Jan Paweł II

Przemówienie na Lotnisku Ben Guriona w Tel Awiwie

Tel Awiw, 2000-03-21

Panie Prezydencie Weizman,

Drodzy Przyjaciele Izraelscy,

Ekscelencje, Panie i Panowie!

1. Wczoraj ze szczytów Góry Nebo patrzyłem ponad Doliną Jordanu na ten błogosławiony kraj. Dzisiaj z głębokim wzruszeniem stawiam stopy na ziemi, którą Bóg wybrał, aby “rozbić swój namiot” (J 1,14; por. Wj 40,34-35; 1 Krl 8,10-13) i umożliwić człowiekowi bliższe z Nim spotkanie.

W tym roku dwutysięcznej rocznicy Narodzenia Jezusa Chrystusa osobiście bardzo gorąco pragnąłem przybyć tutaj i pomodlić się w najważniejszych miejscach, które od starodawnych czasów oglądały działania Boga i cuda, których On dokonał. “Ty jesteś Bogiem działającym cuda. Objawiłeś ludziom swą potęgę” (Ps 77,15).

Panie Prezydencie, dziękuję za Pańskie gorące powitanie i w Pana osobie pozdrawiam naród Państwa Izrael.

2. Moja wizyta jest osobistą pielgrzymką i duchową podróżą Biskupa Rzymu do źródeł naszej wiary w “Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba” (Wj 3,15). Jest to część szerszej pielgrzymki modlitewnej i dziękczynnej, która zaprowadziła mnie najpierw na Synaj – Górę Przymierza, miejsce decydującego objawienia, które ukształtowało dalsze dzieje zbawienia. Teraz będę miał przywilej odwiedzin niektórych miejsc ściślej związanych z Życiem, Śmiercią i Zmartwychwstaniem

Jezusa Chrystusa. Przy każdym kroku na tej drodze kieruje mną żywa świadomość Boga, który szedł przed nami i prowadzi nas dalej, który chce, byśmy Go czcili w duchu i prawdzie, byśmy szanowali różnice między nami, ale także w każdej istocie ludzkiej uznawali obraz i podobieństwo do Jedynego Stwórcy nieba i ziemi.

3. Panie Prezydencie, znany jest Pan jako człowiek pokoju i pokój czyniący. Wszyscy wiemy, jak pilna jest potrzeba pokoju i sprawiedliwości nie tylko dla Izraela, ale dla całego regionu. Wiele rzeczy zmieniło się w stosunkach między Stolicą Świętą a Państwem Izrael od chwili, kiedy w roku 1964 przybył tutaj mój poprzednik, Papież Paweł VI. Nawiązanie stosunków dyplomatycznych między nami w roku 1994 przypieczętowało wysiłki na rzecz otwarcia nowej ery dialogu wokół wspólnie interesujących nas zagadnień, dotyczących wolności religijnej, stosunków między Kościołem a państwem i, ogólniej, stosunków między chrześcijanami i żydami. Na innej płaszczyźnie opinia światowa z wielką uwagą śledzi proces pokojowy, który sprawia, że wszystkie narody tego regionu są włączone w trudne poszukiwania trwałego pokoju wraz ze sprawiedliwością dla wszystkich. Chrześcijanie i żydzi winni wspólnie podejmować odważne wysiłki celem usunięcia wszystkich form uprzedzeń. Musimy zawsze i wszędzie dokładać starań, by ukazywać prawdziwe oblicze żydów i judaizmu, jak również chrześcijan i chrześcijaństwa, a to wszystko na każdym poziomie zachowań, nauczania i przekazu (por. Przemówienie do Wspólnoty Żydowskiej Rzymu, 13 kwietnia 1986, 5).

4. A zatem moja podróż jest pielgrzymką w duchu pokornej wdzięczności i nadziei, do źródeł naszej historii religijnej. Jest to hołd dla trzech tradycji religijnych, współistniejących w tym kraju. Od dawna dążyłem do spotkania się katolickich wspólnot w całej ich bogatej różnorodności, a także członków różnych Kościołów i wspólnot chrześcijańskich obecnych w Ziemi Świętej. Modlę się, aby moja wizyta posłużyła do wzmożenia międzyreligijnego dialogu, który doprowadzi żydów, chrześcijan i muzułmanów do szukania w ich przekonaniach religijnych i w łączącym wszystkich członków rodziny ludzkiej powszechnym braterstwie, motywacji i wytrwałości w działaniu na rzecz pokoju i sprawiedliwości, których narody Ziemi Świętej jeszcze nie mają i ku którym tak bardzo tęsknią. Psalmista przypomina nam, że pokój jest darem Boga: “Chciałbym słuchać tego, co mówi Pan Bóg: oto ogłasza pokój ludowi swemu i świętym swoim” (Ps 85,9). Niech pokój będzie Bożym darem dla Ziemi, którą On obrał za swoją!

Tłum. Jan Jarco (KAI) bm

opr. mg/mg