Brat Roger
ZADZIWIENIE RADOŚCIĄ
List 2000
Gdziekolwiek jesteś na ziemi ty, który chciałbyś dostrzec tajemnicę serca twego serca, czy wyczuwasz piękno w głębi duszy ludzkiej?
Czym jest to ukryte piękno? Odwagą oczekiwania. Jeśli nawet nie jesteśmy tego świadomi, najgłębszym pragnieniem naszej istoty jest kochać. Czy bez miłości nasze życie znalazłoby sens?
To, że Bóg mnie kocha, jest rzeczywistością czasem trudno dostępną.(1) Nadejdzie jednak dzień, kiedy odkryjemy: jeśli pozwalam, żeby ogarnęła mnie Jego miłość, moje życie otwiera się na innych. (2)
Przyjmując ludzi, którzy do Niego przychodzili, Chrystus mówił do nich: "Błogosławieni, którzy żyją w prostocie serca!" (3)
Serce proste stara się żyć chwilą obecną (4), gotowe podążać od jednego początku do następnego. (5)
Wiara jest jak fala najskromniejszej ufności, tysiąckrotnie powracająca przez całe nasze życie.
Serce proste godzi się na to, że nie wszystko w Ewangelii rozumie. Potrafi powiedzieć Bogu: "Nie opieram się tylko na własnej wierze. To, czego nie pojmuję, rozumieją inni i oni rozjaśniają moją drogę." (6)
Taka prostota rodzi współczującą miłość, uwrażliwia na tych, którzy na całej ziemi poznali odrzucenie, upokorzenie. (7)
Trafiają się dni, kiedy mamy wrażenie, że modlimy się nie mając prawie nic. Może pojawić się nawet poczucie ogołocenia, ale Bóg pomoże nam pogodzić się z tym.
Nawet jeśli powstaje dystans między Bogiem i nami, możemy Mu wszystko oddać, wszystko w Nim złożyć. (8)
Szczęśliwy ten, kto może powiedzieć Chrystusowi:
"Chryste, Ty wiesz, ledwie umiem wyrazić moje pragnienie komunii z Tobą. (9) A jednak Duch Święty ożywia we mnie odwagę, odwagę powierzenia Ci siebie.
Widzisz, kim jestem. Poznałeś kondycję ludzką. (10) Nie ukrywam przed Tobą niczego, co jest w moim sercu. Wiesz, że czasem jestem rozrywany na różne strony. Ale nawet kiedy we mnie powstaje pustka, trwa pragnienie Twojej obecności. I kiedy nie udaje mi się modlić, Ty jesteś moją modlitwą." (11)
Modlitwa jest ewangelicznym skarbem, (12) toruje drogę, która prowadzi do tego, by kochać i przebaczać.
Przebaczenie może zmienić i nasze serce, i nasze życie: oddalają się wtedy surowość, ostrość sądów, by zostawić miejsce dobroci i życzliwości serca. I oto stajemy się zdolni, by starać się raczej rozumieć niż być zrozumianym. (13)
Temu, kto żyje przebaczeniem, udaje się pokonać sytuacje pełne zatwardziałej niechęci, na podobieństwo strumyka, który wczesną wiosną toruje sobie drogę przez zamarzniętą jeszcze ziemię.
Jedną z najpilniejszych spraw dzisiaj, mimo naszej bezradności, jest wprowadzanie zrozumienia tam, gdzie istnieje wzajemna niechęć. Niektóre wspomnienia z przeszłości sprawiają, że osoby i całe narody trzymają się od siebie z daleka.
Nie ma nic bardziej uporczywego niż pamięć o ranach i upokorzeniach. (14) Niestrudzone poszukiwanie przebaczenia i pojednania otwiera nieoczekiwaną przyszłość. (15)
A to, co się odnosi do każdego człowieka, jest również prawdą w tej tajemnicy komunii, którą jest Ciało Chrystusa, Jego Kościół. (16)
Czyż nie wszędzie żyją skromni ludzie, którzy przygotowują drogi przyszłości? Niech promieniuje nadzieja — to ich porywa. Nie zawsze wielkie talenty lub zdolności są przyczyną najgłębszych przemian, ale, bardziej niż można przypuszczać, paląca miłość.
Duch Święty, wylany na każdą ludzką istotę, (17) daje wolność i spontaniczność. Przywraca smak życia tym, którzy go utracili. Przychodzi, by wyzwolić od zniechęcenia. Ani zwątpienie, ani poczucie, że Bóg milczy, nie oddzielają nas od Jego Ducha Świętego.
Ten, kto otwiera się na Jego tchnienie i pokornie słuchając przyjmuje je, wkracza na drogę przygody wewnętrznej.
W wielkich życiowych cierpieniach Duch Święty jest wspomożeniem, pocieszeniem. (18) Źródła rozradowania, 19) łagodnej radości są w Nim podarowane każdemu. A ta radość zbliża nas do tych, którzy cierpią. (20)
Sześć wieków przed przyjściem Chrystusa Bóg napominał takimi słowami: "Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?"(21)
Tak, zadziwienie radością: Duch Święty chce sprawić, abyśmy stawali się przejrzyści, jak wiosenne niebo.
Ewangelia niesie tak jasną nadzieję, tak mocne wezwanie do radości, że chcielibyśmy zdobyć się aż na dar z siebie samych, aby radość i nadzieję przekazywać bliskim i dalekim.
Gdzie jest źródło nadziei i radości? W Bogu, który niestrudzenie nas szuka i odnajduje piękno w głębi duszy ludzkiej.
MODLITWY
Duchu Święty, nie pozwól, aby nasze serca się trwożyły, dodawaj otuchy, kiedy idziemy w ciemności, ześlij radość, a wtedy w ciszy i pokoju będziemy czekali, aż wzejdzie nad nami światło Ewangelii.
Jezu Chryste, w głębi naszego serca rozpoznajesz kontemplacyjne oczekiwanie: naszą duszę wypełnia jedno pragnienie — oddać się Tobie.
Jezu, nasza nadziejo, w tym cośmy zrozumieli z Ewangelii, choćby to było niewiele, dajesz nam odkryć, czego od nas oczekujesz.
Jezu Chryste, ubogie słowa ledwie potrafią wyrazić w modlitwie nasze pragnienie komunii z Tobą, ale Ty już nas przygarniasz.
PRZYPISY
Ten list, przetłumaczony a 58 języków (w tym 23 azjatyckie i 7 afrykańskich), został napisany przez brata Rogera z Taizé. Będzie on tematem rozważań podczas spotkań w Taizé, tydzień po tygodniu, przez cały rok 2000.
1. Bóg mówi każdemu: "Drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję." (Iz 43.4)
2. Rumuński myśliciel, Dumitrů Staniloae, który był więźniem politycznym, napisał: "Szukałem Boga w ludziach z mojej wioski, później w książkach i w ideach. To wszystko nie dawało jednak ani pokoju, ani miłości. Pewnego dnia, czytając Ojców Kościoła (teksty chrześcijan z pierwszych wieków), odkryłem, że można rzeczywiście spotkać Boga w modlitwie. Stopniowo zaczynałem rozumieć, że Bóg jest blisko, że mnie kocha i kiedy pozwalam Mu, aby napełniła mnie jego miłość, moje serce otwiera się na innych. Zrozumiałem, że miłość jest komunią z Bogiem i z innymi ludźmi."
3. Zobacz Ewangelia wg św. Mateusza 5.3.
4. Niepokój odbiera siły życiowe i paraliżuje je. Zobacz Ewangelia wg św. Mateusza 6.25-34.
5. W IV wieku święty Grzegorz z Nyssy napisał: zmierzamy "od jednego początku do następnego, zaczynając wciąż od nowa".
6. Możemy się oprzeć na wierze tych, którzy nas w niej, od czasów pierwszych chrześcijan do dzisiaj, poprzedzili.
7. Czyżby cierpienie pochodziło od Boga? Nie, Bóg nigdy nie jest twórcą zła, nie pragnie nieszczęścia człowieka ani tym bardziej wojen, trzęsień ziemi, tragicznych wypadków Nigdy nie wzbudza strachu, lęku, ale dzieli ból z tymi, którzy przeżywają trudne doświadczenia.
W pewnych rejonach świata budzą się dziś sumienia w obliczu ludzkich cierpień. Wstrząśnięci niepojętym cierpieniem niewinnych, niektórzy młodzi ludzie zadają sobie pytanie: jak być świadkiem Ewangelii? I w swoim życiu starają się nieść innym pociechę, jaką daje Duch Święty, starają się wypełniać czyny solidarności.
8. Bóg nigdy nie stara się wywołać niepokoju, nigdy nie narzuca wiary. Zaufania do Boga nie przekazuje się siłą argumentów.
9. Są dzieci, które rozumieją modlitwę lepiej niż można by pomyśleć. Szczęśliwi najmłodsi, których najbliżsi wprowadzili w komunię z Bogiem!
10. Święty Jan zapisał słowa zdumiewające: "Pośród was jest Ten, którego wy nie znacie" (J 1.26). Kim jest "Ten" pośród nas? To Chrystus, Zmartwychwstały. Może znamy Go bardzo słabo, ale On jest zawsze blisko każdego człowieka.
11. . Kiedy sami nie wiemy, jak się modlić, czasem nasze usta pozostają zamknięte, ale w ciszy nasza dusza otwiera się przed Bogiem, mówi do Niego. I Duch Święty modli się w nas. Może nawet rozbudzić w nas dążenie do kontemplacji. Zobacz List do Rzymian 8.26-27.
12. Mówiąc o śpiewie w modlitwie Olivier Clément napisał: "Istnieje cała tradycja kojących powtórzeń, które opróżniają umysł z jego wzburzenia i pozwalają mu przygotować się na modlitwę. Młodzi ludzie, którzy nie wiedzą prawie nic o tajemnicy, w ten sposób są w nią wprowadzeni. Taka modlitwa nie może być zbyt skomplikowana. Istotę chrześcijaństwa można wyrazić za pomocą kilku słów. Istnieje taki rodzaj łagodności, który pojawia się za sprawą tych powtarzanych melodii, pokój wewnętrzny." (Fragment książki Taizé, szukanie sensu życia, "W drodze" 1999).
Możemy więc śpiewać: "Jezu Chryste, światłości wewnętrzna, nie pozwól, aby przemawiały do mnie moje ciemności." (słowa z IV wieku); "Bóg nie może obdarzać niczym innym, jak tylko swoją miłością." (słowa z VII wieku); albo też: "Ty, który nas kochasz, Twoje przebaczenie i Twoja obecność w nas sprawiają, że jasnym sercem zaczynamy Cię wielbić."
13. Wspólnie z moimi braćmi, mieszkającymi w Taizé lub rozrzuconymi na całym świecie pośród najbardziej pokrzywdzonych, mamy świadomość, że powołanie naszej wspólnoty wzywa nas do prostoty. To oznacza, że niczego nie narzucamy, nie jesteśmy mistrzami duchowymi, ale ludźmi, którzy słuchają i starają się rozumieć. Odkryliśmy, że nawet w wielkiej prostocie serca, mając czasem bardzo ograniczone środki, można otrzymać dar gościnności, do jakiej nie czujemy się zdolni. Młodzi ludzie, których przyjmujemy od tak dawna, spędzają tydzień w Taizé, ale nie organizujemy ruchu wokół naszej wspólnoty.
14. "Zła przeszłość, pełna podziałów i przemocy, trwa w nas i podsyca lęk i nienawiść. Dlatego trzeba Bogu pozwolić, by wymazał złą przeszłość." (Atenagoras, patriarcha Konstantynopola).
15. Rok 2000 to szczególny czas dany po to, żeby konkretnie urzeczywistniać przebaczenie i pojednanie, nie tylko między chrześcijanami, ale również w najróżniejszych sytuacjach, w jakich żyjemy, także z niewierzącymi. W Taizé, gdzie kontynuujemy "pielgrzymkę zaufania przez ziemię", każdy piątek roku 2000 będzie poświęcony rozważaniom i modlitwie, abyśmy żyli przebaczeniem z radością, którą ono podtrzymuje.
16. Podczas pobytu w Taizé 5 października 1986, papież Jan Paweł II powiedział takie słowa: "Przyczynicie się do tego, że nigdy nie osłabnie wysiłek, którego pragnął Chrystus, aby doprowadzić do odnalezienia widzialnej jedności Jego Ciała w pełnej Komunii jednej wiary. Wiecie, jak dalece uważam ekumenizm za obowiązek, który na mnie spoczywa, za pierwszą troskę duszpasterską w moim posługiwaniu. Liczę tu na waszą modlitwę.
Wy, chcąc być "przypowieścią o wspólnocie", pomożecie wszystkim tym, których spotykacie, pozostać wiernymi ich przynależności kościelnej będącej owocem wychowania i wyboru sumienia, ale także coraz głębiej wnikać w tajemnicę Komunii, którą jest Kościół w planie Bożym."
17. Dzieje Apostolskie 2.17.
18. Ewangelia wg św. Jana 14.16.
19. W roku 2000 "Jubileusz" zaprasza, żeby przyjąć jubileuszowego ducha "rozradowania" nie tylko na jakiś czas, ale na całe nasze życie. Rozradowanie w Duchu Świętym jest doświadczeniem radości, jaką znał Jezus (Łk 10.21) i my również możemy nią żyć. Jest ona głęboko złączona z obecnością Ducha Świętego w nas.
20. Olivier Clément zapisał takie rozważania: "Niektórzy zastanawiają się, jak można się cieszyć, kiedy w życiu człowieka zdarza się tak wiele trudnych doświadczeń. Niesiemy w sobie ogromną radość, ale ona nie sprawi, że staniemy się niewrażliwi na cierpienia innych ludzi. Przeciwnie, sprawi, że będziemy jeszcze bardziej wrażliwi; możemy bowiem w tym samym czasie nieść w swoim wnętrzu tę ogromną radość Chrystusa Zmartwychwstałego i wchodzić głęboko w udręki i cierpienia bliźniego. Trzeba przeżywać smutek i w tym samym czasie nieść w sobie radość, ponieważ wiemy, że ostatnie słowo będzie należało do zmartwychwstania." (Fragment książki Taizé, szukanie sensu życia).
21. Księga Izajasza 43. 18-19.
Copyright © by Wspólnota z Taizé
 wyślij znajomym |
|
|
