Gerald O'Collins SJ, Edward G. Farrugia SJ

LEKSYKON pojęć teologicznych i kościelnych

z indeksem angielsko-polskim

Przełożyli Ks. Jan Ożóg SJ, Barbara Żak

Wydawnictwo WAM, Kraków 2002

Chrześcijanie malabarscy

Różne ugrupowania chrześcijan obrządku wschodniego mieszkających w Kerala (południowozachodnie Indie). Bardziej znani są oni jako chrześcijanie św. Tomasza, ponieważ nawrócił ich św. Tomasz Apostoł i (jego grób się znajduje w pobliżu Madrasu). Dzieje św. Tomasza z III wieku opisują jego ewangelizację tego regionu oraz męczeńską śmierć. Początkowo należeli oni do tak zwanego (Asyryjskiego) Kościoła Wschodniego, znanego jako Kościół Nestoriański albo Chaldejski, lub jako Wschodni Kościół Syryjski (=Wschód Cesarstwa Bizantyńskiego). Od VIII do XVI wieku metropolitów wysyłał im patriarcha asyryjski. Kiedy jednak w wieku XVI Portugalczycy przybyli do Indii, chrześcijanie malabarscy zostali zmuszeni do zrezygnowania z łączności z patriarchą mezopotamskim, a na synodzie w Diamper w roku 1599, synodzie, który nigdy nie zyskał akceptacji Rzymu, do odwołania nestoriańskich błędów. Przymusowa latynizacja ich obrządku doprowadziła do wielu rozłamów z Rzymem i do powstania trzech głównych wspólnot;

a. Grupa, która zerwała jedność z Rzymem w roku 1653 i połączyła się z Syryjskim Kościołem Prawosławnym; dla wielu jest ona znana do dziś jako Kościół Jakobitów i posługuje się zachodniosyryjską liturgią antiocheńską;

b. Grupa, która zerwała jedność z Rzymem w roku 1653, ale w roku 1662 ponownie się z nim połączyła; zezwolono im na przyjęcie — z niewielkimi zmianami — nestioriańskiej Liturgii Addai i Mari, której cechą charakterystyczną jest to, że zawiera pełną epiklezę, ale brakuje w niej słów ustanowienia;

c. Grupa syryjska prawosławna (Jakobitów), która się połączyła z Rzymem w roku 1930 i utworzyła (unicki) Kościół Malankarski (Malankara to inna nazwa zamiast Kerala); zachowali oni własną starą liturgię syryjską, przełożoną na język Malaya.

Druga z tych grup jest, po Kościele Bizantyńsko-Ukraińskim, największym wschodnim kościołem katolickim, do którego należy ponad cztery miliony osób i który wysyła za granicę wielu misjonarzy. W 1896 roku Trichur, Ernakulum i Changanacherry zostały wikariatami apostolskimi, kierowanymi przez duchownych syryjsko-malabarskich. Przywracanie liturgii orientalnej rozpoczęło się za czasów Piusa XI w 1934 roku, a w roku 1957 zostało zaaprobowane przez Piusa XII. Jednakże jej wprowadzenie w 1962 roku rozpętało spór do tej pory w pełni nie rozstrzygnięty. Sytuacja poprawiła się, kiedy w 1992 r. Jan Paweł II nadał Kościołowi Syryjsko-Malabarskiemu rangę Kościoła Archidiecezjalnego Większego, na czele którego stanął kardynał Antony Padiyara (ur. 1921 r.) z Ernakulum-Angamaly. Zob. Kościół Asyryjski Wschodni, Kościoły wschodnie katolickie, cztery kategorie, epikleza, liturgia, nestorianizm, obrządek, Syryjski Kościół Prawosławny.

opr. mg/mg

wyślij znajomym

Zobacz także: Paweł Janowski, Leksykon pojęć teologicznych i kościelnych, czyli protestanci to urządzenia związane z protestantyzmem... Małgorzata Kołodziejczyk, Marian Rusecki, Leksykon teologii fundamentalnej Radio Watykańskie, Jerzy Myszor, Leksykon duchowieństwa prześladowanego w PRL Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Zwinglianizm Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Zasługa Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Zasada pomocniczości Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Zadośćuczynienie Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Wyprawy krzyżowe Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Wynagrodzenie Gerald O'Collins, Edward G. Farrugia, Wybór zasadniczy

Komentarze internautów: Dodaj swój komentarz