TWÓJ GŁOS W DYSKUSJI

Czy cierpienie uszlachetnia? Na pewno odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna. Zapewne większość z nas przeżywała i przeżywa w swoim życiu różne troski i cierpienia - zarówno fizyczne, jak i psychiczne, a nawet duchowe. Niektóre z nich mogły przyczynić się do zastanowienia się nad sensem życia, do próby odpowiedzi na pewne fundamentalne pytania, inne - rozwinąć w nas większą wrażliwość na cierpienia innych, jeszcze inne - zwiększyć naszą wytrzymałość czy odporność, jeszcze inne zaś - po prostu bolały i wydawały się bez sensu.
Zwłaszcza cierpienia przeżywane tylko na poziomie fizycznym, czy psychicznym wydają się bezsensowne i szczególnie bolesne, dlatego cierpiąc próbujemy sięgać wyżej i głębiej. Dla niektórych oznacza to większy altruizm, otwarcie się na potrzeby drugich, dla innych - także poszukiwanie religijnego wymiaru cierpienia. Tu jednak potrzeba zachowania ostrożności. Prawdy dotyczące religijnego wymiaru cierpienia mieszają się z niestety półprawdami i błędnymi poglądami. I tak, prawdą jest, że Bóg dopuszcza cierpienie i potrafi wykorzystać je dla naszego dobra. Nieprawdą jest jednak, że Bóg specjalnie zsyła na nas cierpienia - cierpienie jest konsekwencją skażenia całej natury (nie tylko człowieka) przez grzech. Podobnie jest ze zbawczym charakterem cierpienia: "Nikt jednak z was niech nie cierpi jako zabójca albo złodziej, albo złoczyńca, albo jako [niepowołany] nadzorca obcych dóbr! Jeżeli zaś [cierpi] jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi, ale niech wychwala Boga w tym imieniu!" (1P 4,15-16). Istnieją więc cierpienia złe, zawinione przez własną głupotę lub złe postępowanie. Nawet i takie cierpienia mogą jednak mieć sens, jeśli prowadzą do nawrócenia i przemiany myślenia.
Chcemy zachęcić obecnie czytelników do podzielenia się z innymi swoim przeżywaniem cierpienia lub swoimi refleksjami na temat cierpienia - być może dzięki temu będziemy nawzajem dla siebie wsparciem i nauczymy się "lepiej cierpieć"...