PIERWSI KARDYNAŁOWIE NOWEGO TYSIĄCLECIA
21 lutego podczas publicznego Konsystorza na placu św. Piotra Ojciec Święty nałożył birety kardynalskie 44 nowo mianowanym kardynałom pochodzącym z 27 krajów. Ich nominacje Jan Paweł II ogłosił w niedziele 21 i 28 stycznia podczas modlitwy «Anioł Pański». Kolegium Kardynalskie liczy obecnie 184 członków, z których 135 nie przekroczyło 80. roku życia, co oznacza że mogą być elektorami nowego papieża.
Następnego dnia, w święto Katedry św. Piotra, podczas uroczystej koncelebrowanej Mszy św. na placu św. Piotra, Ojciec Święty przekazał każdemu z nowych purpuratów pierścień kardynalski, znak godności oraz szczególnej więzi ze Stolicą Apostolską i Następcą św. Piotra.
Nominacja nowych członków Kolegium Kardynalskiego jest ważnym wydarzeniem w życiu Kościoła. Kardynałowie bowiem stanowią "Senat Kościoła" i są najbliższymi współpracownikami Następcy św. Piotra. Pracują w poszczególnych dykasteriach Kurii Rzymskiej lub są pasterzami Kościołów lokalnych. Każdy z nich otrzymuje kościół tytularny w Rzymie, co włącza ich do kleru Kościoła, który jest w Rzymie, a jednocześnie ich posługa pasterska w Kościele lokalnym jest świadectwem powszechnej obecności Kościoła na całej kuli ziemskiej. Kodeks Prawa Kanonicznego w kanonie 349 stanowić «Kardynałowie świętego rzymskiego Kościoła tworzą szczególne Kolegium, któremu przysługuje prawo wyboru Biskupa Rzymskiego, zgodnie z postanowieniami specjalnego prawa. Ponadto kardynałowie są do dyspozycji Papieża, czy to działając kolegialnie, gdy są zwoływani razem do rozważenia ważniejszych spraw, czy też pojedynczo, mianowicie przez wykonywanie różnych urzędów, świadcząc pomoc Biskupowi Rzymskiemu, zwłaszcza w codziennej trosce o Kościół powszechny».
Uroczystość na placu św. Piotra zgromadziła bardzo wiele osób związanych z nowo mianowanymi kardynałami. Obecne były oficjalne delegacje z krajów pochodzenia nowych purpuratów, wierni z ich diecezji, pracownicy Kurii Rzymskiej oraz Kościół rzymski, który otoczył ich serdeczną modlitwą i entuzjazmem przypominającym atmosferę niedawno zakończonego Roku Świętego.
W swojej homilii Jan Paweł II skierował do wszystkich słowa medytacji związanej z tym wydarzeniem: «Kościół opiera się nie na kalkulacjach i siłach ludzkich, ale na Jezusie ukrzyżowanym i na spójnym świadectwie przekazanym o Nim przez apostołów, męczenników i wyznawców wiary. Jest to świadectwo, które może domagać się także heroizmu polegającego na złożeniu całkowitego daru z siebie Bogu i braciom. Każdy chrześcijanin wie, że jest wezwany do wierności bezkompromisowej, która może żądać nawet ofiary ostatecznej. O tym wiecie zwłaszcza wy, czcigodni Bracia, wyniesieni do godności kardynalskiej. Zobowiązujecie się do wiernego naśladowania Chrystusa, Męczennika w najwyższym stopniu i Świadka wiernego».
Do godności kardynalskiej Ojciec Święty wyniósł również dwóch Polaków: ks. abp. Zenona Grocholewskiego, prefekta Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego oraz ks. abp. Mariana Jaworskiego, metropolitę lwowskiego obrządku łacińskiego.
Poniżej podajemy życiorysy polskich kardynałów korzystając z polskiego wydania L'Osservatore Romano.
Ks. kard. Zenon Grocholewski (tyt. Agropoli), prefekt Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego urodził się 11 X 1939 r. w Bródkach k. Nowego Tomyśla w archidiecezji poznańskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 26 V 1963 r. w Poznaniu, a następnie przez trzy lata pracował w poznańskiej parafii Chrystusa Odkupiciela. W latach 1966-1972 studiował prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Zarówno jego licencjat (1968) jak i doktorat (1972) zostały nagrodzone złotymi medalami.
W 1972 r. rozpoczął pracę w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej, pełniąc w nim różne funkcje: notariusza, kanclerza, sekretarza (przez 16 lat), aż do prefekta Trybunału, na którego stanowisko został powołany w październiku 1998 roku. 22 XII 1982 r. został mianowany biskupem (tyt. Agropoli) przyjmując jako swoją dewizę: Illum oportet crescere (On ma wzrastać). Jako ceniony znawca prawa kanonicznego kard. Grocholewski wszedł w skład siedmioosobowej komisji, która z Papieżem studiowała ostateczny projekt nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego wydanego w 1983 r. Uczestniczył też w pracach komisji zajmującej się reformą Kurii Rzymskiej dokonaną w 1988 r. Do godności arcybiskupa został wyniesiony w 1991 r., a 15 XI 1999 r. Jan Paweł II mianował go prefektem Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, co łączy się równocześnie z piastowaniem urzędu Wielkiego Kanclerza Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego i Papieskiego Instytutu Biblijnego. Kard. Grocholewski jest wykładowcą prawa kanonicznego, konsultorem i członkiem licznych dykasterii i stowarzyszeń, także międzynarodowych zajmujących się zagadnieniami prawnymi lub formacją kapłańską, przewodniczącym Stałej Komisji Międzydykasterialnej ds. Równomiernego Rozmieszczenia Kapłanów w Świecie.
Jest autorem lub współautorem licznych publikacji książkowych oraz artykułów w czasopismach prawnych. Jego bibliografia przekracza 550 publikacji naukowych w kilkunastu językach. Trzy uniwersytety przyznały mu doktorat honoris causa: Akademia Teologii Katolickiej w Warszawie (1998 r.), Katolicki Uniwersytet Lubelski (1999 r.) i Uniwersytet w Pasawie w Niemczech (8 II 2001 r.).
Ks. kard. Marian Jaworski (tyt. Lambesi), metropolita lwowski obrządku łacińskiego urodził się 21 VIII 1926 r. we Lwowie. Po ukończeniu szkoły średniej, w 1945 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. Przesiedlony do Polski, studia kontynuował w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie 25 VI 1950 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Jako duszpasterz pracował w parafiach w Baszni Dolnej koło Lubaczowa i w Poroninie, następnie jako kapelan abp. Eugeniusza Baziaka, ostatniego metropolity lwowskiego.
Ukończył studia specjalistyczne uwieńczone doktoratami: na Uniwersytecie Jagiellońskim - z teologii w 1952 r. i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim - z filozofii w 1955 r. Habilitację z filozofii religii uzyskał w 1965 r. na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.
Swoją wiedzą i doświadczeniem służył przez wiele lat jako profesor seminariów duchownych w Krakowie, sekretarz Rady Naukowej Episkopatu Polski (1970- 1980), dziekan Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie (1976-1981), rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (1981-1987). Współpracując z przewodniczącym Rady Naukowej Episkopatu Polski kard. Karolem Wojtyłą przyczynił się do odnowy i organizacji fakultetów teologicznych w Polsce.
Mianowany przez Jana Pawła II biskupem i administratorem archidiecezji w Lubaczowie, przyjął sakrę biskupią z rąk kard. Franciszka Macharskiego 23 VI 1984 r. w katedrze na Wawelu. 16 I 1991 r. Jan Paweł II wyniósł go do godności arcybiskupa metropolity Lwowa dla wiernych obrządku łacińskiego. W 1992 r. abp Jaworski został wybrany przewodniczącym Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Ukrainy. Przeprowadził synod archidiecezji lwowskiej i diecezji łuckiej, którego celem była odnowa życia religijnego według wskazań Soboru Watykańskiego II.
W 1998 r. kard. Jaworski został członkiem Prezydium Papieskiej Rady ds. Rodziny. Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 140 prac naukowych i artykułów.
Kard. Marian Jaworski otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Bochum w Niemczech (1985 r), a Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie przyznała mu w 1996 r. medal Bene Merenti.
Obu Księżom Kardynałom, w dniu wyniesienia do godności kardynalskiej składamy najlepsze życzenia, by Pan wzywając ich do większej odpowiedzialności i troski o sprawy Kościoła powszechnego zawsze obdarzał ich swoją mocą w tej służbie.
opr. ab/ab
Wszystkie artykuły pochodzące z "Kronik Rzymskich" zamieszczone na stronach Opoki:
Copyright © by Kroniki Rzymskie
 wyślij znajomym |
|
|
