Dziś polecamy

Biskupi razem z prezbiterami, swymi współpracownikami, "mają przede wszystkim obowiązek głoszenia Ewangelii Bożej", zgodnie z poleceniem Pana. Są oni "zwiastunami wiary prowadzącymi nowych uczniów do Chrystusa i autentycznymi, czyli upoważnionymi przez Chrystusa, nauczycielami".
Dla zachowania Kościoła w czystości wiary przekazanej przez Apostołów, sam Chrystus, który jest prawdą, zechciał udzielić swojemu Kościołowi uczestnictwa w swojej nieomylności. Przez "nadprzyrodzony zmysł wiary" Lud Boży "trwa niezachwianie w wierze" pod przewodnictwem żywego Urzędu Nauczycielskiego Kościoła.
Misja Urzędu Nauczycielskiego jest związana z ostatecznym charakterem przymierza zawartego przez Boga w Chrystusie z Jego Ludem; Urząd Nauczycielski musi chronić go przed wypaczeniami i słabościami oraz zapewnić mu obiektywną możliwość wyznawania bez błędu autentycznej wiary. Misja pasterska Urzędu Nauczycielskiego jest ukierunkowana na czuwanie, by Lud Boży trwał w prawdzie, która wyzwala. Do wypełniania tej służby Chrystus udzielił pasterzom charyzmatu nieomylności w dziedzinie wiary i moralności. Realizacja tego charyzmatu może przybierać liczne formy.
"Nieomylnością tą z tytułu swego urzędu cieszy się Biskup Rzymu, głowa Kolegium Biskupów, gdy jako najwyższy pasterz i nauczyciel wszystkich wiernych Chrystusowych, który braci swych umacnia w wierze, ogłasza definitywnym aktem naukę dotyczącą wiary i obyczajów... Nieomylność obiecana Kościołowi przysługuje także Kolegium Biskupów, gdy wraz z następcą Piotra sprawuje ono najwyższy Urząd Nauczycielski", przede wszystkim na soborze powszechnym. Gdy Kościół przez swój najwyższy Urząd Nauczycielski przedkłada coś "do wierzenia jako objawione przez Boga" i jako nauczanie Chrystusa, "do takich definicji należy przylgnąć posłuszeństwem wiary". Taka nieomylność rozciąga się na cały depozyt Objawienia Bożego.
Boska asystencja jest także udzielona następcom Apostołów, nauczającym w komunii z następcą Piotra, a w sposób szczególny Biskupowi Rzymu, pasterzowi całego Kościoła, gdy - nie formułując definicji nieomylnej i nie wypowiadając się w "sposób definitywny" - wykonuje swoje nauczanie zwyczajne, podaje pouczenia, które prowadzą do lepszego zrozumienia Objawienia w dziedzinie wiary i moralności. Nauczaniu zwyczajnemu wierni powinni okazać "religijną uległość ich ducha", która różni się od uległości wiary, a jednak jest jej przedłużeniem
(KKK 888-892)

Inne ciekawe strony www poza Opoką zawierające zbiory dokumentów Kościoła:

Ogromna biblioteka sieci mediów EWTN (m.in. dokumenty Kościoła w jęz. angielskim)
Petersnet - wyszukiwarka zasobów katolickich w języku angielskim (m.in. dokumenty Kościoła)
Zbiór dogmatów (j. angielski, uwaga: strona schizmatycka)
Papieże o imieniu Pius (jw.)

Polecamy (poza naszym serwerem):

Nauczanie Prymasa S. Wyszyńskiego na serwerze NonPossumus

Dokumenty Soboru Watykańskiego II i Kodeks Prawa Kanonicznego

Nauczanie i Urząd Nauczycielski Kościoła

Prawda Boża jest obecna w świecie albo w Piśmie Świętym, które wyraża tradycję, albo w żywej wierze wierzących. Urząd Nauczycielski stara się przekazać tę prawdę w sposób pełny i nienaruszony, a równocześnie kształtować wierzących w wierze i świętości. Teologia nawiązuje do tych samych loci [źródeł] prawdy zarówno w sposób analityczny przez badania naukowe nad poszczególnymi wyrażeniami, jak w sposób refleksyjny przez przygotowywanie systematycznych opracowań orędzia chrześcijańskiego i wynikających z niego konsekwencji.

Kto zatem usiłuje rozwinąć uzupełniające spojrzenie na działalność teologiczną i Urzędu Nauczycielskiego, musi także przyjąć, że nieuniknione jest napięcie między nimi. Urząd Nauczycielski musi sam siebie pojmować jako zestaw norm nauczania i kultu w Kościele. Musi on niekiedy w krytyczny sposób wkraczać, żeby strzec jednolitości aktualnych wyrażeń z wiarą wyznawaną i przekazaną nam przez Apostołów. (...) Cele i zamiary Urzędu Nauczycielskiego i teologii mogą się ze sobą zbiegać. Przecież ich celem jest wspomagać wiarę we wzrastaniu, toteż odgrywają one rolę instrumentalną pod kierownictwem Ducha Prawdy, który został dany jako wewnętrzny Nauczyciel Ewangelii oraz jej rozgałęzień dla zrozumienia i podniesienia wartości życia ludzkiego w świecie.

Urząd Nauczycielski i teologia: różnica podstawowa

Charakterystyczną cechą wyróżniającą kościelnego Urzędu Nauczycielskiego jest jego trud związany z genezą i rozwojem otrzymanego przez łaskę życia «w Chrystusie». Biskupi, którzy sprawują urząd nauczania, codziennie zajmują się przepowiadaniem Ewangelii, sprawowaniem liturgii, głoszeniem homilii i katechez oraz publicznym świadectwem, jakie dają te wspólnoty wierzących, które oni z urzędu nadzorują. Pasterze, którzy żyją wewnątrz Kościołów, muszą mówić i działać jako zarządzający tym wszystkim, «co się przyczynia do prowadzenia świętego życia przez Lud Boży i pomnożenia w nim wiary» (DV 8). Podstawowa odpowiedzialność biskupów i papieża za nauczanie polega nie tyle na dawaniu twórczego wkładu, ile na dokładnym wyrażaniu i nieskażonym przekazywaniu tego, czym Kościół jest i w co wierzy.

Jedną ze znamiennych czynności Urzędu Nauczycielskiego jest rozstrzyganie w sprawach pasterskich i teologicznych. Pasterze Kościoła starają się rozpoznać i stwierdzić, co naprawdę wyraża myśl Chrystusa i co buduje Kościół. Zażyłość z sakramentalnym przekazywaniem życia w Chrystusie sprawia, że pasterze niejako instynktownie wyczuwają to, co jest zgodne z pierwotnym apostolskim darem i co się przyczyni do wzrostu wiary i świętości. Nawiązując do wypowiedzi Ireneusza, Sobór Watykański II mówił, że pasterze są obdarzeni «pewnym charyzmatem prawdy» (carisma veritatis certum), ale nastąpiło to dopiero wtedy, kiedy Sobór ustalił sakralne pojęcie depozytu apostolskiego i kiedy omówił sposób, w jaki przebiega prawdziwy rozwój (DV 8). Charyzmat Urzędu Nauczycielskiego przeznaczony jest do rozstrzygania i rozpoznawania tego, co się zgadza z otrzymanymi od Apostołów prawdami i co je rozwija.

Na przykład szczególny wkład Urzędu Nauczycielskiego w sprawy związane z Pismem Świętym najlepiej spostrzegać jako wartościujące rozstrzyganie współczesnych interpretacji z uwzględnieniem ich jednolitości z treścią Pisma Świętego, jakie otrzymał Kościół. Kiedy w dokumentach Urzędu Nauczycielskiego przytacza się Pismo Święte, żeby naświetlić nauczanie, nie jest to wypowiedź o pierwotnej treści Pisma Świętego. Na takie wypowiedzi doktrynalne, które się zajmują bezpośrednio Pismem Świętym, jak wtedy, kiedy Sobór Trydencki omawiał słowa ustanowienia Eucharystii i podstawy sakramentalnego namaszczania chorych, najlepiej spojrzeć jako na broniące jednolitego i uzasadnionego przejścia od treści pierwotnego tekstu do późniejszego postępowania w Kościele. Poszukiwanie tego pierwotnego, dokładnego znaczenia, jakie zamierzali autorzy biblijni, pozostawiono uczonym egzegetom. (...)

Tak więc Urząd Nauczycielski i teologia różnią się tym, że są różnie ustawione wobec posługiwania wierze i w różny sposób do tego obdarowane. Oczywiście ta podstawowa różnica nie wyklucza, że obie te dziedziny w pewnym stopniu wzajemnie się pokrywają. Wielką pomocą dla wykonywania pasterskiego Urzędu Nauczycielskiego jest kultura teologiczna i intelektualna. Teologia bowiem domaga się żywotnych stosunków z Kościołem żyjącym, który wyznaje wiarę, sprawuje kult i oddaje się posługiwaniu. Jednakże podejścia pozostają różne, aczkolwiek komplementarne.

(Fragment: Jared Wicks SJ, Wprowadzenie do metody teologicznej, WAM 1995)

Franco Ardusso, Magisterium Kościoła. Posługa Słowa.
"Dzisiaj często mamy do czynienia z dwiema różnymi wrażliwościami i dwiema długościami fali, którym trudno się zestroić. Te dwie wrażliwości mogłyby, choć w sposób przybliżony, być reprezentowane odpowiednio przez teologów krytycznych, przede wszystkim z obszaru niemieckiego, i przez pasterzy Kościoła. Teologowie, oprócz pewnych wyjątków, nie kontestują istnienia magisterium i faktu, że stanowi ono ostateczną, nie dającą się zastąpić instancję teologii. Jednak są oni zdania, że magisterium powinno z o wiele większą uwagą nadsłuchiwać zmysłu wiary wierzących; (...) Zagadnienie magisterium jest w naszych czasach bardzo złożone, wymaga ono zaangażowania teoretycznego i rozsądku. Nie dokona się wielkich kroków naprzód ograniczając się do oskarżania i do szukania kozłów ofiarnych. Na pierwszym miejscu pożądane jest nie lamentowanie lub pobożne napominanie, lecz jasne rozumienie problemów w świetle wiary, nauk humanistycznych, historii, przy jednoczesnej świadomości granic naszego rozumienia. Pierwsza reguła poprawnego postępowania polega na uznaniu istnienia problemów oraz na nazwaniu ich po imieniu. Dlatego chciałem umieścić jako motto na początku niniejszej pracy słowa, które Y. Congar napisał w 1953 roku: „Można potępić rozwiązanie, jeżeli jest ono fałszywe, ale nie potępia się problemu". Od teologii żąda się, aby dawała odpowiedzi uczciwe, oparte na argumentach, emocjonalnie spokojne, poza wszelką ideologią. Wymaga się lojalności wobec magisterium"

...więcej