TWÓJ GŁOS W DYSKUSJI
Proponujemy podjęcie dyskusji na ważne dla katolików tematy. Poniżej odnajdziesz teksty, które mają stanowić wprowadzenie do dyskusji oraz formularz służący dodaniu własnego zdania. Nowy temat pojawiać się będzie co miesiąc.
Do lipca 2001 tematy opracowywane były wspólnie z redakcją Miesięcznika "Znak", Tygodnika "Gość Niedzielny" oraz Radiem Plus. Obecnie dział ten kontynuujemy samodzielnie.
| Temat | Teksty wprowadzające | Głosy czytelników |
Kim jestem w swojej parafii? Poprzednie tematy:
|
Zapraszamy do dyskusji nad miejscem świeckich we wspólnocie parafialnej. Wizja Kościoła, w której dzielono wiernych na "Kościół nauczający" i "Kościół słuchający" należy bezpowrotnie do przeszłości i dziś zarówno teologowie, duszpasterze, jak i dokumenty Kościoła uważają ją za fałszywie zawężone widzenie Kościoła; de facto nigdy w praktyce nie realizowane: świadczy o tym zarówno ilość różnych świeckich bractw i stowarzyszeń w całej historii Kościoła, jak i rola osób świeckich w konkretnym przekazywaniu wiary w rodzinie, czy w sytuacjach i miejscach, gdzie brak było kapłanów (dobrym przykładem jest tu Japonia). Rola osób świeckich to nie tylko słuchanie, ale aktywne uczestnictwo we wspólnocie Kościoła lokalnego. I chodzi tu nie tylko o uczestnictwo w jakimś ogólnie rozumianym Kościele, ale właśnie w konkretnej wspólnocie parafialnej. Obejmuje ono zarówno twórczy udział w liturgii, jak i ewangelizację, a także wszelkiego rodzaju działalność charytatywną i społeczną w parafii.
W związku z tym pragniemy zadać kilka pytań: nie chodzi o teorię, którą możemy odnaleźć w aktualnych dokumentach kościelnych, ale o praktykę życia. Czy możesz powiedzieć, jak się czujesz w swojej parafii? Czy masz poczucie, że jesteś współodpowiedzialny za nią, że masz wpływ na to, co się w niej dzieje i że od jej kształt zależy w jakiejś mierze od twojego zaangażowania, nie tylko od pracy kapłanów? Jeśli "udzielasz się" w parafii, to jak układa się twoja współpraca z osobami duchownymi? Czy zalecenia dokumentów przekładają się w jakiś sposób na życie twojej parafii? Czy potrafisz rozmawiać z duszpasterzami o tym, co ci się w ich pracy nie podoba - i czy oni sami otwarci są na taki krytyczny dialog? I czy różne grupy i wspólnoty świeckich potrafią ze sobą współpracować w parafii, czy też patrzą na siebie nieufnie? Jak zawsze, zachęcamy do przeczytania kilku tekstów głębiej wprowadzających w temat, podanych pod cytatem papieskim. Jako członkowie Kościoła świeccy posiadają powołanie i misję głosicieli Ewangelii. Do wypełniania tej misji upoważniają ich i zobowiązują sakramenty chrześcijańskiej inicjacji. (...) Cała misja Kościoła koncentruje się i rozwija właśnie w ewangelizacji, ona bowiem jest łaską i mandatem, który Jezus Chrystus powierzył mu na początku jego drogi dziejowej: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (...)
Całe kraje i narody dzisiaj wystawione są na ciężką próbę, a niekiedy podlegają procesowi radykalnych przemian wskutek szerzenia się zobojętnienia, sekularyzmu i ateizmu. Chodzi tu przede wszystkim o kraje i narody należące do tak zwanego Pierwszego Świata, w których dobrobyt materialny i konsumizm, aczkolwiek przemieszane z sytuacjami zastraszającej nędzy i ubóstwa, sprzyjają i hołdują zasadzie: „żyć tak, jak gdyby Bóg nie istniał”. Otóż zobojętnienie religijne i zupełny brak praktycznego odniesienia do Boga nawet w obliczu najpoważniejszych problemów życiowych są zjawiskami nie mniej niepokojącymi i destruktywnymi niż jawny ateizm. I nawet jeśli wiara chrześcijańska zachowała się jeszcze w niektórych tradycjach i obrzędach, to stopniowo traci ona swe miejsce w najistotniejszych momentach ludzkiej egzystencji, takich jak narodziny, cierpienie i śmierć. W rezultacie, współczesnego człowieka stojącego w obliczu tajemnic i pytań, na które nie znajduje odpowiedzi, ogarnia rozczarowanie i rozpacz lub nawet pokusa wyeliminowania źródła tych problemów przez położenie kresu ludzkiemu życiu. (...) wszędzie istnieje pilna potrzeba odtworzenia chrześcijańskiej tkanki społeczności ludzkiej. Jednak warunkiem tego jest odtworzenie chrześcijańskiej tkanki samych wspólnot kościelnych w tych krajach i narodach. W owym zadaniu Kościoła ludzie świeccy, na mocy ich uczestnictwa w prorockim urzędzie Chrystusa, biorą pełny udział. Jan Paweł II, Adhortacja Christifideles Laici
Artykuły:
Dokumenty: |
Najświeższe wiadomości:
Czekamy na Twój głos. |
Dodatkowo Opoka wybrała dla Ciebie również inne interesujące kwestie: "Dlaczego tak, dlaczego nie"
