Zgorszenie: Zgorszyć kogoś, to znaczy przyczynić się do upadku jego wiary i moralności. Najczęściej powodem zgorszenia stają się ludzie. Zgorszenie spowodować może i to, że Bóg działa inaczej, niż oczekuje i wyobraża sobie wierzący.

Głupota: Brak rozsądku, często wynikający z zarozumiałości.

Zmartwychwstanie, wskrzeszenie: Pojęcia te występują w Nowym Testamencie obok siebie (np. Dz 2, 23-24 i 4, 33). Obrazują jedyne w swym rodzaju wydarzenie - uwolnienie Jezusa od śmierci i Jego chwałę u Ojca. Raz mówi się z punktu widzenia Jezusa - ,,Pan zmartwychwstał prawdziwie", mając na myśli Jego siłę życia; innym razem z punktu widzenia Boga Ojca - "Bóg wskrzesił Jezusa", uwzględniając Jego wolę życia. Myśl tę można także wyrazić w następujący sposób: Jeśli patrzymy na Jezusa-Człowieka wówczas mówimy, że został wskrzeszony, jeśli natomiast widzimy w Nim jedynego Syna Bożego, to stwierdzamy: zmartwychwstał. Rzeczywistość, o którą chodzi, czyli zupełnie nowy sposób życia, w który Jezus wchodzi i który ujawnia wszystkim, którzy w Niego wierzą - nie da się wyrazić słowami.

Świadek (z grec. martyr - świadek krwi, męczennik): W Nowym Testamencie określenie człowieka, który na podstawie własnego doświadczenia może mówić o wskrzeszeniu Jezusa. W późniejszym okresie nazwą tą określano każdego, kto poświęcając własne życie, głosił prawdę o Jezusie.

Trzeci dzień: W Starym i Nowym Testamencie oznacza często koniec okresu nieszczęścia i oczekiwania zbawienia; Bóg ingeruje dla zbawienia człowieka (por. Rdz 40, 10-19; Oz 6, 1; J 2, 1). W Nowym Testamencie uwypuklony jest fakt, że zmartwychwstanie Jezusa odbyło się w czasie wyznaczonym przez Boga.

Ostatni Adam: Św. Paweł w niektórych listach tak nazywa Jezusa Chrystusa (np. l Kor 15, 45; Rz 5, 12-19): "ostatni" w starym Przymierzu, a zarazem "pierwszy" - w nowym; także określenie "nowego stworzenia", którym staje się w Chrystusie wierzący (por. 2 Kor 5, 17).

Świat podziemny: Królestwo zmarłych, według wyobrażeń ludzi w starożytności świat składał się z trzech "pięter": Nieba, kręgu ziemskiego i świata podziemnego. Leżący pod ziemią świat określany był jako królestwo zmarłych. Grecy zwali go Hadesem, Rzymianie Orkusem, Germanie wierzyli, że panuje tam bogini Hel. "Królestwo zmarłych" jest wyrazem doświadczanej przez nas w życiu potęgi śmierci i jej nieodwołalności.

Szeol: W Starym Testamencie, a przede wszystkim we wczesnym judaizmie, miejsce pobytu zmarłych. Tutaj - jak sobie wyobrażano - bytują oni, pozbawieni wszelkiej radości istnienia, z dala od Boga i prawdziwego życia. W późniejszym okresie odróżniano miejsce pobytu dobrych ludzi i miejsce kary dla złych. Przez pojęcie s z e o l Stary Testament wyraża przekonanie, że wraz ze śmiercią "nie kończy się wszystko". Śmierć przedstawiana bywa jako zagadka, którą jedynie Bóg może rozwiązać.