Jan Paweł II

Przemówienie na spotkaniu ekumenicznym

Jerozolima, 2000-03-25

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

1. Z głęboką wdzięcznością wobec Trójcy Przenajświętszej składam tę wizytę Greckiemu Patriarchatowi Prawosławnemu Jerozolimy i pozdrawiam was wszystkich w łasce i pokoju naszego Pana Jezusa Chrystusa. Dziękuję Waszej Świątobliwości, Patriarcho Diodorze, za waszą braterską gościnność i uprzejme słowa zwrócone do nas. Pozdrawiam Waszą Świątobliwość, Patriarcho Torkomie, oraz wszystkich obecnych tutaj Arcybiskupów i Biskupów Kościołów i Wspólnot Kościelnych. Źródłem wielkiej radości jest to, że Zwierzchnicy Wspólnot Chrześcijańskich Świętego Miasta Jerozolimy często spotykają się, by omówić sprawy, będące przedmiotem wspólnego zainteresowania wiernych. Braterski duch, jaki przeważa wśród was, jest znakiem i darem dla chrześcijan Ziemi Świętej, gdy podejmują oni wyzwania stojące przed nimi.

Czyż muszę mówić, że czuję się głęboko zachęcony przez to wieczorne spotkanie? Potwierdza ono, że stanęliśmy na drodze prowadzącej do lepszego wzajemnego poznania się, wraz z pragnieniem przezwyciężenia nieufności i rywalizacji odziedziczonych z przeszłości. Tutaj, w Jerozolimie, w Mieście, gdzie Pan nasz Jezus Chrystus umarł i zmartwychwstał, Jego słowa brzmią ze szczególną mocą, zwłaszcza te, które wypowiedział On w nocy przed swoją śmiercią: "aby tak jak my stanowili jedno... aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał" (J 17,11.20-21). Właśnie w odpowiedzi na tę modlitwę Pana jesteśmy tutaj razem, wszyscy wyznawcy Jednego Pana, pomimo naszych smutnych podziałów, i wszyscy świadomi, że wola ta zobowiązuje nas i Kościoły oraz Wspólnoty Kościelne, które reprezentujemy, do kroczenia trudną drogą jedności. Nie powinno nas to jednak zniechęcać. Musimy być cierpliwi i wytrwali i nadal podążać naprzód bez żadnego wahania. Gorący uścisk papieża Pawła i patriarchy Atenagorasa staje przed nami jako proroczy znak i źródło natchnienia, pobudzając nas do nowych wysiłków, by odpowiedzieć na wolę Pana.

2. Nasze dążenia do pełniejszej jedności między chrześcijanami nabierają szczególnego znaczenia w kraju narodzin Zbawiciela i w Świętym Mieście Jerozolimie. Tutaj, w obecności różnych Kościołów i Wspólnot, pragnę potwierdzić, że kościelne znamię powszechności w pełni szanuje godziwą różnorodność. Różnorodność i piękno waszych obrządków liturgicznych oraz waszych duchowych, teologicznych i kanonicznych tradycji i instytucji świadczą o bogactwie przez Boga objawionego i niepodzielnego dziedzictwa Kościoła powszechnego, które rozwijało się przez wieki na Wschodzie i Zachodzie. Istnieje słuszna różnorodność, która w żaden sposób nie sprzeciwia się jedności Ciała Chrystusa, lecz raczej ukazuje blask Kościoła i w wielkim stopniu przyczynia się do spełnienia Jego misji (por. "Ut unum sint", 50). Nic z tego bogactwa nie może być zgubione w pełniejszej jedności, do której dążymy.

3. Podczas ostatniego Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w tym Roku Wielkiego Jubileuszu wielu z was włączyło się w modlitwę o większe zrozumienie i współpracę między wszystkimi wyznawcami Chrystusa. Uczyniliście to świadomi, że uczniowie Pańscy razem mają wspólną misję służenia Ewangelii w Ziemi Świętej. Im bardziej jednoczymy się wokół Jezusa w modlitwie, tym odważniejsi winniśmy się stawać w rozwiązywaniu bolesnej ludzkiej rzeczywistości naszych podziałów.

Pielgrzymia droga Kościoła w tym nowym wieku i nowym tysiącleciu jest drogą wytyczoną dla niego przez nieodłączne powołanie do jedności. Prośmy Pana, aby inspirował nowego ducha harmonii i solidarności między Kościołami w rozwiązywaniu praktycznych trudności, które dręczą chrześcijańską wspólnotę w Jerozolimie i w Ziemi Świętej.

4. Braterska współpraca między chrześcijanami tego Świętego Miasta nie jest zwyczajnym wyborem; ma ona własne znaczenie w przekazywaniu miłości, którą Ojciec żywi do świata, posyłając swego jedynego Syna (por. J 3,16). Jedynie w duchu wzajemnego szacunku i wsparcia chrześcijańska obecność może rozkwitać w tutejszej wspólnocie z jej żywymi tradycjami i pokładającej ufność w rozwiązywanie społecznych, kulturalnych i politycznych wyzwań zmieniającej się sytuacji. Jedynie pojednani między sobą chrześcijanie mogą w pełni przyczyniać się do tego, aby Jerozolima stała się Miastem Pokoju dla wszystkich ludzi. W Ziemi Świętej, gdzie chrześcijanie żyją obok wyznawców judaizmu i islamu, gdzie prawie codziennie dochodzi do napięć i konfliktów, sprawą podstawową jest przezwyciężenie skandalicznego wrażenia wywoływanego przez niezgodę i spory. W tym Mieście chrześcijanie, żydzi i muzułmanie winni żyć razem w braterstwie i wolności, w godności, sprawiedliwości i pokoju.

5. Drodzy Bracia w Chrystusie! Moim zamiarem było nadanie wyraźnie ekumenicznego wymiaru katolickim obchodom Jubileuszowego Roku 2000. Otwarcie Drzwi Świętych w Bazylice św. Pawła za Murami, w którym uczestniczyło tak wiele Kościołów i Wspólnot Chrześcijańskich, symbolizowało nasze wspólne przechodzenie przez "drzwi", którymi jest Chrystus; "Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony" (J 10,9). Nasza ekumeniczna podróż jest właśnie takim podróżowaniem w Chrystusie i przez Chrystusa Zbawiciela ku wiernemu wypełnieniu planu Ojca. Z Łaską Bożą Dwutysięczna Rocznica Wcielenia Słowa będzie "sprzyjającym czasem", rokiem łaski dla ruchu ekumenicznego. W duchu starotestamentowych Jubileuszy jest to opatrznościowy czas dla nas, byśmy się zwrócili do Pana z prośbą o przebaczenie za rany, które członkowie naszych Kościołów zadawali sobie wzajemnie w ciągu minionych lat. Jest to czas błagania Ducha Prawdy, aby pomagał naszym Kościołom i Wspólnotom w angażowaniu się w coraz bardziej owocny dialog teologiczny, który uzdolni nas do wzrastania w prawdzie i dochodzeniu do pełni komunii w Ciele Chrystusa. Z wymiany myśli dialog nasz będzie się stawał wymianą darów: bardziej autentycznym dzieleniem się miłością, którą Duch Święty nieustannie wlewa w nasze serca.

Wasza Świątobliwość przypomniał nam o Chrystusowej modlitwie w przeddzień Jego męki i śmierci. Modlitwa ta zawiera ostatnią wolę i testament i stanowi wyzwanie dla nas wszystkich. Jaka będzie nasza odpowiedź?

Drodzy Bracia w Chrystusie, z sercami przepełnionymi nadzieją i niezawodną ufnością, uczyńmy Trzecie Tysiąclecie tysiącleciem naszej odnowionej radości w jedności i pokoju Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Tłum. Jan Jarco (KAI)

opr. mg/mg