Gerald O'Collins SJ, Edward G. Farrugia SJ

LEKSYKON pojęć teologicznych i kościelnych

z indeksem angielsko-polskim

Przełożyli Ks. Jan Ożóg SJ, Barbara Żak

Wydawnictwo WAM, Kraków 2002

Lex orandi — Lex credendi

(łac. „prawo modlitwy prawem wiary”) Aksjomat, którego pełne brzmienie wygląda tak: Legem credendi lex statuat supplicandi (łac. „o prawie wiary niech stanowi prawo modlitwy błagalnej”), a który pochodzi od św. Prospera z Akwitanii (ok. 390 — ok. 465). Jako sekretarz Celestyna I (papieża w latach 422-432) ułożył on Indiculus (łac. „Krótki wykaz”), czyli antologię wypowiedzi o łasce zaczerpniętych z pism św. Augustyna z Hippony (354-430) (DH 246; ND 1913). Z tego, że każdy człowiek potrzebuje modlitwy (1 Tm 2, 1-4), Prosper wywnioskował, że wszyscy ludzie zawsze potrzebują łaski. Modlitwa — szczególnie modlitwa liturgiczna — odgrywa istotną rolę w interpretacji wiary chrześcijańskiej, co teologia wschodnia zawsze uznawała. Teologia zachodnia często traktowała to zagadnienie pobieżnie, a czasami nawet pomijała. Melchior Cano (1509-1560) w dziele o źródłach i argumentach teologicznych, uznanym za klasyczne, nie wylicza liturgii jako locus theologicus (łac. „miejsce teologiczne”) i wielu go w tym pomijaniu liturgii naśladowało. Zob. liturgia, metody w teologii, rozwój dogmatów.

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Benedykt XVI, Św. Leon Wielki Tomasz Jaklewicz, Dogmat w czasach niepewności Paul Hinder, Sytuacja chrześcijan na Półwyspie Arabskim Mariusz Pohl, Wiara, która nie poddaje się zwątpieniu Zbigniew Godlewski, Egzamin dojrzałości Lech Bilicki, Czy jest powód do zmartwień? Krzysztof Sordyl, Polemika wokół pojęcia Boga w sporze monarchiańskim Krzysztof Sordyl, Wczesnochrześcijańskie pojęcie Boga Andrzej Napiórkowski OSPPE, Średniowiecze i epoka nowożytna Andrzej Napiórkowski OSPPE, Rys historyczny

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz