Natchnienie (łac. inspiratio): Te pisma, które przez wspólnotę wierzących zostały uznane za święte (natchnione), mogą być czytane w czasie nabożeństw. Pisma te zostały ujęte w kanonie (spisie) ksiąg Pisma świętego. Ich wykaz, zgodnie z przyjętym zwyczajem wyliczania ich przez chrześcijan, znajduje się w każdym pełnym wydaniu Biblii.

Apokryfy (grec. = ukrywać, pisma tajemne): Obok pism należących do kanonu istnieją również inne pisma, nie zaliczane przez Kościół do Ksiąg świętych. Księgi te chcą sprawiać wrażenie, że zredagowane są przez proroków (starotestamentowe apokryfy, nie uznawane również i przez Żydów) albo że opowiadają o działalności Jezusa (apokryfy nowotestamentowe). Apokryfy, jeśli chodzi o rodzaj literacki, porównać można z beletrystyką. W zasadzie czytanie ich nie zostało zakazane przez gminy chrześcijańskie. Zabroniono jedynie odczytywania ich podczas nabożeństw.

Ewangelia św. Marka: Najstarsza Ewangelia, dająca na podstawie przekazanych słów i opowieści Jezusa zwięzłą relację wydarzeń, począwszy od chrztu Jezusa aż do znalezienia pustego grobu, napisana dla czytelników nawróconych z pogaństwa. Stąd w wyznaniu wiary w Jezusa jako Syna Bożego - uczynionym przez pogańskiego setnika (Mt 15, 39) - wyraża się cel całej tej księgi.

Ewangelia św. Mateusza: Głównym jej źródłem jest Ewangelia św. Marka, z której kolejność wydarzeń została przejęta prawie w całości. Dodane zostały przemówienia (np. Kazanie na górze) pochodzące niemal w połowie z nieznanego nam zbioru, który nie był jednak obcy redagującemu Ewangelię św. Łukasza. Zasadnicza teza Ewangelii św. Mateusza brzmi następująco: Jezus jest posłanym dla Izraela Mesjaszem, który przynosi światu zbawienie i objawia się jako Syn Boży. Widać w niej troskę o właściwe ukształtowanie gminy chrześcijańskiej. Napisana została prawdopodobnie (po r. 70) dla jakiejś gminy chrześcijańskiej pochodzenia pogańskiego, w której istniały dyskusje z prądami judaizującymi.

Ewangelia św. Łukasza: O jej celach mówi r. l, l-4. Więcej niż połowa tej Ewangelii przejęta została (po przeróbce) z Ewangelii św. Marka. W Ewangelię tę wkomponowany został zbiór mów (wykorzystanych również przez św. Mateusza) oraz przekazy znane tylko św. Łukaszowi. Jest dwa razy dłuższa od Ewangelii św. Marka. Napisana dla chrześcijan nawróconych z pogaństwa, nie znających żydowskiej tradycji. Ukazuje "drogę" chrześcijanina jako kontynuację "drogi" Jezusa. Wzywa do czujności. Jezus, jako Zbawiciel grzeszników, przynosi zbawienie wszystkim narodom. Opracowana została w latach dziewięćdziesiątych przez tego samego autora, co Dzieje Apostolskie.

Ewangelia św. Jana: Kompozycją i językiem różni się od trzech pozostałych (tzw. synoptycznych) Ewangelii. Wyraźne są w niej wpływy środowiska żydowskiego, jak również filozofii późnogreckiej (hellenistycznej). Jej zasadniczym akcentem jest objawienie się w Jezusie chwały Bożej. Potwierdza znaki, które Jezus czynił, i ukazuje ich znaczenie dla wiary i życia gminy. Podkreśla obecność wywyższonego Pana w swej wspólnocie (gminie). Napisana została na przełomie pierwszego i drugiego wieku (z pewnością przed rokiem 120).

Schizma (grec. = rozpad): Odejście od Kościoła rzymsko-katolickiego, zjednoczonego osobą papieża (zob. Zabiegi o jedność chrześcijan), bez odrzucenia nauki Kościoła. Szczególnie głęboki był rozdział greckiego Kościoła wschodniego (Bizancjum) od zachodniego Kościoła łacińskiego (Rzym) w roku 1054.

Herezja (grec. = wybór, różnica zdań, oddzielny sąd): Nauka odstępująca od wiary Kościoła katolickiego, podającą ją w sposób fałszywy lub w zniekształcającym skrócie (jest to nauka biedna).

Rozłam Kościoła: Określenie używane często w znaczeniu schizmy, czasem odróżniane od niej, określa się nim podziały w Kościele spowodowane różnicami w rozumieniu podstaw wiary.

Reforma: Odnowienie względnie reorganizacja dziedzin życia Kościoła (np. liturgii, prawa kościelnego); czasem także zasadnicze przekształcenie życia chrześcijańskiego (albo zakonu) według wzoru Jezusa Chrystusa. W tym sensie Kościół wymaga nieustannej reformy (odróżnić należy od tego reformację).