Liturgia słowa

4 marca 2015 (środa)
- II Tydzień Wielkiego Postu


Drukuj / A A

Pierwsze czytanie:Syr 51, 13-20
Drugie czytanie:Flp 3, 8-14
Psalm responsoryjny:Ps 16
Ewangelia:J 15, 9-17
Kolor szat liturgicznych:Biały

Święto

Św. Kazimierza, Królewicza

Patroni

św. Piotr z Cava, św. Kazimierz Królewicz*, św. Adrian i jego Towarzysze.


Pierwsze CZYTANIE
Syr 51, 13-20

Będąc jeszcze młodym, zanim zacząłem podróżować, szukałem jawnie mądrości w modlitwie. U bram świątyni prosiłem o nią i aż do końca szukać jej będę. Z powodu [jej] kwiatów, jakby dojrzewającego winogrona, serce me w niej się rozradowało, noga moja wstąpiła na prostą drogę, od młodości mojej idę jej śladami. Nakłoniłem tylko trochę ucha mego, a już ją otrzymałem i znalazłem dla siebie rozległą wiedzę. Postąpiłem w niej, a Temu, który mi dał mądrość, chcę oddać cześć. Postanowiłem bowiem wprowadzić ją w czyn, zapłonąłem gorliwością o dobro i nie doznałem wstydu. Dusza moja walczyła o nią i z całą starannością usiłowałem zachować Prawo; ręce wyciągałem w górę, a błędy przeciwko niej opłakiwałem. Skierowałem ku niej moją duszę i znalazłem ją dzięki czystości; z nią od początku zyskałem rozum, dlatego nie będę opuszczony.


Drugie CZYTANIE
Flp 3, 8-14

Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego.
Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim, nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze, przez poznanie Jego: zarówno mocy zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach, w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.
Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonałym, lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.
Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie.


Wesprzyj Liturgię Słowa

Publikacja liturgii w naszym portalu to codzienna praca redaktorów.

Czy korzystasz z niej regularnie?

Będziemy bardzo wdzięczni, jeśli dołączysz do grona darczyńców.

Dołącz

PSALM RESPONSORYJNY
Ps 16

Ps 16 (15), 1-2a i 5. 7-8. 11 (R.: 5a)

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
mówię do Pana: «Tyś jest Panem moim».
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
to On mój los zabezpiecza.

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
On jest po mojej prawicy, nic mnie nie zachwieje.

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.

Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
pełnię Twojej radości
i wieczną rozkosz *
po Twojej prawicy.

Pan mym dziedzictwem, moim przeznaczeniem.


EWANGELIA
J 15, 9-17

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej. Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.
To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję.
Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».


KOMENTARZ

Komentarz księdza Mirosława Matusznego

Temat: Wobec największej miłości

SŁOWA NADAL AKTUALNE, MĄDROŚĆ TYCH, KTÓRZY ODNALEŹLI JEZUSA

Miłość to słowo znane każdemu człowiekowi. Każdy z ludzi jednak nieco inaczej je interpretuje i rozumie. Wielu, ma wobec miłości bardzo różne oczekiwania. Tak wic mamy nie tylko miłość małżeńską, narzeczeńską, rodzicielską, miłość do Ojczyzny czy miłość braterską. Ponieważ człowiek jest istotą z jednej strony słabą i grzeszną, z drugiej zaś spragnioną ideałów, mamy miłość silniejszą niż śmierć i miłość nieodwzajemnioną. Miłość do szaleństwa i miłość z rozsądku. Jak wobec tego rozpoznać, z jaką miłością mamy do czynienia, zwłaszcza, kiedy zależy nam, aby rozeznać, czy jest to miłość prawdziwa, czy też jest to coś, co jedynie nosi pozory miłości?

Miłość z natury swojej jest pragnieniem dobra osoby, którą się kocha. Stąd też mówiąc, że Bóg nas kocha i to kocha nad życie, przywołamy jako ludzie wierzący oczywiście śmierć Pana Jezusa na krzyżu, jako najwyższy dowód jego do nas ludzi miłości. Wszak nikt nie ma większej miłości nad tę, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Jak jednak sprawdzić, jak ocenić, czy miłość, jaką my kochamy Boga jest miłością prawdziwą, czy też jest swoistym zaklinaniem rzeczywistości, mającym ocalić nasze dobre samopoczucie, aby nie myśleć, że jesteśmy niewdzięcznikami niepotrafiącymi odwzajemnić tak wielkiej miłości? Wszak Bóg ma wszystko, co do szczęścia potrzebne. Bóg jest źródłem miłości i jest miłością. Czy można wic pragnąć dobra i szczęścia Boga?

Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii podpowiada nam, w jaki sposób odwzajemnić miłość Boga. Należy przestrzegać przykazań. Wówczas będziemy Jego przyjaciółmi. Choć mogłoby się to wydawać zbyt banalne, to jednak w tym pragnieniu Zbawiciela kryje się głębia tajemnicy ludzkiej wolności. Bóg jest Bogiem, więc wszystko do Niego należy. Ponieważ jednak obdarował nas ludzi wolnością, Jego pragnieniem jest, aby każdy z nas w sposób wolny odpowiedział na miłość, którą On sam pierwszy nas umiłował.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE

Dać Bogu siebie, zgodzić się na Jego Boski plan w naszym życiu, to podarować Mu to, czego On sam bez naszej zgodny miał nie będzie, gdyż raz postanowiwszy obradować nas ludzi rozumem i wolnością, nigdy nam tych darów nie odbierze. Nawet, gdyby miały nas z naszego własnego wyboru zaprowadzić na zatracenie. Jeśli więc chcę podarować Bogu coś oryginalnego, coś, czego nikt inny Mu dać nie może, i co więcej, czego beze mnie samego On Pan świata miał nie będzie, mogę Mu dać i ofiarować z własnej nieprzymuszonej woli siebie samego.

PROPOZYCJA DLA ODWAŻNYCH

Czy jestem gotów oddać się Bogu bezgranicznie i bez reszty?


Kwota
Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych w celu realizacji daru
Możesz także dokonać wpłaty dowolnej kwoty na konto Fundacji: 65 1240 2034 1111 0000 0306 7501, Pekao SA XIII O/Warszawa
z dopiskiem: "Darowizna na działalność Fundacji - rozwój strony Liturgia"

Kalendarium

4 marca 2015 r.

Ważne fakty

1997 Prezydent Clinton zakazał finansowania klonowania ludzi z funduszy federalnych
1979 Jan Paweł II wydaje swą pierwszą encyklikę, "Redemptor Hominis", mówiącą o zbawczym posłannictwie Jezusa i o jego trwaniu w Kościele.
1933 Kanclerz Dollfuss rozwiązał parlament austriacki
1877 Rosyjski Balet Cesarski po raz pierwszy wykonał Jezioro Łabędzie Czajkowskiego.
1853 Papież Pius IX odnowił hierarchię ko cielną w Niderlandach
1804 Założone zostało Brytyjskie i Zagr. Towarzystwo Biblijne (BFBS)
1595 Robert Southwell, angielski poeta został powieszony za przyjęcie katolickich więceń kapł.
1152 Fryderyk I Barbarossa wybrany królem niemiecko-rzymskim
1484 Zmarł. w. Kazimierz, królewicz

Urodzili się

1929 Bernard Haitink, dyrygent holenderski
1928 Patrick Moore, astronom angielski
1916 Hans Eysenck, psycholog
1906 Gustav Bergmann, filozof austr.-amer.
1875 Alberto Vaccari, włoski jezuita, biblista
1835 Giovanni Schiaparelli, astronom wł.
1678 Antonio Vivaldi, włoski kompozytor

Jan Paweł II:

Rozeznanie, którego jako uczniowie Chrystusa mamy dokonywać, uwzględnia również aspekt ekonomiczny i finansowy globalizacji, jednakże jego głównym przedmiotem są jej nieuchronne następstwa w sferze ludzkiej, kulturowej i duchowej. Jaki obraz człowieka zostaje zaproponowany, czy — w pewnym sensie — nawet narzucony? Jakiego typu kultura jest faworyzowana? Ile miejsca przeznacza się wierze i życiu duchowemu? Odnosi się wrażenie, że złożone procesy, wywołane przez globalizację gospodarki i środków społecznego przekazu, stopniowo zmierzają do uczynienia z człowieka jednego z elementów rynku, towaru wymiennego czy też czynnika pozbawionego znaczenia dla decydujących wyborów.

Rozwijaj z nami największy portal katolicki Opoka.org.pl

Wspieram Fundację Darczyńcy

Sonda

Czy ogłoszony przez ONZ Rok Rodziny wpłynie na politykę wobec rodzin w Polsce?

Tak Nie Zobacz wyniki

Partner Fundacji:

Partnerzy naukowi:

Wsparcie modlitewne:

Newslettery: