Wielu pokazowych „cudów” w telewizji nie można zaliczyć do autentycznych uzdrowień. Mają one tylko pozór cudu i łatwo je wytłumaczyć chwilowym wstrząsem psychicznym, głębokim wzruszeniem, uniesieniem, upojeniem, na który wielki wpływ ma psychika tłumu. Może się zdarzyć, że osoba chora, w transie, zupełnie zapomina o swym bólu, rzuca kulę lub laskę i stawia kilka niedołężnych kroków w kierunku rzekomego cudotwórcy. Z pewnością odpokutuje ona potem w łóżku swój szalony wyczyn.

Cuda jednak istnieją i zdarzają się częściej niż sądzimy — cuda natury duchowej (nagłe nawrócenie) i cuda fizyczne. Każde uzdrowienie jest sprawą miłosiernego i dobrego Boga.

Symboliczny gest nakładania rąk na chorych stosował sam Pan Jezus (por. Mk 6, 5; Mt 8, 3; Łk 4, 40) i zalecił go swoim uczniom, którzy go też praktykowali. Nałożenie rąk może mieć różnorakie znaczenie — wyraz ludzkiej i chrześcijańskiej bliskości, współczucia, pociechy i pokrzepienia, gest błogosławieństwa. Również i namaszczenie może mieć wiele znaczeń. W tym odniesieniu należy pamiętać, że olej był w starożytności powszechnie stosowanym środkiem leczniczym i pielęgnacyjnym, jakim zresztą pozostał do dziś. Sam Jezus nie posługiwał się namaszczeniem olejem, stosował niekiedy inny gest symboliczny, dotykając chorego śliną (por. Mk 7, 32-33; J 9, 6). Natomiast uczniowie praktykowali namaszczenie chorych olejem już za ziemskiego życia Jezusa (por. Mk 6, 13). Pierwsze gminy chrześcijańskie, podejmując ten obrzęd, nie traktowały go jako działającego magicznie cudownego środka. Namaszczeniu towarzyszyło nakładanie najpierw w milczeniu rąk na chorego i modlitwa zanoszona w imię Pana.

opr. mg/mg