słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

Duch Święty wzywa nas do jedności

Przesłanie Jana Pawła II do Arcybiskupa Canterbury



27 lutego w katedrze w Canterbury odbył się ingres nowego prymasa Anglii i przewodniczącego Wspólnoty anglikańskiej abpa Rowana Douglasa Williamsa. W uroczystościach uczestniczyli m.in. katolicki prymas Anglii kard. Cormac Murphy- -O'Connor oraz przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan kard. Walter Kasper, który następnego dnia przekazał nowemu Arcybiskupowi Canterbury przesłanie Ojca Świętego. Papież wyraził w nim wolę kontynuowania dialogu ekumenicznego pomimo istniejących niezgodności doktrynalnych: «Obaj jesteśmy świadomi, że przezwyciężenie podziałów nie jest łatwym zadaniem oraz że pełna komunia będzie darem Ducha Świętego. Ten sam Duch prowadzi nas i wzywa również dzisiaj do poszukiwania rozwiązań istniejących wciąż kontrowersji doktrynalnych oraz do głębszego zaangażowania się we wspólne świadectwo i misję».

Jego Wielebność Rowan Williams
Arcybiskup Canterbury

Pozdrawiam Księdza Arcybiskupa w imię «Jednego Boga i Ojca wszystkich» oraz Jego Syna i Pana naszego Jezusa Chrystusa (por. Ef 4, 5-6). Z wielką radością i głębokim szacunkiem składam Waszej Wielebności najlepsze życzenia oraz zapewniam o modlitwie z okazji objęcia urzędu Arcybiskupa Canterbury.

Liturgia ingresu będzie zarówno dla Księdza Arcybiskupa, jak i dla całego Kościoła anglikańskiego okazją, by głosić chwałę Bożą, kontemplując widzenie św. Jana — wielki tłum wołający: «Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego» (Ap 19, 1). Będziecie rozważać tajemnicę Boga, który powołuje i posyła tych, którzy — podobnie jak Izajasz — sądzą, że nie są tego godni (por. Iz 6, 5-8).

Wasza Wielebność rozpoczyna sprawowanie posługi Arcybiskupa Canterbury w trudnym momencie dziejów, który choć pełen napięć i bólu, nie jest jednak pozbawiony nadziei i obietnic. Świat, gnębiony długimi i pozornie nierozwiązywalnymi konfliktami, stoi na progu nowej wojny. Na różne sposoby obrażana jest godność osoby ludzkiej i lekceważy się jej znaczenie. Całe społeczeństwa, zwłaszcza te najbardziej bezbronne, żyją w lęku i zagrożeniu. Człowiek, kierując się autentycznym i słusznym pragnieniem wolności i bezpieczeństwa, sięga niekiedy po niewłaściwe środki, które zakładają użycie przemocy i powodują zniszczenie. Właśnie w obliczu takich napięć i trudności w naszym świecie jesteśmy powołani do służby.

Możemy szczerze radować się z tego, że w ostatnich dziesięcioleciach nasi poprzednicy nawiązali wzajemne serdeczne relacje, a nawet je zacieśnili, prowadząc konstruktywny dialog oraz utrzymując bliskie kontakty. Wprowadzili oni Kościół katolicki oraz Kościół anglikański na drogę, która — jak ufali — doprowadzi do pełnej komunii. Pomimo różnych przeszkód i niezgodności nadal idziemy tą drogą i nie chcemy nigdy z niej zejść. Moje spotkania z dr. George'em Careyem w ostatnim dziesięcioleciu były szczególnie owocne i obiecujące i świadczyły o osiągniętym przez nas ekumenicznym postępie. Prace Międzynarodowej Komisji Anglikańsko-Rzymskokatolickiej oraz niedawno utworzonej Międzynarodowej Komisji ds. Jedności i Misji coraz bardziej zbliżają nas ku jedności.

Obaj jesteśmy świadomi, że przezwyciężenie podziałów nie jest łatwym zadaniem oraz że pełna komunia będzie darem Ducha Świętego. Ten sam Duch prowadzi nas i wzywa również dzisiaj do poszukiwania rozwiązań istniejących wciąż kontrowersji doktrynalnych oraz do głębszego zaangażowania się we wspólne świadectwo i misję.

Zapewniając raz jeszcze o mej braterskiej miłości, proszę Wszechmogącego Boga o błogosławieństwo dla Księdza Arcybiskupa w dniu objęcia tego zaszczytnego urzędu. Nawet pośród największych prób i trudności niech Bóg Ojciec daje Waszej Wielebności poznać swą chwałę, Duch Święty — swe przewodnictwo, a Pan nasz Jezus Chrystus — swe miłosierne oblicze.

Watykan, 13 lutego 2003 r.

Joannes Paulus pp II



opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Słowo wśród nas, Przyjdź, Panie!
Robert Grohs, Jeśli nie działa, to znaczy, że czegoś brakuje
Jarosław Kumor, Nie gasić dziecięcego ducha
L'Osservatore Romano, Więcej miejsca dla kobiet
Szymon Hołownia, Instrukcja obsługi solniczki
Rosanna Virgili, Błogosławieństwo Elżbiety
Papież Franciszek, My jesteśmy sługami
Andrzej Cichoń, Duch Święty
Papież Franciszek, Efeskie zesłanie Ducha Świętego
Papież Franciszek, Fabrykanci bożków
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła