słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

Oczyszczenie pamięci, przebaczenie, współpraca

6 II 2003 — Do delegacji Prawosławnego Patriarchatu Serbii



6 lutego Jan Paweł II spotkał się z delegacją Prawosławnego Patriarchatu Serbii, która przebywała z oficjalną kilkudniową wizytą w Rzymie. Na czele delegacji stał metropolita Czarnogóry Amfilohije. Towarzyszyło mu dwóch biskupów, dziekan wydziału teologii prawosławnej oraz sekretarz Świętego Synodu. W Rzymie delegację podejmował nuncjusz apostolski w Belgradzie abp Eugenio Sbarbaro. Pierwszą tej rangi wizytę przedstawicieli serbskiego Kościoła prawosławnego w Rzymie poprzedziła ubiegłoroczna podróż kard. Waltera Kaspera, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, do Serbii i Czarnogóry, podczas której spotkał się on m.in. z prawosławnym Patriarchą Pawłem. Przedstawiciele patriarchatu modlili się w głównych bazylikach i kościołach Wiecznego Miasta, a także odbyli szereg spotkań z przedstawicielami różnych dykasterii Kurii Rzymskiej. Odwiedzili Papieski Instytut Studiów Wschodnich, w którym kształcą się również serbscy studenci prawosławni. Podczas wizyty na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim rozważano możliwości nawiązania przez tę uczelnię współpracy z ośrodkami naukowymi w Serbii, zwłaszcza w zakresie bioetyki. Głównym wydarzeniem wizyty było spotkanie z Ojcem Świętym, które odbyło się w jego bibliotece prywatnej. Przewodniczący delegacji przekazał Papieżowi braterskie pozdrowienie od Patriarchy Pawła oraz zachętę do «szczerego i wolnego od dwuznaczności dialogu, w pokorze i w wierze w Bożą Opatrzność». W swoim przemówieniu Jan Paweł II podkreślił, że serbska kultura jest głęboko przeniknięta Ewangelią. To właśnie kulturowe dziedzictwo świadczy o głębokich związkach prawosławnej Serbii z innymi wyznawcami Chrystusa i z Europą.

1. Z głęboką radością witam was, drodzy Bracia, i z uczuciami braterskiej miłości przyjmuję waszą delegację u grobów świętych apostołów Piotra i Pawła. Za waszym pośrednictwem pozdrawiam czcigodnego Patriarchę Pawła i Święty Synod oraz wszystkich biskupów, księży, zakonników i wiernych waszego świętego Kościoła.

2. Obecność waszej delegacji w Rzymie i nasze dzisiejsze spotkanie, do którego dochodzi na początku trzeciego tysiąclecia, mają wielkie znaczenie, a także napełniają nas wszystkich nadzieją. W istocie, ostatnie dziesięciolecie XX w. było naznaczone wieloma bolesnymi wydarzeniami, które spowodowały niewypowiedziane cierpienia licznych narodów żyjących na Bałkanach. Nie brakowało, niestety, niesprawiedliwości, a ci, którzy się ich dopuszczali, nie zawahali się przed instrumentalnym wykorzystywaniem uczuć oraz wartości religijnych i patriotycznych, aby głębiej zranić bliźniego.

Kościoły nie uchybiły swemu obowiązkowi wzywania wszystkich zainteresowanych stron do pokoju, do przywrócenia sprawiedliwości i do poszanowania praw każdego człowieka, niezależnie od jego przynależności etnicznej czy wyznawanej religii. Jak wiadomo, również Stolica Apostolska w sposób niedwuznaczny i bezstronny często zabierała głos w tej sprawie, a i ja osobiście nie omieszkałem tego uczynić przed rozpoczęciem oraz w czasie trwania działań, które w sposób szczególny naraziły na cierpienia ludność waszego kraju w 1999 r.

3. Niedawna przeszłość głęboko zapisała się w pamięci ludzi; pozostawiła niemały zamęt w opiniach i ogrom cierpienia w tych, którzy przeżyli bolesną stratę bliskich lub byli zmuszeni porzucić wszystko, co posiadali. Kościoły są zobowiązane do naśladowania w swym działaniu Dobrego Samarytanina. Winny one nieść ulgę w powszechnie doświadczanych cierpieniach, leczyć rany i dążyć do oczyszczenia pamięci, które umożliwi szczere przebaczenie i doprowadzi do braterskiej współpracy. Cieszę się, że już zostały podjęte liczne inicjatywy w tym względzie, i ufam, że dzięki wspaniałomyślnemu udziałowi wszystkich będą nadal realizowane, zarówno na poziomie lokalnym w waszym kraju, jak i na poziomie regionalnym. Jeżeli chodzi o Kościół katolicki, który również jest obecny w Serbii oraz w krajach sąsiednich, zapewniam, że nie uchyli się on od tej powinności i niezawodnie wniesie swój wkład.

4. Dziś Kościoły stają wobec nowych wymogów i wyzwań, które są wynikiem wciąż trwającej transformacji kontynentu europejskiego. Chrześcijańska tożsamość Europy, ukształtowana u jej początków przez dwie tradycje — zachodnią i wschodnią, wydaje się niekiedy kwestionowana. Ten fakt musi nas przynaglać do poszukiwania i wprowadzania wszelkich form współpracy, która pozwoli prawosławnym i katolikom dawać wspólnie wyraźne i przekonujące świadectwo o łączącej ich tradycji. Skuteczność tego świadectwa przejawi się nie tylko w potwierdzeniu ewangelicznych wartości, takich jak pokój, godność osoby, obrona życia oraz sprawiedliwość we współczesnym społeczeństwie, lecz także w przybliżeniu i umocnieniu braterstwa, które winno cechować relacje kościelne między katolikami i wyznawcami prawosławia.

Na przestrzeni wieków wasz Kościół, pomimo niemałych przeciwności, troszczył się o szerzenie Ewangelii w narodzie serbskim, przyczyniając się tym samym do umacniania chrześcijańskiej tożsamości Europy. Wierny tradycji apostolskiej, głosił on wytrwale Dobrą Nowinę o zbawieniu, naznaczając społeczeństwo serbskie wyraźnym piętnem kulturowym, widocznym m.in. w wymownej architekturze kościołów i klasztorów. To dziedzictwo nie należy wyłącznie do was; szczycą się nim także wszyscy pozostali chrześcijanie. Moim pragnieniem i życzeniem jest, by Europa znalazła odpowiednie środki, pozwalające je zachować wszędzie tam, gdzie się rozwinęło i wzrasta.

5. Drodzy bracia, dziękuję wam za wizytę. Jest ona dla mnie znakiem, że Duch Boży prowadzi Kościół ku przywróceniu jedności wszystkich uczniów Chrystusa, o którą On modlił się w przededniu swej śmierci. Prośmy Pana, aby dał nam siłę do dalszego postępowania tą drogą z ufnością, cierpliwością i odwagą. Proszę was o przekazanie moich serdecznych, braterskich pozdrowień Wielce Błogosławionemu Patriarsze Pawłowi i wszystkim członkom waszego Kościoła. Was natomiast zapewniam o swej modlitwie o to, aby Pan, który kieruje naszymi krokami, towarzyszył wam podczas tej wizyty, rokującej nadzieje na rozwój naszych wzajemnych relacji.

 


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Bartłomiej, Łączyć to, co jest podzielone
Henryk Zieliński, Pragnienie pokoju
Enzo Bianchi, Metoda nawrócenia
L'Osservatore Romano, Tajlandia skazuje gnębicieli mniejszości Rohindża
Papież Franciszek, Jezus wzywa nas do poświęcenia się na rzecz jedności i miłości
Papież Franciszek, Wojna światowa o wodę
Papież Franciszek, Przyjmować, chronić, promować i integrować
Paweł Rozpiątkowski, Wiedza z Fatimy
Zbigniew Nikoniuk, Agnieszka Wawryniuk, Między Wschodem i Rzymem
Papież Franciszek, Uczmy się od siebie nawzajem
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła