Gerald O'Collins SJ, Edward G. Farrugia SJ

LEKSYKON pojęć teologicznych i kościelnych

z indeksem angielsko-polskim

Przełożyli Ks. Jan Ożóg SJ, Barbara Żak

Wydawnictwo WAM, Kraków 2002

Hipostaza

(gr. „substancja; to, co się znajduje pod czymś innym i jest jego podstawą”) Substancjalna natura albo rzeczywistość, będąca podstawą innej rzeczywistości (por. Hbr 1, 3). Wyraz ten był źródłem powstawania wielu problemów podczas sporów chrystologicznych i trynitarnych w IV i V stuleciu, kiedy to oznaczał „konkretną jednostkową rzeczywistość” albo „odrębne osobowe istnienie”, a jednocześnie był używany na określenie ogólnej substancji gatunkowej. W końcu oficjalny Kościół nauczający przyjął sposób mówienia o Bogu jako o trzech „Hipostazach”, mających jedną substancję albo naturę oraz o Chrystusie jako o dwóch naturach w jednej „hipostazie” lub osobie (zob. DH 125-126, 300-303, 421; ND 7-8, 613-616, 620/1). Zob. monofizytyzm, neochalcedonizm, Sobór Chalcedoński, Sobór Nicejski I.

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Magdalena Korzekwa, Kocha człowiek czy uczucia? Marek Dziewiecki, Modlitwa różańcowa siłą rodziny Benedykt XVI, Prawo Kościoła jest prawem wolności Marek Dziewiecki, Niezwykłość bycia osobą! Ireneusz Rogulski, Trójca Święta wezwaniem do budowania wspólnoty Marek Dziewiecki, Urszula Dryja, Paulina Kowalczyk, Przyjaźń, czyli początek nieba na ziemi Wiesław Mering, Jezus ponad frustracje i kalkulacje Lidia Kućmierz, List do kapłana Marek Dziewiecki, Chciwość, czyli mieć zamiast kochać Mariusz Pohl, Sakrament chrztu - dar i zadanie

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz