Powrót | Przed ślubem | Idealne małżeństwo | Zaplanuj rodzinę | Adopcja | Wychowanie | Nałogi | Mamy wnuki | Rodzina w dokumentach |

Cioteczne rodzeństwo

Jest wspaniała rodzina. Rodzice i troje dzieci. Wszyscy się kochają i szanują.

Mijają lata. Rodzeństwo zakłada własne rodziny. Przychodzą na świat dzieci, które są ciotecznym rodzeństwem. Może być ich czworo, sześcioro czy dziewięcioro.

Wspomniani rodzice są już dziadkami. Jeżeli kultywują uroczyste obchodzenie imienin, urodzin i różnych świąt - rodzina spotyka się u kogoś z dorosłych. Bywa, że część rozgałęzionej rodziny razem wyjeżdża na wakacje.

Czas robi swoje. Dorosłe cioteczne lub stryjeczne rodzeństwo zaczyna żyć na własny rachunek. Nie można się dziwić, że ci młodzi, a już dorośli ludzie nie spotykają się często, a może wcale. Pamiętają o sobie, myślą, ale nie ma w nich potrzeby wzajemnego kontaktu, wspólnego spędzania czasu.

Zdarza się, że cioteczne siostry czy bracia żyją w przyjaźni, chcą ze sobą dyskutować i bawić się. Ale do tego potrzeba obopólnego przyciągania, jak w przyjaźni.

Łatwiej jest o kontakty na wsiach i w małych miasteczkach, gdzie wszyscy mieszkają blisko siebie. Jednak i wtedy wiele zależy od obustronnej sympatii.

Ciocie i wujkowie czasami mają żal do siostrzeńców, że za rzadko u nich bywają. Narzucają im obowiązek podtrzymywania więzów rodzinnych. Nie zawsze rozumieją, że czas pędzi naprzód, że młodzi ledwo nadążają ze swoimi sprawami, że odwiedziny u wujostwa mogą być dla nich trudnym i czasochłonnym zadaniem.

Zjawisko nie jest nowe. Zajrzyjmy do dziewiętnastowiecznych powieści. We dworach młodzież przygotowuje się do balów karnawałowych, kuligów i przedstawień - „żywych obrazów”. Zwykle wtedy poznaje się nieco dalsza i daleka rodzina. Młodzi kuzyni często widzą się po raz pierwszy i zwracają się do siebie per kuzyn i kuzynka. Niekiedy po takich spotkaniach zawiązują się małżeństwa, bo pokrewieństwo już na to pozwala.

Serial „Klan”, jak wskazuje tytuł, ma opowiadać o sile więzów rodzinnych. One są, ale tylko w jednym pokoleniu. Pięcioro rodzeństwa kocha się, każde z nich martwi się o drugie i o wszystkich. Pomagają sobie.

W drugim pokoleniu Agnieszka i Beata, prawie rówieśnice, w ogóle się nie widują. Scenarzyści, może po uwagach telewidzów, usiłują to nadrobić jednym wspomnieniem rozmowy dziewcząt o rodzinie Beaty (samej rozmowy nie ma w serialu) i poproszeniem Agnieszki na matkę chrzestną Jasia, też bez sceny serialowej. Zapomnieli tylko, że Agnieszka nie ma ślubu kościelnego i nie może być chrzestną.

Nie widać u ciotecznego rodzeństwa przejmowania się kalectwem Michała (wyjątek stanowi Daniel, który przychodzi kuzynowi z pomocą) ani chorobą Jasia. O adopcji Bożenki i Maćka też prawie nie słychać u Chojnackich i u starszych Lubiczów. Te tematy bardzo rzadko pojawiają się w rodzinnych rozmowach.

Agnieszkę i Beatę niewiele obchodzi odzyskany cioteczny brat Daniel. Ola spędza czas z drużyną harcerską oraz z koleżankami i nie interesują jej sprawy ciotecznego rodzeństwa. Scenarzyści położyli nacisk na stosunki między pięciorgiem rodzeństwa w średnim wieku. Dalej się nie starali, ale chyba niechcący wyszło im prawdziwie. Życie zrobiło swoje.

W „Złotopolskich” znają się bracia cioteczno-cioteczni, Kacper i Tomek. Łączą ich wspólne interesy. Waldek z Mirkiem widzą się po raz pierwszy jako dorośli ludzie.

Nie narzekajmy z powodu braku kontaktów w bliskiej jeszcze, ale już nie najbliższej rodzinie. To prawo natury, prawo życia. Gdyby każdy starszy człowiek policzył żyjących kuzynów, byłyby ich setki. A nie znają się. Dawniej było dużo wielodzietnych rodzin. Przybywały nowe pokolenia. W wielkich miastach mogą się znać, a nawet przyjaźnić ludzie nie wiedząc o tym, że są rodziną.

W rodzinie moich sąsiadów 24-letnia Kasia i 23-letni Aleksander są kuzynostwem. Praprababcia Kasi i prapradziadek Aleksandra - to rodzeństwo. Wiedzą o tym z przekazu rodzinnego.

Alicja Marciszewska

opr. TG/PO