Jan Paweł II

Przemówienie w obozie dla uchodźców Deheisha

Betlejem, 2000-03-22

Drodzy Przyjaciele!

1. Bardzo ważne dla mnie jest to, że moja pielgrzymka do miejsca narodzenia Jezusa Chrystusa w dwutysięczną rocznicę tego niezwykłego wydarzenia obejmuje wizytę w Deheishy. Głęboką wymowę ma fakt, że właśnie tu, w bliskim sąsiedztwie Betlejem spotykam się z wami, uchodźcy i przesiedleńcy oraz przedstawiciele organizacji i agencji, zaangażowanych w prawdziwą misję miłosierdzia. Przez cały mój pontyfikat czułem się bliski narodowi palestyńskiemu w jego cierpieniach.

Pozdrawiam każdego z was oraz ufam i modlę się, aby moja wizyta przyniosła pewną ulgę w waszej trudnej sytuacji. Jeśli Bóg pozwoli, zwróci ona uwagę na wasze ciągle jeszcze trwające cierpienia. Zostaliście pozbawieni wielu rzeczy, które stanowią podstawowe potrzeby osoby ludzkiej: własnego mieszkania, opieki zdrowotnej, wykształcenia i pracy. Przede wszystkim nosicie w sobie złą pamięć tego, co musieliście opuścić, nie tylko dobytek materialny, lecz także swoją wolność, bliskość krewnych i środowisko rodzinne oraz tradycje kulturalne, którymi karmiło się wasze życie osobiste i rodzinne. To prawda, że wiele uczyniono tutaj, w Deheishy i w innych obozach, aby zaspokoić wasze potrzeby, zwłaszcza przez Organizację Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy (UNRWA — KAI). Szczególnie jestem zadowolony z powodu skutecznej obecności Papieskiej Misji dla Palestyny i wielu innych organizacji katolickich. Lecz wiele jeszcze pozostaje do zrobienia.

2. Poniżające warunki, w których uchodźcy często muszą żyć; długotrwałe sytuacje, które ledwie można znieść w wypadku katastrof lub krótkiego okresu przejściowego; fakt, że przesiedlone osoby muszą pozostawać przez wiele lat w obozach osiedleńczych: to są wyznaczniki pilnej potrzeby sprawiedliwego rozwiązania przyczyn tego problemu. Jedynie zdecydowany wysiłek ze strony przywódców na Bliskim Wschodzie oraz wspólnoty międzynarodowej jako całości — kierujący się szerszym widzeniem polityki jako służenia dobru wspólnemu — może usunąć przyczyny waszej obecnej sytuacji. Apeluję o większą międzynarodową solidarność i wolę polityczną podjęcia tego wyzwania. Błagam wszystkich, którzy szczerze pracują na rzecz sprawiedliwości i pokoju, by się nie zniechęcali. Wzywam przywódców politycznych do wypełniania osiągniętych już porozumień oraz do kroczenia ku pokojowi, za którym tęsknią wszyscy rozsądni mężczyźni i kobiety, do sprawiedliwości, do której mają oni niezbywalne prawo.

3. Drodzy młodzi, dążcie nadal przez kształcenie się do zajmowania właściwego miejsca w społeczeństwie, pomimo trudności i przeszkód, które musicie pokonywać z powodu swego statusu uchodźców. Kościół katolicki jest szczególnie szczęśliwy, iż służy szlachetnej sprawie wychowania przez szczególnie cenną pracę Uniwersytetu Betlejemskiego, założonego w wyniku wizyty mojego poprzednika papieża Pawła VI w 1964 roku.

Drodzy uchodźcy, nie uważajcie, że wasza obecna sytuacja czyni was mniej ważnymi w oczach Bożych! Nigdy nie zapominajcie o swojej godności dzieci Bożych! Tutaj, w Betlejem, Boże Dziecię zostało złożone w żłóbku w stajni; pasterze z pobliskich pól jako pierwsi otrzymali niebieskie orędzie pokoju i nadziei dla świata. Boży plan spełnił się pośród pokory i ubóstwa.

[W tym miejscu Ojciec Święty dodał od siebie, wychodząc poza przygotowany wcześniej tekst: „Prawdopodobnie pasterze z Betlejem byli waszymi przodkami”].

Drodzy pracownicy pomocy i wolontariusze, wierzcie w zadanie, które wypełniacie! Prawdziwa i praktyczna solidarność z potrzebującymi nie jest użyczoną łaską, ale jest wymogiem naszego wspólnego człowieczeństwa i uznania godności każdej istoty ludzkiej.

Zwróćmy się wszyscy ufnie do Boga, prosząc Go, aby natchnął odpowiedzialnych do popierania sprawiedliwości, bezpieczeństwa i pokoju bezzwłocznie i w widoczny, praktyczny sposób. Kościół przez swoje organizacje społeczne i charytatywne nadal będzie wam pomagał i wstawiał się za waszą sprawą przed całym światem.

Niech Bóg wam wszystkim błogosławi!

Tłum. Jan Jarco (KAI) bm

opr. mg/mg