z cyklu „Błękitnieje niebo”
Wiesław Janusz Mikulski
* * *
Życie jest jak rozpędzony pociąg
jeśli zbijesz szyby
zmarzniesz zmokniesz
jeśli zaśmiecisz nie przesiądziesz się
w inny
nie zatrzymasz rozpędzonego pociągu
hamulcami nocy
hamulcami mgły ...
* * *
czasem zbyt późno
dostrzegamy prawdę
o sobie
o innych
gdy dom się pali
czy płomieniem
ugasimy pożar ...
czasem zbyt długo
czekamy na siebie
na czyny
słowa
a czas pali się
jak wyschnięte łąki
a czas pali się
pod nogami ...
* * *
dla Żanety
Twojemu sercu niosę kwiaty
jak dywany ciszy
wyłóż nimi mury
obdrapany czas
pożółkłe zdjęcia
wśród kwiatów
zielony oddech traw
uśmiecha się do Ciebie
jak moje oczy ...
* * *
w pierwszy dzień wiosny
puściłem namiot przeszłych lat
niech płyną
w pierwszy dzień wiosny
wypiliśmy sobie herbatę
przy tańczącym słońcu
jego rwące strumienie
porwały nas hen
w nowy czas w nowy czas ...
opr. MK/PO
| 
