Powrót | Przed ślubem | Idealne małżeństwo | Zaplanuj rodzinę | Adopcja | Wychowanie | Niepełnosprawni | Zdrowie | Nałogi | Mamy wnuki | Rodzina w dokumentach | Słownik małżeństwa i rodziny |

Miałam dwóch synów

Złe dzieci mają źli rodzice - myślałam zawsze -alkoholicy, ludzie skłóceni, bez ambicji. Co tacy mogą przekazać swojemu potomstwu? Jabłko nie pada daleko od jabłoni. My byliśmy dobrą rodziną.

Widać to było na przykładzie naszego syna, Artura. Rósł zdrowo, nie przysparzał kłopotów, chętnie chodził do przedszkola, a i sam zawsze potrafi? Znaleźć sobie zajęcie. Inni rodzice dawali go swoim dzieciom za przykład. Gdy chłopiec miał trzy lata, urodziłam drugiego syna, Stasia. Mąż uparł się na to imię po dziadku, choć mnie się nie podobało. No cóż, zgodziłam się. Z drugim synem od początku było inaczej. Po nocach krzyczał, w ogóle dawał się we znaki. Oboje z mężem pracowaliśmy zawodowo (po krótkim urlopie znów wróciłam do biura), tak że rano byłam przeważnie niewyspana i rozdrażniona.

Wzięłam opiekunkę do dzieci, nie dawała sobie rady. I tak z opiekunkami były dodatkowe problemy. Potem Artur poszedł do szkoły, a Staś do przedszkola. Były na niego ciągle skargi: a to dziecko pobił, a to odebrał zabawkę. Naszemu starszemu też dokładał, póki ten nie nauczył się bronić. Nie mogłam pogodzić się z tym, że mąż, ciągle zajęty, ostro wkraczał, jak już robiło się źle. Wtedy broniłam małego. I tak to było.

Artur w szkole radził sobie świetnie, w ogóle obaj chłopcy byli zdolni. Tylko Staś nie miał chęci się uczyć. Męczyła go szkolna dyscyplina, a lekcje nudziły. Zaczęły się zmiany szkól, każda dla niego była zła. Nie chce się uczyć, niech idzie do szewca. Tak dawniej mówiono. Nasz poszedł do szkoły mechanicznej i bez trudu ją skończył, choć wiele godzin opuszczał.

Od dziecka interesowały go samochody. Może mógłby kiedyś założyć warsztat przy naszej pomocy i żyć wcale nie gorzej niż jego wykształcony brat. Tak tłumaczyłam mężowi, choć on miał zawsze duże aspiracje. Chciał, żeby jego synowie byli kimś. Artur poszedł na studia do stolicy, Staś też wyniósł się z domu. Pracował i nie pracował. Zjawiał się, kiedy potrzebował pieniędzy. Dawałam mu po kryjomu. Powiedział, że nie mieszka z nami, bo ma dość nas i przykładnego Arturka. Źle mu się robi na nasz widok - tak to w złości określił.

Kochałam go i jakoś chciałam do niego dotrzeć, tylko nie wiedziałam jak. I nikt mi nie umiał pomóc. On miał naprawdę dobre odruchy. Kiedyś przyniósł żywą gęś w prezencie dla mnie. Dostał od chłopa, któremu naprawił samochód. Potrafił bardzo zabawnie opowiadać różne historie, naśladować ludzi. Lubiłam go słuchać.

Kiedy wyprowadził się z naszego miasta, było już znacznie trudniej o kontakt. Czekaliśmy nieraz w święta, że przyjedzie, ale się nie zjawiał. Wiedziałam, że coraz więcej pije. Miał swoich przyjaciół, którzy go akceptowali.

A co z jego dziewczyną? Nie chciałabym jej oceniać. Różnie o niej słyszałam: że pije, a nawet bierze narkotyki. Nie jest na pewno kimś, kto by naszego syna dźwignął w górę.

Tylko że Stasia już nie ma. Zginął, prowadząc po pijanemu samochód. Nie będę mówić, co przeżyłam. Zupełnie inaczej jest mieć świadomość, że gdzieś tam żyje, że mogę go zobaczyć. A teraz już nie. Wcześniej doszła do nas wiadomość, że jego dziewczyna urodziła dziecko. Teraz zobaczyliśmy wnuka. Ona powiedziała, że możemy dziecko zabrać, będzie miało u nas lepsze warunki. Zrobiliśmy to.

Ja poszłam na wcześniejszą emeryturę i zajmuję się chłopcem. Pokochaliśmy go bardzo. Maty faktycznie nie zna swoich rodziców. Dla niego my jesteśmy mamą i tatą. A niedoszła synowa znikła, poszła w siną dal.

Tylko myślimy wciąż - co będzie, jak któregoś dnia się zjawi. I będzie walczyć o dziecko. To się dopiero zacznie.

Zwierzeń Danieli wysłuchała

WIESŁAWA PAKUŁA

opr. TG/PO