Indonezja - Kościół na archipelagu

Prawie 80 proc. mieszkańców wyznaje islam - od odmian bardzo tolerancyjnych, a nawet obojętnych, po wojujące, fanatyczne. Chrześcijanie różnych wyznań stanowią około 12 proc. społeczeństwa, z tego niewiele ponad 3 proc. przyznaje się do katolicyzmu. Kilka procent stanowią hinduiści (głównie na wyspie Bali), buddyści, konfucjaniści i animiści. Chrześcijanie zamieszkują głównie wschodnią część Małych Wysp Sundajskich, część Moluków i Sumatry, północną część Celebesu oraz indonezyjską część Papui-Nowej Gwinei, zwanej Irianem Zachodnim. Chrześcijaństwo, w formie nestoriańskiej, dotarło na archipelag w VII w. z Indii. W VIII w. istniała tutaj prowincja kościelna z metropolią na Malakce i sufraganami na Sumatrze i zachodniej Jawie. Kiedy na wyspy indonezyjskie przybyli Portugalczycy, nie zastali tu wielu chrześcijan. Większość z nich z czasem uległa islamowi. Dzisiaj Kościół w Indonezji podzielony jest na siedem prowincji kościelnych z 33 diecezjami, którymi kierują biskupi pochodzenia indonezyjskiego. Arcybiskup Dżakarty jest kardynałem. Przewodniczącym konferencji Episkopatu jest arcybiskup Menado na Celebesie, jedyny Indonezyjczyk pochodzenia chińskiego w Episkopacie. Jego wybór na to stanowisko można traktować jako swoisty protest Kościoła katolickiego przeciwko przejawom dyskryminacji obywateli pochodzenia chińskiego. Lata rządów Suharta to dla Kościoła i dla całego chrześcijaństwa w Indonezji okres wielkiej próby. Od lat chrześcijanie są systematycznie dyskryminowani przy przyjmowaniu na urzędy i do szkół. Muszą pokonywać ogromne trudności przy uzyskiwaniu pozwoleń na budowę obiektów kościelnych. W okresie rządów Suharta, szczególnie w ostatnich 15 latach, spalono lub zniszczono ponad pięćset chrześcijańskich świątyń i innych zabudowań należących do Kościołów. Mimo różnorodnych przejawów dyskryminowania chrześcijan, stale rośnie ich liczba na archipelagu, np. liczba katolików wzrasta co roku o 4,6 proc., głównie w miastach. Jest to tendencja odwrotna niż np. w Europie, gdzie w miastach liczba osób wierzących maleje. Parafie w Indonezji są bardzo rozległe terytorialnie, więc zostały podzielone na rejony i okręgi. Każda taka jednostka wybiera swojego przewodnika, który organizuje spotkania modlitewne, biblijne itp. On również przyjmuje zgłoszenia wiernych do chrztu albo ślubu, a następnie wystawia list, z którym wierni udają się do urzędu parafialnego, gdzie załatwiają pozostałe formalności. Ułatwia to pracę duszpasterzom oraz sprzyja tworzeniu we wspólnocie lokalnej więzi, podobnej do łączącej członków pierwotnych gmin chrześcijańskich. Kościół w Indonezji nie chce być egoistyczny i chętnie włącza się w dzieło misyjne Kościoła powszechnego. W 1998 roku na przykład święcenia kapłańskie otrzymało 44 werbistów, 37 z nich zostało posłanych do pracy misyjnej. Ponad 200 indonezyjskich werbistów pracuje w różnych krajach na wszystkich kontynentach, np. w Oceanii, na Filipinach, w Hongkongu, na Tajwanie, w Korei, Japonii, w krajach afrykańskich, w Ameryce oraz w Europie.

ks. Józef Glinka SVD
Surabaya, Indonezja

maps.expedia.com