Menu Główna

Liturgia słowa

17 sierpnia 2017 (czwartek)
- XIX Tydzień zwykły


Drukuj / A A

Pierwsze czytanie:Joz 3, 7-10a
11
13-17
Psalm responsoryjny:Ps 114
Ewangelia:Mt 18, 21-35
19,1
Kolor szat liturgicznych:Biały

Wspomnienie obowiązkowe

Wspomnienie św. Jacka, prezbitera

Patroni

św. Joan Delanoue, św. Mamas, św. Liberatus z Capui, św. lub Roch, św. Clare z Montefalco, św. Hyacinth, św. Euzebiusz, papież, św. Jacek, kapłan.*


Pierwsze CZYTANIE
Joz 3, 7-10a
11
13-17

Pan oznajmił Jozuemu: «Dziś zacznę wywyższać cię w oczach całego Izraela, aby poznano, że jak byłem z Mojżeszem, tak będę i z tobą. Ty zaś dasz następujące polecenie kapłanom niosącym Arkę Przymierza: Skoro dojdziecie do brzegu wód Jordanu, w Jordanie się zatrzymajcie».

Następnie Jozue zwrócił się do Izraelitów: «Przybliżcie się i słuchajcie słów Pana, Boga waszego. Po tym poznacie, rzekł Jozue, że Bóg żywy jest pośród was i że wypędzi z pewnością przed wami Kananejczyków. Oto Arka Przymierza Pana całej ziemi przejdzie przed wami Jordan. Skoro tylko stopy kapłanów niosących Arkę Pana, Boga całej ziemi, staną w wodzie Jordanu, oddzielą się wody Jordanu płynące z góry i staną jak jeden wał».

Gdy więc lud wyruszył ze swoich namiotów, by przeprawić się przez Jordan, kapłani niosący Arkę Przymierza szli na czele ludu. Zaledwie niosący arkę przyszli nad Jordan, a nogi kapłanów niosących arkę zanurzyły się w wodzie przybrzeżnej – Jordan bowiem wezbrał aż po brzegi przez cały czas żniwa – zatrzymały się wody płynące z góry i utworzyły jakby jeden wał na znacznej przestrzeni od miasta Adam leżącego w pobliżu Sartan, podczas gdy wody spływające do morza Araby, czyli Morza Słonego, oddzieliły się zupełnie, a lud przechodził naprzeciw Jerycha. Kapłani niosący Arkę Przymierza Pańskiego stali mocno na suchym łożysku w środku Jordanu, a tymczasem cały Izrael szedł po suchej ziemi, aż wreszcie cały naród skończył przeprawę przez Jordan.


Wesprzyj Liturgię Słowa

Publikacja liturgii w naszym portalu to codzienna praca redaktorów.

Czy korzystasz z niej regularnie?

Będziemy bardzo wdzięczni, jeśli dołączysz do grona darczyńców.

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 114

Psalm (Ps 114 (113A), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. Wj 15, 1bc))

Śpiewajmy Panu, który moc okazał
Albo: Alleluja

Gdy Izrael wychodził z Egiptu, *
dom Jakuba od ludu obcego,
przybytkiem Jego stał się Juda, *
Izrael Jego królestwem.

Śpiewajmy Panu, który moc okazał
Albo: Alleluja

Morze to ujrzało i uciekło, *
Jordan swój bieg odwrócił.
Góry skakały jak barany, *
pagórki niby jagnięta.

Śpiewajmy Panu, który moc okazał
Albo: Alleluja

Cóż ci jest, morze, że uciekasz? *
Czemu bieg swój odwracasz, Jordanie?
Góry, czemu skaczecie jak barany *
i niby jagnięta, pagórki?

Śpiewajmy Panu, który moc okazał
Albo: Alleluja


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Alleluja, alleluja, alleluja

Okaż Twemu słudze światłość swego oblicza
i naucz mnie Twoich ustaw.

Alleluja, alleluja, alleluja


EWANGELIA
Mt 18, 21-35
19,1

Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?»

Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.

Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać.

Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował.

Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.

Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło.

Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu.

Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Gdy Jezus dokończył tych mów, opuścił Galileę i przeniósł się w granice Judei za Jordan.


KOMENTARZ

Komentarz księdza Mirosława Matusznego

Temat: Miłosierdzie nad sprawiedliwością

SŁOWA NADAL AKTUALNE, MĄDROŚĆ TYCH, KTÓRZY ODNALEŹLI JEZUSA

O prymacie miłosierdzia nad sprawiedliwością słyszeliśmy nie raz. Nauczał o nim nie raz święty Jan Paweł II. W dzisiejszych czasach wydaje się, że o miłosierdziu mówi się nawet więcej, niż za jego pontyfikatu. Mieliśmy zresztą nie tak dawno nawet rok miłosierdzia, gdzie cnota ta była głoszona w całym Kościele z mocą i determinacją. Jednak jak widzimy równie często, miłosierdzie bywa nie raz mylone z pobłażliwością oraz z tzw. tolerancją, od której wydaje się być już tylko krok do afirmacji postaw, które z całą pewnością na niż nie zasługują. Urabianie naszej wrażliwości, przekraczanie coraz dalej ustanawianych granic w moralności zarówno indywidualnej, jak i publicznej każe nam raz jeszcze zastanowić się nad prawidłowym postrzeganiem owego prymatu miłosierdzia nad sprawiedliwością.

Miłosierdzie jest przymiotem samego Boga. O miłosierdzie prosimy za każdym razem, kiedy klękamy u kratek konfesjonału. Także w codziennym życiu przywykliśmy już do tego, że gdy słusznie zasługujemy na jakąś karę, zawsze prosimy o tzw. drugą szansę.

Zgodnie z myślą zawartą w dzisiejszej Ewangelii, winniśmy być miłosierni i skorzy do wybaczania. Wszak Pan domaga się od nas wybaczania za każdym razem, gdy nasz brat lub siostra zawini przeciwko nam i szczerze będzie prosić nas o wybaczenie, żałując popełnionej winy.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE

Ważnym rozróżnieniem jednak wydaje się być tu szczerość intencji. Wszak my niekiedy przez całe lata spowiadamy się z tych samych grzechów, mimo, że już tyle razy postanawialiśmy poprawę i żałowali za nie. Za każdym jednak razem ów żal musi być szczery, a chęć poprawy prawdziwa. Tak też zdaje się być z wybaczaniem także z naszej, ludzkiej strony. Nie to, ile razy już komuś wybaczyliśmy, ale to, czy miłosierdzie o które prosi jest nastawione na zrelatywizowanie winy i wymuszenie na nas akceptacji złych zachowań, czy też jest kolejną próbą ze strony naszych winowajców poprawy i zmiany swojego postępowania na lepsze.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH

Czy gotów jestem wybaczać winy swoim winowajcom?


Kwota
Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych w celu realizacji daru
Możesz także dokonać wpłaty dowolnej kwoty na konto Fundacji: 65 1240 2034 1111 0000 0306 7501, Pekao SA XIII O/Warszawa
z dopiskiem: "Darowizna na działalność Fundacji - rozwój strony Liturgia"

Kalendarium

18 sierpnia 2017 r.

Ważne fakty

1998 Premier Jerzy Buzek zapowiedział, że rząd będzie starał się rozwiązać kryzys na oświęcimskim żwirowisku poprzez unieważnienie umowy jego dzierżawy stowarzyszeniu Świtonia
1960 Na rynek wypuszczony został pierwszy doustny środek antykoncepcyjny (Searle Drug Company w USA).
1866 Podpisany został traktat tworzący Konfederację Północno-niemiecką pod przywództwem Prus.
1834 Wybuch wulkanu Wezuwiusz
1812 Wojska Napoleona zwyciężyły Rosjan w Bitwie pod Smoleńskiem.
1688 Ostatnie kazanie wybitnego kaznodziei purytańskiego, Johna Bunyana

Urodzili się

1952 Patrick Swayze, aktor amer.
1933 Roman Polański, polski reżyser filmowy
1830 Franz Josef I, cesarz Austro-Węgierski
Fabian Gottlieb von Bellingshausen, ros. polarnik
1750 Antonio Salieri, włoski kompozytor
1685 Brook Taylor, matematyk ang.

Jan Paweł II:

Można mówić w pewnym sensie o wojnie silnych przeciw bezsilnym: życie, które domaga się większej życzliwości, miłości i opieki, jest uznawane za bezużyteczne lub traktowane jako nieznośny ciężar, a w konsekwencji odrzucane na różne sposoby. Człowiek, który swoją chorobą, niepełnosprawnością lub — po prostu — samą swoją obecnością zagraża dobrobytowi lub życiowym przyzwyczajeniom osób bardziej uprzywilejowanych, bywa postrzegany jako wróg, przed którym należy się bronić albo którego należy wyeliminować. Powstaje w ten sposób swoisty „spisek przeciw życiu”.

Rozwijaj z nami największy portal katolicki Opoka.org.pl

Sonda

Czy przyjmujesz odwiedziny duszpasterskie?

Tak Nie Zobacz wyniki

Partner
Fundacji:

Partnerzy
naukowi:

Newslettery:

Partner
technologiczny: