Poniedziałek, 6 kwietnia 2009 r.

Wielki Tydzień to ostatnie dni Wielkiego Postu i Triduum Paschalne - szczyt całego Roku Liturgicznego. Słowo „triduum" oznacza po prostu trzy dni, wyraz „Pascha" pochodzi z języka hebrajskiego i jest przeniesione sprzed ponad trzech tysięcy lat, kiedy to Izraelici otrzymali dar wolności. „Pesah" - to „przejście", zarówno Anioła Śmierci przez Egipt, gdzie zginęło wszystko, co pierworodne (ludzie i zwierzęta), jak i przejście całego narodu przez wody Morza Czerwonego (wody są symbolem śmierci, także grzechu, który powoduje śmierć wieczną). W życiu Jezusa Chrystusa słowo „Pascha" nabiera nowego znaczenia - jest przejściem przez granicę śmierci, którą Zbawiciel zwycięża przez Swoje Zmartwychwstanie.

Kongregacja Kultu Bożego w Liście z 16 stycznia 1988 roku mówi o „misterium paschalnym", czyli o Tajemnicy Chrystusa, który z miłości do człowieka przyjął ludzkie ciało i wziął na Siebie nasze grzechy „abyśmy życie mieli dzięki Niemu" /1J 4, 9/ .

Papież Benedykt XVI pisał przed dwoma laty o najzacieklejszej walce „między Światłem i Ciemnością, między Życiem i Śmiercią" /audiencja generalna w Wielką Środę, 4 kwietnia 2007/. To nie tylko wspomnienie, to jest uobecnienie - słowo dość często używane w liturgii Kościoła Rzymskokatolickiego. Wydarzenia Wieczernika i Golgoty to nie tylko prawdziwa historia sprzed niemal dwóch tysięcy lat, te wydarzenia poprzez Liturgię „dzieją się" wobec nas we wszystkich świątyniach.

W czasie wspomnianej katechezy Benedykt XVI powiedział, że kończąca Wielki Post Msza Krzyżma sprawowana przez biskupów diecezjalnych w swych katedrach w Wielki Czwartek rano jest wprowadzeniem do Triduum Sacrum (dosłownie Święte Triduum, czyli wspomniane święte trzy dni). Podczas Mszy Krzyżma „święci się oleje używane podczas sprawowania sakramentów: olej katechumenów, olej chorych i krzyżmo święte".

Triduum rozpoczyna się wieczorem tego dnia Mszą Wieczerzy Pańskiej, podczas której po obrzędzie umycia nóg celebransi, często wspólnie sprawujący tę Mszę Świętą powtarzają gest z Wieczernika: mocą Ducha Świętego przemieniają chleb i wino w Ciało i Krew Chrystusa. Komentarze do Liturgii wyraźnie zachęcają, byśmy i my usłyszeli prośbę Chrystusa skierowaną do Piotra, Jakuba i Jana i aby czuwać wraz z Nim. Tego dnia mamy możliwość modlitwy adoracyjnej.

Wielki Piątek - jak pisze papież - „Jest dniem pokuty, postu i modlitwy, udziału w Męce Pańskiej". Mszy Świętej Kościół nie sprawuje, natomiast gromadzi się na Liturgii Męki Pańskiej, podczas której „za pomocą słowa Bożego i gestów liturgicznych - wraca myślą do historii ludzkości, niewiernej Bożemu zamysłowi". Słuchamy opisu Męki Pana Jezusa w relacji świętego Jana, potem podchodzimy do Krzyża w geście adoracji, wreszcie przyjmujemy Komunię Świętą konsekrowaną poprzedniego dnia, podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej.

Zacytujmy znów Benedykta XVI: „W Wielką Sobotę liturgia milczy, jest to dzień wielkiej ciszy, a od chrześcijan oczekuje się, że będą trwali w wewnętrznym skupieniu - o co często tak trudno w naszych czasach - po to, by lepiej przygotować się do Wigilii Paschalnej. W wielu wspólnotach organizowane są wspólne adoracje i spotkania na modlitwie maryjnej, by niejako zjednoczyć się z Matką Odkupiciela, która z bojaźnią i ufnością oczekuje na zmartwychwstanie ukrzyżowanego Syna. I wreszcie podczas Wigilii Paschalnej ciszę i smutek, [...] przerwie okrzyk zwycięstwa: Chrystus zmartwychwstał i na zawsze zwyciężył śmierć! Wówczas będziemy mogli naprawdę zrozumieć tajemnicę krzyża: że Bóg czyni cuda tam, gdzie nic nie jest możliwe, aby było wiadomo, że tylko On może robić to, co chce".

Nic nie zastąpi osobistego udziału w Liturgii, my proponujemy refleksję nad Słowem Bożym jako dopełnienie modlitwy liturgicznej z całym Kościołem przez osobistą modlitwę.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Czytania na dziś: 

Iz 42,1-7
To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Ps 27,1-3.13-14
Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim,
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia,
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Gdy mnie osaczają złoczyńcy,
którzy chcą mnie pożreć,
oni sami, moi wrogowie i nieprzyjaciele
chwieją się i padają.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Nawet gdy wrogowie staną przeciw mnie obozem,
moje serce nie poczuje strachu.
Choćby napadnięto mnie zbrojnie,
nawet wtedy zachowam swą ufność.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny,
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Witaj nasz Królu i Zbawicielu, Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

J 12,1-11
Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta posługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, ten, który miał Go wydać: Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim? Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos wykradał to, co składano. Na to Jezus powiedział: Zostaw ją! Przechowała to, aby /Mnie namaścić/ na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie. Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili stracić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Myśli zainspirowane dzisiejszymi czytaniami:

Do I czytania:

Ten fragment to tak zwana Pierwsza Pieśń sługi Jahwe. Każda z tych czterech Pieśni zapowiada nadejście Osoby, która weźmie na siebie cudze grzechy, Osoby, która zadziwi swą łagodnością a jednocześnie zdecydowaniem we wprowadzaniu dobra. Dzisiejszy fragment najpierw przypomina Boga - Stwórcę, który jest źródłem wszelkiego dobra, a potem ogłasza nadejście tego, który uwolni od zła niewidomych, więźniów, jeńców. To, co Stary Testament mówi o rzeczywistości materialnej zawsze możemy odnieść do rzeczywistości duchowej. A zatem spróbuj nazwać własne uwięzienie, powiedz Panu Bogu, w jakim zakresie życia jesteś niewidomy i wobec czego - kogo czujesz się jeńcem. Pozwól Mu się wyzwolić... Pamiętaj, że już teraz trzeba się zacząć uczyć być wolnym, bo czasem człowiek uwolniony nie wie, co z wolnością zrobić, uzdrowiony paralityk już nie ma powodu do tego, by żebrać....

Do Psalmu:

Obecność Pana Boga jest gwarantem bezpieczeństwa, nie musimy tego „czuć", to jest przedmiot wiary i patrzenia na świat. Warto dzisiejszy Psalm przeczytać kilka razy i zobaczyć to wszystko, do czego w naszym życiu się odnosi.

Do Ewangelii:

Szlachetny olejek nardowy był bardzo drogi - jego flakonik kosztował mniej więcej tyle, ile wynosiło roczne wynagrodzenie robotnika w winnicy czy pracownika najemnego. Maria, siostra wskrzeszonego Łazarza pokazuje nam, że w sprawach kultu nie powinno się oszczędzać - taka postawa uczy bezinteresowności i hierarchii wartości - Pan Bóg na pierwszym miejscu. Doświadczenie wielu wieków uczy, że jeśli poświęci się część dóbr na oddawanie czci Bogu, na organizowanie kultu, to można być pewnym, że podstawowe potrzeby człowieka będą na pewno zaspokojone.

„Mnie nie zawsze macie" - Jezus potwierdza taką postawę, ale uczy szacunku dla chwil spędzonych przed Nim (choćby przed Najświętszym Sakramentem) i wdzięczności, za każde doświadczenie Jego bliskiej obecności.