Niedziela, 7 grudnia 2008 r.
dodał: ks. Zbigniew Kapłański | sekcja: Rekolekcje on-line
Zapraszamy do uczestniczenia w rekolekcjach on-line.
Jeśli jesteś tutaj pierwszy raz, nie szkodzi, możesz kontynuować rekolekcje, które będą trwały cały Adwent. Zachęcamy do zapoznania się ze wstępem do całości rekolekcji.
Niedziela, 7 grudnia 2008 r.
Dzisiejsze czytania:
(Iz 40,1-5.9-11)
Pocieszcie, pocieszcie mój lud!
mówi wasz Bóg.
Przemawiajcie do serca Jeruzalem
i wołajcie do niego,
że czas jego służby się skończył,
że nieprawość jego odpokutowana,
bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób
za wszystkie swe grzechy,
Głos się rozlega:
Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni,
wyrównajcie na pustkowiu
gościniec naszemu Bogu!
Niech się podniosą wszystkie doliny,
a wszystkie góry i wzgórza obniżą;
równiną niechaj się staną urwiska,
a strome zbocza niziną gładką.
Wtedy się chwała Pańska objawi,
razem ją wszelkie ciało zobaczy,
bo usta Pańskie to powiedziały.
Wstąpże na wysoką górę,
zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie!
Podnieś mocno twój głos,
zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!
Podnieś głos, nie bój się!
Powiedz miastom judzkim:
Oto wasz Bóg!
Oto Pan Bóg przychodzi z mocą
i ramię Jego dzierży władzę.
Oto Jego nagroda z Nim idzie
i przed Nim Jego zapłata.
Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę,
gromadzi ją swoim ramieniem,
jagnięta nosi na swej piersi,
owce karmiące prowadzi łagodnie.
(Ps 85,9-14)
Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie
Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg:
oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy się Go boją,
i chwała zamieszka w naszej ziemi.
Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie
Spotkają się ze sobą łaska i wierność,
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie,
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.
Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie
Pan sam obdarzy szczęściem,
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim będzie kroczyć sprawiedliwość,
a śladami Jego kroków zbawienie.
Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie
(2 P 3,8-14)
Umiłowani, niech to jedno nie będzie dla was tajne, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy - bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka - ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną znalezione. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo zapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby /On/ was zastał bez plamy i skazy - w pokoju.
(Łk 3,4.6)
Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego; wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże.
(Mk 1,1-8)
Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym. Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki. Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając /przy tym/ swe grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym.
------------------------------------------------------------------------------------------------
ZDANIE NA DZIŚ (POWTÓRZ W CIĄGU DNIA WIELE RAZY)
Bóg jest cierpliwy w stosunku do nas. Chce wszystkich doprowadzić do nawrócenia (z II czytania)
ROZWAŻ (NAJLEPIEJ NA ADORACJI)
Dzięki wyznaczonym na II Niedzielę Adwentu czytaniom możemy powiedzieć, że dzisiejszy dzień, to niedziela pocieszenia. Ale czy koniec ucisku sam nadejdzie?
Trzeba wejść na wysoka górę (symbol spotkania z Panem, ale też trudu, jaki trzeba podjąć, aby do tego spotkania doszło) i zachwycić się Bożą chwałą. Ta chwała to mocne ramię Boga, który chce mnie nieść na tym ramieniu (I czytanie)Ta chwała to jednocześnie surowość świętego Jana Chrzciciela, który swoim życiem i nauczaniem pokazuje, jak niewiele potrzeba, aby skutecznie zbliżać się do zbawienia (Ewangelia)
ZAPAMIĘTAJ
Mamy obietnicę nowego nieba i nowej ziemi. Chodzi tu o myślenie napełnione zaufaniem a jednocześnie ludzką roztropnością. Jak to połączyć?
Ta roztropność ma szukać Bożej pomocy i sposobów na odnajdywanie Bożej drogi. Nie może ulegać panice: znam pewien zakład, w którym stosuje się nieuczciwe metody rozliczania, aby nadal spełniać szlachetne czyny. Takie myślenie musi doprowadzić do upadku, bo nie opiera się o zaufanie Bogu. Znam matkę, która nie słucha głosu dzieci, tylko chce kierować ich życiem. Modlę się, aby w dobrej wierze i bezmyślności nie zniszczyła im życia.
WPROWADŹ W ŻYCIE
Trzeba zacząć od siebie. Święty Piotr doradza, abyśmy starali się żyć bez plamy i skazy, bo nie znamy nadejścia dnia Pańskiego (II czytanie). Zresztą - jeśli ktoś odwrócenie się od złego myślenia czy postępowania odkłada na później - to nie za bardzo wierzy w Boże obietnice, jakby chciał Panu Bogu coś wykraść. Dotyczy to każdego grzechu, od którego nie za bardzo chcemy się odwrócić, bo już się do niego przyzwyczailiśmy, bo nam jest z nim miło, a „na oko" nikomu nie szkodzi. Każdy grzech jest szkodą sobie z własnej woli wyrządzaną - im mniej to widzę, tym szkoda może być groźniejsza.
ZASTOSUJ W SWOJEJ RODZINIE
Najpierw zadaj sobie pytanie, czy jesteś pocieszeniem dla najbliższych. Potem - czy pomagasz tym, których kochasz rozwijać ich talenty, czyli te dary, którymi z radością mogliby służyć. Na koniec zadaj pytanie czy nie trzeba odważnie komuś powiedzieć, że coś komuś narzuca, że nie pozwala mu się rozwijać według Bożego planu.