Przemówienie podczas spotkania z młodzieżą, Lwów, 26.06.2001

Droga młodzieży Ukrainy, apostoł Piotr zwrócił się z tymi słowami do Jezusa, który ukazał się tłumom jako chleb, który zstąpił z nieba, aby dać życie ludziom (por. J 6,58). Dziś z radością powtarzam te słowa pośród was, a co więcej powtarzam je w waszym imieniu i razem z wami.

Dziś Chrystus stawia wam te same pytania, które postawił apostołom: „Czy wy także chcecie odejść?” A wy, młodzieży Ukrainy, jak odpowiecie? Jestem pewien, że razem ze mną i wy uczynicie własnymi słowa Piotra: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego.”

Widząc, że jest was tak wielu i takich rozentuzjazmowanych, wracam w myślach do Światowego Dnia Młodzieży, który miał miejsce w Rzymie w sierpniu zeszłego roku i na którym wielu spośród was było obecnych. Zaprosiłem tam młodych całego świata, aby otwarli „wielkie laboratorium wiary”, miejsce, w którym będą poszukiwać i zgłębiać argumenty za kroczeniem śladami Chrystusa Zbawcy. Dziś przeżywamy szczególny moment tego „laboratorium wiary”, tu, na waszej ziemi, gdzie ponad tysiąc lat temu rozpoczęto zwiastować Ewangelię.

Raz jeszcze, u początku trzeciego tysiąclecia, Chrystus pyta was: „A wy za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16,15). Moi drodzy, Papież przybył do was, aby zachęcić was do odpowiedzi: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.” (Mt 16,16); „Ty masz słowa życia wiecznego.” (J 6,68).

2. Tak, drodzy młodzi. Chrystus ma „słowa życia wiecznego”. Jego słowa trwają na wieki i przede wszystkim otwierają nam bramy życia wiecznego. Gdy Bóg przemawia, Jego słowa dają życie, powołują rzeczy do istnienia, kierują na drogę, odnawiają rozczarowane i złamane serca i wlewają w nie świeżą nadzieję.

Czytając Biblię, odkrywamy już od pierwszych stron, że Bóg mówi do nas. Mówi do nas, gdy daje życie stworzeniu. Wszystko istnieje dzięki Jego słowu: niebiosa, ziemia, światło, woda, istoty żywe, mężczyzna i kobieta. Jego słowo nadaje znaczenie wszystkim rzeczom, wyzwalając je z chaosu. Z tego powodu natura jest wielką księgą, w której ciągle na nowo możemy oglądać ślady Bożego piękna!

Jeszcze bardziej niż w stworzeni, Bóg przemawia w historii ludzkości. Objawia swą obecność w ziemskich wydarzeniach, rozpoczynając raz za razem dialog z ludźmi, stworzonymi na Jego obraz, aby utworzyć z każdym z nich wspólnotę życia i miłości. Historia staje się drogą wzajemnego poznania Stwórcy i istoty ludzkiej, dialogiem, którego ostatecznym celem jest wyprowadzenie nas z niewoli grzechu do wolności miłości.

3. Droga młodzieży, historia przeżyta w ten sposób staje się drogą do wolności. Czy wy pragniecie przejść tą drogą? Czy także i wy pragniecie stać się uczestnikami tej nadzwyczajnej przygody? Przyszłość Ukrainy i Kościoła ukraińskiego zależy także i od tej waszej odpowiedzi. Nie jesteście sami w tej drodze. Jesteście częścią niezliczonej ilości wiernych, którzy spoglądają wstecz ku starożytnemu patriarsze, Abrahamowi. Usłyszał on wezwanie Boże i wyruszył w drogę, stając się naszym „ojcem w wierze”, ponieważ uwierzył i złożył swą nadzieję w Bogu, który obiecał mu ziemię i potomstwo.

Z jego wiary wziął się naród wybrany, który pod przywództwem Mojżesza wyszedł z niewoli egipskiej ku wolności ziemi obiecanej. W centrum tego wyjścia jest przymierze na Synaju, które oparte jest na dziesięciu Bożych słowach: „Dekalogu”, „Dziesięciu Przykazaniach”. Są to „słowa życia wiecznego”, ponieważ są zawsze aktualne i dają życie tym, którzy je zachowują.

4. Drodzy przyjaciele! Pewnego dnia jakiś młody człowiek zapytał Jezusa: „Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?” (Mt 19,16). A Jezus mu odpowiedział: „Jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania.”. Chrystus nie przyszedł, aby znieść pierwsze przymierze, ale by je wypełnić. Boże Przykazania mają wieczną wartość, ponieważ są fundamentalnym prawem ludzkości, zapisanym w sumieniu każdej osoby. Są one pierwszym krokiem do wolności i życia wiecznego, ponieważ zachowując je człowiek wchodzi na drogę właściwych relacji z Bogiem i bliźnim. „Wyznaczają one odpowiedź miłości, jaką człowiek powinien dać swemu Bogu” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 2083). Prawo to jest zapisane naturalnie w sercu każdej osoby ludzkiej i powinno być wiernie przyjmowane i wypełniane. Powinno stać się zasadą naszego codziennego życia.

W dzisiejszym świecie widzimy głębokie i szybkie przemiany społeczne, a wiele moralnych punktów odniesienia zostało podważone, wtrącając ludzi w chaos, a czasem nawet i rozpacz. Dekalog jest jak kompas na wzburzonym morzu, umożliwiający nam utrzymanie kursu i dopłynięcie do brzegu. Dlatego właśnie pragnę symbolicznie wręczyć na nowo wam, droga młodzieży Ukrainy, Dziesięcioro Bożych Przykazań, aby były waszym „kompasem”, silnym punktem odniesienia dla budowania waszej teraźniejszości i waszej przyszłości.

5. „Będziesz miłował Pana, Boga twego”. Bogu należy się pierwsze miejsce w naszym życiu. Dlatego trzy pierwsze przykazania dotyczą naszego związku z Bogiem. On sprawiedliwie zasługuje na to, żeby być kochanym całym sercem, całą duszą i ze wszystkich sił (por. Pwt 6,5). Bóg jest jeden i nie powinien nigdy być zastąpiony fałszywymi bożkami. Także do was, droga młodzieży mówi on: „Ja jestem Pan Bóg Twój i chcę prowadzić Cię do pełni życia: nie zastępujcie mnie niczym innym”.

Istnieje dziś silny nacisk, by zastępować prawdziwego Boga fałszywymi bogami i oszukańczymi ideałami. [Dzisiejsze] bałwany to dobra materialne. Jeśli szukamy ich i posługujemy się nimi jako środkami i narzędziami dobra, to wspomagają nas one. Nie powinny one jednak nigdy zajmować pierwszego miejsca w sercu człowieka, a tym bardziej, w młodym sercu, które wezwane jest to wysokich lotów, w kierunku najpiękniejszych i najbardziej godnych ideałów.

Imieniem Boga jest Ojciec, Miłość, Wierność, Miłosierdzie. Jak można nie pragnąć, by każdy Go poznał i pokochał? Jego dzień szabat, który dla nas, chrześcijan, stał się niedzielą, dniem Zmartwychwstania Pańskiego jest przedsmakiem Ziemi Obiecanej. Czy możemy nie uświęcać go biorąc udział w Eucharystii, świątecznym zebraniu wspólnoty chrześcijańskiej?

6. „Miłuj swego bliźniego”. Pozostałe siedem przykazań odnosi się do bliźniego. Wskazują nam one drogę do zawiązania relacji z innymi istotami ludzkimi, cechujących się szacunkiem i miłością, opartych na prawdzie i sprawiedliwości. Ten, kto wypełnia to Boże prawo, często idzie wbrew prądowi. Młodzi Ukrainy, Chrystus wzywa was do pójścia wbrew prądowi! Prosi was, byście byli obrońcami Jego prawa i wcielali je w życie poprzez właściwe postępowanie w codziennym życiu. To starodawne prawo jest zawsze aktualne i odnajduje swe doskonałe wypełnienie w Ewangelii. Jest to miłość, ożywiająca nasze życie i do tej prawdziwej, wolnej i głębokiej miłości prowadzi wierne zachowanie dziesięciu przykazań. Z tym Bożym prawem, mocno zakorzenionym w sercu, nie powinniście się lękać: z pewnością zrealizujecie się i wniesiecie wkład w budowę solidarniejszego i sprawiedliwszego świata.

7. Droga młodzieży, wasz naród przeżywa trudne i skomplikowane przejście od reżimu totalitarnego, który przytłaczał was przez tyle lat, do społeczeństwa, które wreszcie będzie wolne i demokratyczne. Wolność jednak wymaga silnych, odpowiedzialnych i dojrzałych sumień. Wolność jest wymagająca i w pewnym sensie, kosztuje więcej niż niewola.

Z tego powodu, obejmując was jak ojciec, mówię wam: wybierajcie wąską ścieżkę, którą Pan ukazuje wam przez swe przykazania. Są to słowa prawdy i życia. Ścieżka, która często zdaje się szeroką i łatwą, później okazuje się fałszywa i oszukańcza. Nie idźcie z niewoli reżimu komunistycznego w niewolę konsumizmu, innej formy materializmu, która, choć nie odrzuca jawnie Boga, w rzeczywistości zaprzecza Mu, wykluczając Go z życia. Bez Boga nie będziecie mogli uczynić nic dobrego. Z Jego pomocą natomiast będziecie mogli wychodzić naprzeciw wyzwaniom dnia dzisiejszego. Uda wam się doprowadzić do skutku trudne decyzje, wbrew prądowi, jak na przykład decyzję zdecydowanego pozostania w waszym własnym kraju, nie poddając się mirażom łatwego życia za granicą. Jesteście potrzebni tutaj, młodzi ludzie, gotowi do wnoszenia własnego wkładu dla poprawy sytuacji społecznej, kulturalnej, ekonomicznej i politycznej waszego własnego kraju. Potrzebne są tu talenty, którymi jesteście ubogaceni, dla przyszłości waszego kraju, który ma za sobą tak sławetną przeszłość.

Przyszłość Ukrainy zależy w dużej mierze od was i od tych odpowiedzialności, które podejmiecie. Bóg nie odmówi pobłogosławienia waszych wysiłków, jeśli oddacie swoje życie na hojną służbę rodzinie i społeczeństwu, kładąc dobro wspólne przed interesem prywatnym. Ukraina potrzebuje mężczyzn i kobiet oddanych służbie społeczeństwu, mających za cel wspieranie praw i dobrobytu wszystkich, poczynając od najsłabszych i najbardziej pokrzywdzonych. To jest logika Ewangelii, ale jest to także logika umożliwiająca wzrost wspólnoty cywilizacyjnej. Prawdziwa cywilizacja, w rzeczywistości, mierzy się nie tylko postępem ekonomicznym, ale także i głównie ludzkim, moralnym i duchowym postępem narodu.

8. Drodzy młodzi! Dziękuję Bogu, że dał mi radość spotkania z wami! Zanim opuszczę was, pragnę dodać ostatnie słowo: kochajcie Kościół! Jest on waszą rodziną i duchową budowlą, do której jesteście powołani jako żywe kamienie. Na waszej ziemi Kościół ma szczególnie urzekający wygląd, ze względu na różne ubogacające go tradycje. Idźcie w drogę i wzrastajcie w duchu braterstwa., zjednoczeni tak jak dzisiaj, aby różne tradycje nie były powodem podziałów, ale raczej zachętą do wzajemnego poznania i szacunku.

Niech na tej drodze towarzyszy wam Najświętsza Bogurodzica, która tak bardzo czczona jest na ziemi ukraińskiej. Kochajcie ją i słuchajcie jej. Nauczy was ona, jak uczynić z samych siebie szczery i wielkoduszny dar dla Boga i braci. Zachęci was, by szukać w Chrystusie pełni życia i radości. W ten sposób staniecie się w Kościele nowym pokoleniem świętych waszej ziemi, wiernych Bogu i ludziom, staniecie się apostołami Ewangelii, przede wszystkim wśród waszych rówieśników.

Waszą strawą duchową niech będzie Chleb Eucharystyczny, niech będzie nią Chrystus. Przyjmując Go w Najświętszej Eucharystii, na zawsze pozostaniecie w Jego miłości i przyniesiecie szczodre owoce. A jeśli droga czasem stanie się kręta, jeśli droga wierności Ewangelii będzie zdawać się wam zbyt wymagającą, bo wymaga ofiary odważnych wyborów, przypomnijcie sobie nasze spotkanie. W ten sposób będziecie mogli na nowo przeżyć ten entuzjazm wyznania wiary, którą wyznaliśmy tu dzisiaj razem. „Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”. Powtarzajcie to wyznanie wiary i nie bójcie się! Chrystus będzie waszą siłą i waszą radością.

Dziękuję wam, drodzy przyjaciele! Papież kocha was i patrzy na was jako na stróżów nowego zarania nadziei. Chwali Boga za waszą hojność, modląc się jednocześnie z wami i błogosławi was z całego serca.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Tłumaczenie Maciej Górnicki

Uwaga. Niniejsze tłumaczenie ma charakter roboczy. Tłumaczenie oficjalne opublikujemy po jego ukazaniu się w L'Osservatore Romano

opr. mg/mg


		Opoka jest przydatna?