Temat tygodnia

Powołanie do szczęścia

Bóg nam błogosławi. Błogosławiony znaczy szczęśliwy. Św. Tomasz z Akwinu głosił, że nasz Stwórca jest prawdziwym, jedynym źródłem szczęścia, dlatego, że: "Bóg stanowi cel ostateczny, zarówno dla człowieka oraz wszystkich innych rzeczy". Człowiek jest w stanie osiągnąć ostateczny cel przez poznanie oraz ukochanie Boga, który sam jest Miłością. Co jest więc naszym pierwszym, podstawowym powołaniem?
Bóg najpierw powołał nas do istnienia w Swoim Sercu. I choćby wszyscy nas opuścili – On nas nigdy nie zostawi. I o to właśnie chodzi w życiu, by robić wszystko dla Miłości i z miłością – uczyć się, pracować, dbać o dom… „Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu" – wyznał swego czasu św. Augustyn. Dziś wielu ludzi uczyniło te słowa mottem swojego życia, porzucając „ślepe uliczki”. Wielu odnalazło swoją drogę, szczęśliwie realizując życiowe powołanie. A ty? Czy jesteś szczęśliwy? Czy idziesz właściwą drogą, czy „ślepą uliczką”? /aś/

Jan Paweł II

Błogosławieństwa Chrystusa drogą do szczęścia

Marek Dziewiecki

Miłość jedyną drogą do szczęścia

Marek Dziewiecki

Oblicza szczęścia

Jacek Salij OP

Czy człowiek ma prawo do szczęścia?

Brat Roger

Bóg może tylko kochać

Mark Salzman

Opowieści dla duszy

Jerzy Szymik

Bogu i człowiekowi cudownie być razem

Mirosław Pilśniak OP

Kilka myśli o powołaniu

Jacek Salij OP

Czy w niebie nie będzie nudno?

Andrzej Hajduk, Tadeusz Nosek, Franciszek Rzepka

Drogi do szczęścia

Polecamy:

Szczęścia nam potrzeba

Powołani do szczęścia

Być szczęśliwym dziś

Dialog

Porozmawiajmy o szczęściu

Przeżywanie Dobra jako Daru Miłości

Tajemnica Szczęścia

Wybierzmy życie w szczęściu

Bóg szczęściem duszy

Szczęśliwy, kto kocha Boga

Szczęśliwe serce tak rozmiłowane, 
Że w Bogu wszystkie są jego pragnienia, 
Dla tej miłości ma w proch podeptane 
Wielkości świata, ułudy stworzenia,
I tylko w Bogu znajduje swą chwałę, 
Obfitość szczęścia i rozkosze trwałe. 
Dla tej miłości umie zaprzeć siebie, 
Nie szuka tutaj ziemskiej szczęśliwości, 
Wzrok swojej duszy utopił hen, w niebie, 
Kędy jaśnieje blask wiecznej światłości 
I wśród wzburzonych życia tego toni 
Dąży z otuchą, 
gdzie pieśń szczęścia dzwoni.



Teresa z Avilla