Dawid usłyszał w dzisiejszym I czytaniu, że nie on ma postawić świątynię, ma ona powstać później. Mowa tu nie tylko o świątyni - budynku, mowa tu o Kościele, który założył Chrystus, potomek króla Dawida. Święty Łukasz wkłada z usta Zachariasza, ojca Jana Chrzciciela słowa wdzięczności wychwalającej wierność Pana Boga i zapowiadającej przyszłe dary - wschód, czyli nadzieję. Czemu ta nadzieja jest tak ważna? Bo grzech przysłania każdą dobrą perspektywę, bo człowiek ma niejako zakryte oczy wiary. Tylko nie wszyscy to widzą.... [ więcej ]

Przypomnijmy sobie, jak to było na początku. Pan Bóg był tak blisko, że - jak mówi autor biblijny - przechadzał się z ludźmi w ogrodzie Eden. A co zrobił człowiek? Zechciał „być mądrzejszy". Dramatyczna historia ludzkości przypomina nam o zlekceważeniu Bożych darów. W trzecim rozdziale Księgi Rodzaju odnajdujemy opis ludzkiej samowoli. Przywykliśmy do nazywania tego zdarzenia grzechem pierworodnym i opowiadanie o tym nie wywołuje już na nas większego wrażenia. Owszem, słyszymy czasem pytanie: „cóż ja zawiniłem, że pierwsi ludzie odeszli od Stwórcy? Dlaczego muszę ponosić skutki ich nieroztropności?" [ więcej ]

Wczorajsze rozważania prowadziły od spostrzegawczości do wdzięczności. Dziś widzimy (w I czytaniu), jak Anna, matka Samuela, jednego z najwspanialszych proroków, wdzięczna za dar syna z wielkodusznością składa go w darze. Wie, że narodziny tego syna są wielkim wywyższeniem jej kobiecości, jej człowieczeństwa i teraz pragnie, aby tym darem mogli cieszyć się inni, by inni ludzie mogli korzystać z łask, które Pan Bóg przez Samuela zechce zlać na ziemię. Oddaje go Panu. [ więcej ]

Fascynujący jest Dar Ducha Świętego, który Janowi, jeszcze nienarodzonemu synowi Elżbiety i Zachariasza pozwala rozpoznać Syna Bożego w ukrytym w łonie Maryi Jezusie.
Tak samo fascynujące jest wypatrywanie miłości, która potrafi na odległość sercem dostrzec ukochanego.
Życie prawdziwie ludzkie zaczyna się od dostrzeżenia Bożych darów. A jak dostrzegam dary - to dziękuję! [ więcej ]

„Przybądź, o Panie, Tyś jest Królem chwały!" -  wołamy dziś słowami Psalmu responsoryjnego. A czemu król Achaz nie chciał prosić Pana Boga o pomoc w rozpoznaniu sytuacji, by podjąć mądrzejszą decyzję? Czemu nie chciał, aby Pan Bóg przyszedł? Czy z pseudo-pokorą powtarzał sobie, że jest zbyt malutki, zbyt niegodny, aby „zawracać głowę" Panu Bogu? Ale to przecież Pan Bóg wybrał człowieka spośród wszystkich stworzeń i On Sam wielokrotnie ukazał Swoje zainteresowanie losem człowieka. [ więcej ]