Jan Paweł II

Homilia w Wieczerniku

Jerozolima, 2000-03-23

1. „To jest Ciało moje”

Zgromadzeni w Górnej Izbie wysłuchaliśmy ewangelicznego przekazu o Ostatniej Wieczerzy. Słyszeliśmy słowa, które wypływają z głębi tajemnicy Wcielenia Syna Bożego. Jezus bierze w ręce chleb, błogosławi i łamie go, następnie podaje swoim uczniom, mówiąc: „To jest moje Ciało”. Przymierze Boga ze swym ludem osiąga szczyt w ofierze Jego Syna, Słowa Przedwiecznego, które stało się ciałem. Spełniają się dawne proroctwa. „Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś mi utworzył ciało... Oto idę..., abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10,5,7). We Wcieleniu Syn Boży, będący jedno z Ojcem, stał się Człowiekiem i przyjął ciało z Maryi Dziewicy. A teraz w nocy przed swoją śmiercią powiada do swych uczniów: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane”.

Z głębokim wzruszeniem ponownie wsłuchujemy się w te słowa, wypowiedziane tutaj, w Górnej Izbie, dwa tysiące lat temu. Od tego czasu były one powtarzane z pokolenia na pokolenie przez tych, którzy mają udział w kapłaństwie Chrystusa przez Sakrament Święceń. W ten sposób sam Chrystus nieprzerwanie wypowiada te słowa na nowo przez usta swoich kapłanów w każdym zakątku ziemi.

2. „To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę”.

Posłuszny Chrystusowemu poleceniu Kościół codziennie powtarza te słowa podczas sprawowania Eucharystii. Słowa, które wypływają z głębi tajemnicy Odkupienia. Sprawując ucztę paschalną w Górnej Izbie, Jezus wziął kielich napełniony winem, pobłogosławił go i dał go swoim uczniom. Była to część starotestamentowego obrzędu paschalnego. Lecz Chrystus, Kapłan nowego i wiecznego Przymierza posłużył się tymi słowami, by głosić zbawczą tajemnicę Jego Męki i Śmierci. Pod postaciami chleba i wina ustanowił On sakramentalne znaki Ofiary swego Ciała i Krwi.

„Ty nas wybawiłeś przez Krzyż i Zmartwychwstanie Twoje. Ty jesteś Zbawicielem Świata”. Podczas każdej Mszy Świętej głosimy tę „tajemnicę wiary”, która od dwóch tysięcy lat karmi i podtrzymuje Kościół w jego pielgrzymowaniu wśród prześladowań świata i pociech Bożych, zwiastując Krzyż i Śmierć Pana, aż przybędzie (por. „Lumen gentium”, 8). W pewnym sensie Piotr i Apostołowie w osobie ich Następców powrócili dzisiaj do Górnej Izby, aby wyznać niezmienioną wiarę Kościoła: „Chrystus umarł. Chrystus zmartwychwstał. Chrystus powróci”.

3. Istotnie, Pierwsze Czytanie dzisiejszej Liturgii cofa nas do życia pierwszej chrześcijańskiej wspólnoty. Uczniowie „trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2,42).

„Fractio panis”. Eucharystia jest zarówno ucztą komunii w nowym i trwałym Przymierzu, jak i ofiarą, która uobecnia zbawczą moc Krzyża. I od samego początku tajemnica eucharystyczna była związana z nauczaniem i wspólnotą Apostołów i z głoszeniem słowa Bożego, wypowiedzianego najpierw przez Proroków a teraz raz i na zawsze przez Jezusa Chrystusa (por. Hbr 1,1-2). Gdziekolwiek wypowiada się te słowa: „To jest Ciało moje” oraz wezwanie Ducha Świętego, Kościół zostaje umocniony w wierze Apostołów i w jedności, która za początek i swoją więź ma Ducha Świętego.

4. Święty Paweł, Apostoł Narodów, widział jasno, że Eucharystia, jako nasz udział w Ciele i w Krwi Chrystusa, jest także tajemnicą duchowej jedności w Kościele. „Ponieważ jeden jest Chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało” (1 Kor 10,17). W Eucharystii Chrystus Dobry Pasterz, który oddał swoje życie za owce, pozostaje obecny w swoim Kościele. Czymże jest Eucharystia jeśli nie sakramentalną obecnością Chrystusa we wszystkich, którzy dzielą się jednym chlebem i jednym kielichem? Ta obecność jest największym skarbem Kościoła.

Przez Eucharystię Chrystus buduje Kościół. Ręce, które łamały chleb dla uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy, miały zostać rozciągnięte na Krzyżu, ażeby przyciągnąć wszystkich ludzi ku sobie w odwiecznym Królestwie swego Ojca. Przez sprawowanie Eucharystii, nigdy nie przestaje pociągać mężczyzn i kobiet, aby byli rzeczywistymi członkami Jego Ciała.

5. „Chrystus umarł. Chrystus zmartwychwstał. Chrystus powróci”.

To jest „tajemnica wiary”, którą głosimy podczas każdego sprawowania Eucharystii. Jezus Chrystus, kapłan nowego i wiecznego Przymierza odkupił śmierć swoją Krwią. Zmartwychwstały, udał się przygotować dla nas miejsce w domu swego Ojca. Z radosną nadzieją oczekujemy Jego powrotu w Duchu Świętym, który uczynił nas umiłowanymi dziećmi Boga w jedności Ciała Chrystusa.

Rok Wielkiego Jubileuszu jest szczególną okazją dla kapłanów, aby wzrastali w docenianiu tajemnicy, którą oni sprawują na Ołtarzu. Z tego powodu pragnę podpisać tego roku „List do Kapłanów na Wielki Czwartek” tutaj, w Górnej Izbie, gdzie zostało ustanowione jedyne kapłaństwo Jezusa Chrystusa, w którym my wszyscy mamy udział.

Sprawując tę Eucharystię w Górnej Izbie w Jerozolimie, jesteśmy zjednoczeni z Kościołem w każdym czasie i w każdym miejscu. Zjednoczeni z Głową, jesteśmy w komunii z Piotrem i Apostołami oraz ich Następcami w ciągu wieków. W zjednoczeniu z Maryją, Świętymi i Męczennikami i z wszystkimi ochrzczonymi, którzy żyli w łasce Ducha Świętego, wołamy: „Marana tha! „Przyjdź, Panie Jezu!” (Por. Ap 22,17). Prowadź nas i wszystkich swoich wybranych do pełni łaski w Twoim odwiecznym Królestwie. Amen.

(KAI)

opr. mg/mg