncertowych to większe dochody dla organizatorów i muzyków, szersze istnienie medialne, a przede wszystkim to duży komfort kontemplowania muzyki.

Msza Jazzowa

Piętnasta z kolei msza jazzowa zakończyła Krakowskie Zaduszki Jazzowe 2001 roku. Impreza odbyła się tradycyjnie w kościele oo. Dominikanów dzięki pomysłodawcy Janowi Budziaszkowi i gościnie księży. Właściwie nie jest to impreza, a wielkie misterium. Co roku bowiem na mszy spotykają się muzycy, fani, wierni i Dominikanie, aby wspólnie modlić się za dusze zmarłych muzyków, artystów i wszystkich ludzi jazzu. W tę wyjątkową liturgię wpleciona została, w sposób bardzo naturalny, muzyka(oczywiście jazzowa), która obok pięknych słów modlitwy wywołuje ogromne wzruszenie zgromadzonych.

Na mszy pojawili się m.in. A. Cudzich, J. Mencel, bracia Zielińscy, J. Kudyk, T. Kudyk, M. Ślusarczyk, M. Stryszowski i wielu, wielu innych.

Modliliśmy się głównie za dusze zmarłych niedawno: J. Oltera, B. Higginsa,

A. Dąbrowskiego, J. Hendersona. Każdy z nas, nie wypowiedziawszy może na głos swoich próśb, też modlił się o kogoś innego, o wszystkich pozostałych nie wymienionych wielkich i małych artystów jazzowych.

opr. MK/PO