- W Ewangelii mamy wiele wezwań do czuwania. Jezus uczy, na czym polega czuwanie, mówi o gospodarzu, który musi czuwać w dzień i w nocy, aby złodziej nie zakradł się do jego domu. Jeżeli człowiekowi zależy, by nie przegapić ważnego spotkania, by nie rozminąć się z czymś, co jest dla niego istotne, wtedy będzie czujny i uważny. W obliczu najważniejszych wydarzeń Jezus zaprasza uczniów, aby razem z Nim czuwali. Przypomina, że czuwanie i modlitwa są niezbędne, aby nie ulec pokusie i by nie przespać najważniejszej godziny swego życia.

Ludzka pamięć ma przedziwną skłonność do zapominania, w serce człowieka wkrada się często obojętność, koncentracja na sobie, brak wrażliwości na innych. Coraz bardziej usiłuje wtargnąć do naszego wnętrza pokusa powierzchowności. Stąd też potrzeba ciągłego budzenia. Wręcz konieczność zatrzymania się i podjęcia głębszej refleksji nad własnym życiem, jego sensem i przeznaczeniem. Jezus, jak w Ewangelii do swoich uczniów, tak dzisiaj do każdego z nas przychodzi i przypomina o potrzebie i konieczności czuwania. Ten adwentowy czas przez większe skupienie, rekolekcje nad Słowem Bożym, Roraty pomaga nam otworzyć się na przychodzącego Pana.

- Do nawrócenia wzywają adwentowe czytania liturgiczne, które raczej nie tchną tkliwością oczekiwania na Bożą Dziecinę, ale często przypominają o końcu świata i Sądzie Ostatecznym.

- Corocznie przeżywane święta przypominają o wędrówce do domu Ojca. Nasze życie jest pielgrzymką, dlatego tak ważne są chwile, gdy podejmujemy pogłębioną refleksję, stawiając sobie ważne pytania: czy jestem przygotowany, czy zależy mi na spotkaniu z Bogiem. Adwent liturgiczny jest również przypomnieniem o naszym adwencie życiowym. Całe nasze życie powinno być otwarte na spotkanie z Bogiem: dzień po dniu, rok po roku zbliżamy się do ostatecznego z Nim spotkania. Temu spotkaniu mają przyjść z pomocą coroczne Adwenty - coraz głębiej przeżywane.

- Skutkiem, ale i warunkiem nawrócenia jest modlitwa. Jak i o co powinniśmy się modlić podczas Adwentu?

- Adwent może być ważnym czasem dla dojrzewania i rozwijania naszego życia duchowego. Na modlitwie mamy mniej mówić, a więcej nasłuchiwać. Bóg mówi w tak bardzo różnorodny sposób. Trzeba podejmować próby uczenia się modlitwy wewnętrznej, medytacyjnej, czyli wchodzenia z odwagą w Boże Słowo, rozważanie go, przykładanie do swojego życia. Adwent jest okazją do sięgnięcia po Ewangelię. Czasem narzekamy, że tak trudno się modlić gotowymi formułkami, dlaczego więc nie zacząć rozmyślać nad słowami Boga i konfrontować ich ze swoimi doświadczeniami, postawą życiową. Z pomocą przychodzi najważniejsza postać Adwentu - Matka Boża. Dobrze byłoby przeżywać czas czuwania w duchowym porozumieniu z Maryją. Stawiajmy sobie proste pytania, co by na moim miejscu zrobiła Matka Boża, jak by się zachowała, co by powiedziała... Pokorne „fiat” Maryi wobec woli Boga, objawionej przez Anioła, powinno nas zachęcić do przyjęcia podobnej, pełnej ufności postawy. Bo tak jak Anioł został posłany do Najświętszej Panny, tak jest posyłany codziennie do każdego z nas. W codziennych spotkaniach, wydarzeniach radosnych i bolesnych, w tym wszystkim co nas spotyka, trzeba uczyć się odkrywać' „anioła”, którego posyła nam Pan Bóg. Razem z Maryją starajmy się odpowiadać: „Oto ja, służebnica Pańska”. Czuwanie jest więc oczekiwaniem i przyjmowaniem anioła, którego Bóg dzisiaj do mnie pośle.

- Przeżywany co roku Adwent ma nam uświadomić znaczenie wydarzenia zbawczego, jakim było narodzenie Jezusa. My jednak w nadchodzących Świętach często pokładamy nadzieje. czysto ludzkie, licząc na przykład na odwrócenie trudnego losu.

- I mamy do tego pełne prawo. Pan Jezus powiedział: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Musimy przy tym pamiętać, że jeżeli na modlitwie stawiamy Panu Bogu jakieś konkretne żądania, to wcale nie musi okazać się, że one są dla nas najlepsze. Uważajmy, abyśmy nie zgubili się w prośbach...

Jedynym pragnieniem człowieka miłującego Boga powinno być pełnienie woli Bożej. A jest nią nasze uświęcenie. Bóg pragnie dla nas najbardziej udanego i pięknego życia. Niestety, nasze wyobrażenia na ten temat często są błędne. Trzeba uwierzyć, że w każdym, nawet najtrudniejszym wydarzeniu, które mnie spotyka. On jest obecny. Wspaniale przypomina o tym Adwent: oto Bóg przyjął ludzkie ciało i w swoim człowieczeństwie zawarł to wszystko, co ludzie przeżyli i będą przeżywać do końca świata. On z nami współdźwiga, współprzeżywa nasze dramaty i cierpienia. Problem leży w tym, by nie skupić się na sobie, ale wyjść do Boga, który chce mnie wypełnić swoją miłością. On mnie „wyrywa” z egoizmu. Wzorem modlitwy doskonałej, choć trudnej, jest modlitwa w Ogrójcu. Jezus obawia się cierpienia, nawet prosi Ojca: „Oddal ten kielich”. I my mamy prawo do podobnej prośby. Pamiętajmy jednak, że ostateczne słowo Jezusa brzmi: „Nie moja, ale Twoja wola niech się stanie”.

Zdarza się, że zanim wypowiemy to zdanie, mijają długie lata zmagania się w błaganiu: „Ojcze oddal”. Jednak dopiero, gdy za tymi słowami pójdzie - nawet wbrew sobie: „Nie moja, ale Twoja wola niech się dzieje”, wtedy człowiek dojrzewa duchowo. Krzyż, który wydawał się przekreśleniem życia, prowadzi do zrozumienia i bezgranicznego zaufania, bo Bóg wie więcej o człowieku niż on sam.

- Dla wielu osób Adwent to głównie czas wytężonej pracy i przedświątecznego zabiegania. Jak w tym wirze zajęć znaleźć czas na rozmowę z Bogiem?

- Są różne rodzaje modlitwy. Jest modlitwa słów, modlitwa naszych rąk, nóg; wreszcie jest modlitwa naszego życia. To Matka Teresa powiedziała, że każdy z nas ma swoje powołanie, ale wspólna jest miłość, z jaką wykonujemy swoje obowiązki. Z kolei błogosławiona Edyta Stein w konferencji do robotnic przypomniała, że pierwsze chwile po przebudzeniu, choćby miały być krótkie, należą do Pana. To bardzo ważne, żeby codziennie rano uczynić akt ofiarowania Panu Bogu nadchodzącego dnia. Powierzyć Mu swoje plany i czekające zajęcia - zarówno te przyjemne, jak i te trudne i monotonne. Trzeba uwierzyć, że Bóg mnie tam posyła dając swoją łaskę i moc. Chciałbym powołać się na jeszcze jedną osobę - śp. ks. Bozowskiego, który na zakończenie Mszy św. mówił do wiernych: „Msza św. w kościele się skończyła, a teraz idźcie i odprawiajcie ją w swoim życiu. Gdziekolwiek jesteście tam «odprawia się» msza waszego życia”. Wszystkie prace, radości i cierpienia powinniśmy zamieniać w akty miłości. Dlatego można powiedzieć, że ręce, które gotują obiad albo stukają w klawiaturę komputera - modlą się. Ludzka praca jest przygotowywaniem chleba na eucharystyczny stół, zaś zmęczenie, trudne doświadczenia i kłopoty dopełniają ofiarnego kielicha z winem. Życie człowieka może być nieustanną modlitwą przygotowującą na spotkanie z Panem w Komunii św., a po śmierci na spotkanie z Nim twarzą w twarz. Dlatego w Piśmie Świętym jest napisane: „Módlcie się i nie ustawajcie”.

- Dziękuję bardzo za rozmowę.

Rozmawiała Alicja Wysocka, Gość Niedzielny (49/1997, edycja warszawska)

Źródło: Gość Niedzielny

Artykuły powiązane

Materiały z Radia Watykańskiego
Piątek, 5 grudnia 2008 r.
Sobota, 6 grudnia 2008 r.
Niedziela, 7 grudnia 2008 r.
Poniedziałek, 8 grudnia 2008 r.
Wtorek, 9 grudnia 2008 r.
Środa, 10 grudnia 2008 r.
Czwartek, 11 grudnia 2008 r.