PRZEDZIWNE RZECZY - Poniedziałek II tygodnia adwentu (10 XII 2007)

dodał: ks. Zbigniew Kapłański | sekcja: Rekolekcje on-line

dodano: 2007-12-07 17:08:26

Czytanie

Iz 35, 1-10

Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje także skacząc i wykrzykując z uciechy. Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Saronu. Oni zobaczą chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga. Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe! Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, aby was zbawić». Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie. Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w staw, spragniony kraj w krynice wód, badyle w kryjówkach, gdzie legały szakale, na trzcinę z sitowiem. Będzie tam droga czysta, którą nazwą Drogą Świętą. Nie przejdzie nią nieczysty, gdy odbywa podróż, i głupi nie będą się tam wałęsać. Nie będzie tam lwa, ni zwierz najdzikszy nie wstąpi na nią ani się nie znajdzie, ale tamtędy pójdą wyzwoleni i odkupieni przez Pana powrócą. Przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze szczęściem wiecznym na twarzach. Osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek i wzdychanie.

Psalm

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: *
Oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie dla tych,
którzy się Go boją, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Spotkają się ze sobą łaska i wierność, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

    Pan sam obdarzy szczęściem, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim kroczyć będzie sprawiedliwość, *
a śladami Jego kroków zbawienie.

Ewangelia

Łk 5, 17-26

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy. A była w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać. Wtem jacyś ludzie niosąc na łożu człowieka, który był sparaliżowany, starali się go wnieść i położyć przed Nim. Nie mogąc z powodu tłumu w żaden sposób przynieść go, wyszli na płaski dach i przez powałę spuścili go wraz z łożem w sam środek przed Jezusa. On widząc ich wiarę, rzekł: «Człowieku, odpuszczają ci się twoje grzechy». Na to uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli się zastanawiać i mówić: «Któż On jest, że śmie mówić bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga?» Lecz Jezus przejrzał ich myśli i rzekł do nich: «Co za myśli nurtują w sercach waszych? Cóż jest łatwiej powiedzieć: "Odpuszczają ci się twoje grzechy", czy powiedzieć: "Wstań i chodź?" Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów» - rzekł do sparaliżowanego: «Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu». I natychmiast wstał wobec nich, wziął łoże, na którym leżał, i poszedł do domu, wielbiąc Boga. Wtedy zdumienie ogarnęło wszystkich; wielbili Boga i pełni bojaźni mówili: «Przedziwne rzeczy widzieliśmy dzisiaj».

PRZEDZIWNE RZECZY

Bardzo ufali towarzysze człowieka sparaliżowanego gdy odsłaniając dach spuścili jego nosze przed Jezusa. Tą ufnością pozwolili Jezusowi uczynić cud, ta ufność spowodowała działanie łaski. Za dwa tygodnie będziemy gromadzić się w naszych domach, aby wspólnie przeżywać ostatnie chwile poprzedzające narodzenie Pana Jezusa. To właśnie On jest źródłem tej łaski, która cofa paraliż. W dzisiejszym psalmie śpiewamy „Oto Bóg przyjdzie, ażeby nas zbawić", prorok Izajasz w zupełnie innym niż wczoraj fragmencie (dzisiaj rozdział trzydziesty piąty) maluje przed nami obrazy spieczonej ziemi, która będzie skropiona ożywczą rosą, bezpiecznej drogi, na której nie będzie ani złych ludzi, ani niebezpiecznych zwierząt. Oczywiście jest to odniesienie do czasów mesjańskich, ale nie tylko: chrześcijanin ma być bacznym obserwatorem Bożego działania. Nie pozwolimy Bogu działać póki nie zachwycimy się Jego mocą, skutecznością Jego łaski. W każdym dniu naszego życia, a szczególnie w adwencie powinniśmy ćwiczyć tę spostrzegawczość: zauważać wspaniałość Bożych dzieł.

Znów trzeba powyższe słowa przełożyć na konkret życia. Każdego dnia możemy dziękować za cud Eucharystii i wszystkich Sakramentów Świętych. Przemiana chleba w Ciało Chrystusa, cudowność rozgrzeszenia, które pozwala od nowa budować piękno życia, umocnienie płynące z Sakramentu Chorych, które przenosi osobę cierpiącą do godności współtowarzysza Chrystusa Ukrzyżowanego - to są cudowne Dzieła Boże. Każdy może do tego dodać zachwyt nad pięknem przyrody, podziw praw, które rządzą światem i wszystkie cuda, które przemieniają serca ludzkie.

Ale trzeba dodać dziś jeszcze jedno ostrzeżenie: jeśli chcę pozwolić na działanie Bożej łaski, to nie wolno mi „wiązać rąk Pana Boga". Nie wolno o nikim powiedzieć, że nie da mu się pomóc, nie wolno przestać słuchać ludzi („bo i tak wiem, co powiedzą"), nie wolno zrezygnować z siebie („tyle razy już próbowałem"). Jeśli Bóg ma działać, jeśli Jezus ma się narodzić w moim życiu, to już od teraz zaczynam uwielbiać Boga we wszystkich Jego dziełach.