Jan Paweł II

Przemówienie powitalne na lądowisku w Betlejem

Betlejem, 2000-03-22

Podajemy pełny tekst przemówienia powitalnego Papieża Jana Pawła II skierowanego do prezydenta Autonomii Palestyńskiej Jasera Arafata i osób zgromadzonych na lądowisku w Betlejem:

Drogi Panie Przewodniczący Arafat.

Wasze Ekscelencje,

Drodzy Palestyńscy Przyjaciele!

1. „Tutaj Chrystus narodził się z Dziewicy”: te słowa napisane na miejscu, gdzie zgodnie z tradycją narodził się Jezus, wyrażają rację Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Są one powodem mojego przybycia dzisiaj do Betlejem. Są one źródłem radości, dobrej woli, które przez dwa tysiąclecia napełniały niezliczone ludzkie serca na samo brzmienie nazwy „Betlejem”.

Ludzie zewsząd zwracają się ku temu wyjątkowemu skrawkowi ziemi z nadzieją, która wykracza poza wszelkie konflikty i trudności. Betlejem — gdzie chór Aniołów śpiewał: „Chwała Bogu na wysokościach a na ziemi pokój ludziom” (Łk 2,14) — trwa w każdym miejscu i w każdym czasie, jako obietnica Bożego daru pokoju. Orędziem Betlejem jest Boża Nowina pojednania między ludźmi, pokoju na każdym poziomie stosunków między jednostkami i narodami. Betlejem jest powszechnym skrzyżowaniem dróg, gdzie wszystkie narody mogą się spotkać, aby razem budować świat odpowiadający naszej ludzkiej godności i przeznaczeniu. Ostatnio otwarte Muzeum Bożego Narodzenia ukazuje, jak obchodzenie Narodzenia Chrystusa stało się cząstką kultury i sztuki we wszystkich częściach świata.

2. Panie Arafat, dziękuję za gorące słowa powitania skierowane do mnie w imieniu palestyńskich władz i narodu. Wyrażam całe swoje szczęście z powodu przybycia tu dziś. Jakże bym mógł nie modlić się, ażeby Boski dar pokoju coraz bardziej stawał się rzeczywistością dla wszystkich, którzy mieszkają na tej ziemi, wyjątkowo naznaczonej Bożą interwencją? Pokój dla narodu palestyńskiego! Pokój dla wszystkich narodów tego regionu! Nikt nie może ignorować tego, jak wiele naród palestyński musiał wycierpieć w ostatnich dziesięcioleciach. Świat widzi wasze cierpienie. A trwa ono już zbyt długo.

Stolica Święta zawsze uznawała, że naród palestyński ma naturalne prawo do ojczyzny oraz prawo by móc żyć w pokoju i spokoju wraz z innymi narodami tego obszaru (por. List apostolski „Redemptionis anno”, 20 kwietnia 1984). Na forum międzynarodowym moi poprzednicy i ja raz po raz głosiliśmy, że nie będzie końca bolesnemu konfliktowi w Ziemi Świętej bez stałych gwarancji dla praw wszystkich objętych nim narodów, na gruncie prawa międzynarodowego i odnośnych rezolucji i deklaracji Narodów Zjednoczonych.

Winniśmy kontynuować pracę i modlitwę o powodzenie każdego prawdziwego wysiłku na rzecz zapewnienia pokoju tej Ziemi. Jedynie przez sprawiedliwy i trwały pokój — nie narzucony, lecz zapewniony przez negocjacje — zostaną zaspokojone uprawnione palestyńskie aspiracje. Jedynie wtedy, kiedy Ziemia Święta ujrzy możliwość nowej świetlanej przyszłości nie zakłócanej już przez rywalizację i konflikt, lecz mocno opartej na zrozumieniu i współpracy dla dobra wszystkich. Rezultat będzie w dużym stopniu zależał od odważnej gotowości wszystkich odpowiedzialnych za los tej części świata do nowych działań zmierzających do znalezienia kompromisowych rozwiązań, zgodnych z wymogami sprawiedliwości.

3. Drodzy Przyjaciele, jestem w pełni świadom wielkich wyzwań stojących przed władzą palestyńską i narodem w każdej dziedzinie rozwoju gospodarczego i kulturalnego. W sposób szczególny moja modlitwa jest z tymi Palestyńczykami — muzułmanami i chrześcijanami — którzy nadal pozostają bez własnego domu, swego właściwego miejsca w społeczeństwie oraz bez możliwości prowadzenia normalnego życia. Mam nadzieję, że moja dzisiejsza wizyta w obozie dla uchodźców w Deheisha posłuży przypomnieniu wspólnocie międzynarodowej, iż potrzebne jest zdecydowane działanie dla poprawy sytuacji narodu palestyńskiego. Ze szczególnym zadowoleniem przyjąłem jednomyślną akceptację przez Narody Zjednoczone rezolucji w sprawie Betlejem 2000, która zobowiązuje wspólnotę międzynarodową do pomocy w rozwoju tego obszaru i umacniania warunków pokoju i pojednania w tym jednym z najcenniejszych i najbardziej znaczących miejsc na ziemi.

Obietnica pokoju złożona w Betlejem stanie się rzeczywistością dla świata jedynie wtedy, kiedy godność i prawa istot ludzkich stworzonych na obraz Boga (por. Rdz 1, 26) będą uznawane i szanowane.

Dzisiaj i zawsze modlę się za naród palestyński do tego Jedynego, w którego rękach spoczywa los świata. Niechaj Najwyższy Bóg oświeci, podtrzyma i poprowadzi drogą pokoju cały naród palestyński!

Tłum. Jan Jarco

opr. mg/mg