Jan Paweł II

Homilia podczas Mszy św. i beatyfikacji

Płowdiw - Plac Centralny, Niedziela, 26 maja 2002

1. "Tobie niech będzie chwała i cześć na wieki!"

Parę chwil temu śpiewaliśmy te słowa w psalmie responsoryjnym. Nasze zgromadzenie, drodzy bracia i siostry, zawiązało się dziś, w Dzień Pański, aby celebrować wielkość i świętość naszego Boga i aby wyznać wiarę Kościoła.

Zstąpienie Ducha Świętego w Pięćdziesiątnicy jest ukoronowaniem cyklu wydarzeń, przez które Bóg, w kolejnych etapach historycznych, zechciał spotkać się z ludźmi i ofiarować im dar zbawienia. Liturgia zaprasza nas dzisiaj do cofnięcia się do najwyższego Źródła tego daru: Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, Przenajświętszej Trójcy.

2. Stary Testament podkreśla że jest jeden Bóg. W pierwszym czytaniu usłyszeliśmy, jak Bóg oznajmił przed Mojżeszem: "Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność" (Wj 34,6). Mojżesz, ze swej strony, napomina swój lud: "Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym." (Pwt 6,4).

Nowy Testament objawia nam, że jedyny Bóg to Ojciec, Syn i Duch Święty: jedna Boska natura w trzech Osobach, całkowicie równych i prawdziwie odrębnych. Jezus nazywa te Osoby wyraźnie, gdy nakazuje apostołom chrzcić "w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (Mt 28,19).

Cały Nowy Testament jest jednym nieustannym i wyraźnym ogłoszeniem tej tajemnicy, którą Kościół, wierny strażnik słowa Bożego, zawsze głosił, wyjaśniał i której bronił. Z tego powodu my także mówimy do Boga, Najwyższego i Wszechmogącego, Ojca i Syna i Ducha Świętego: "Tobie niech będzie chwała i cześć na wieki!"

3. Razem z Apostołem Pawłem przyzywam nad wszystkimi "łaski Pana Jezusa Chrystusa, miłości Boga i daru jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!" (2 Kor 13,13). Ze szczególną serdecznością pozdrawiam was, drodzy bracia i siostry, synowie i córki Kościoła katolickiego, zebrani tu razem z waszymi biskupami z diecezji Sofia-Płowdiw i Nikopol oraz z Apostolskiego Ezgarchatu wiernych rytu bizantyjsko-słowiańskiego. Dziękuję Pasterzowi tego Kościoła partykularnego, biskupowi Georgi Jowewowi, za jego słowa powitania i przekazuję serdeczne pozdrowienia braciom w biskupstwie, biskupom Christo Projkowowi, przewodniczącemu Konferencji Biskupów i biskupowi Petko Christowowi, biskupowi Nikopolu. Pozdrawiam także kardynałów i biskupów, którzy przybyli z pobliskich krajów, aby dzielić z Kościołem Bułgarii ten dzień celebracji.

Chciałbym skierować szczególne pozdrowienie do Jego Eminencji Arsenija, Prawosławnego metropolity Płowdiw, który z niezwykłą powagą zechciał wziąć udział w tej świętej liturgii; dziękuję mu najszczerzej za serdeczne słowa, które skierował do mnie na początku tej celebracji. Razem z nim pozdrawiam w Panu wszystkich wiernych Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego, którzy dołączyli do nas. Ich obecność jest bardzo mile widzianym znakiem braterstwa, dającym nam przedsmak nadziei radości pełnej jedności, gdy będzie nam dane razem celebrować Ofiarę Eucharystyczną, pamiątkę Śmierci i Zmartwychwstania Pana.

Pragnę także pozdrowić z szacunkiem wyznawców islamu, którzy również czczą, choć w inny sposób, Jedynego i Wszechmogącego Boga.

W końcu pozdrawiam władze państwowe, które zaszczyciły nas swą obecnością. Dziękuję im za ich pomoc w umożliwieniu mi mojej wizyty w Bułgarii.

4. Bóg, Jedyny i Troisty, jest obecny w swym ludzie, Kościele. Jesteśmy ochrzczeni w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego; w to samo imię udziela się innych sakramentów. W szczególny sposób Msza święta, "centrum życia chrześcijańskiego", odznacza się wspomnieniem Boskich Osób: Ojca, któremu ofiaruje się dary; Syna, kapłana i ofiarę; Ducha Świętego, przywoływanego, aby zmienił chleb i wino w Ciało i Krew Chrystusa i uczynił tych, którzy je pożywają jednym ciałem i jednym duchem.

Życie chrzecijan jest całkowicie zwrócone ku tej tajemnicy. Powodzenie naszej ziemskiej drogi zależy od naszej wiernej odpowiedzi na miłość Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Ta prawda była zawsze przed oczyma trzech kapłanów asumpcjonistów, których dzisiaj z radością beatyfikuję. Sprawa, za którą ojcowie Kamen Wiczew, Paweł Dżidżow and Jozaft Cziczkow nie wahali się oddać swego życia to wiara w Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego; była to miłość Chrystusa, Wcielonego Słowa Bożego, któremu oddali się bezgranicznie na służbę Kościołowi.

Ojciec Jozafat Cziczkow oznajmił: "Pragniemy jak tylko najlepiej możemy robić to, czego wymaga się od nas, aby się uświęcić" i dodał: "najważniejszą rzeczą jest zbliżać się do Boga żyjąc dla Niego; wszystko inne jest drugorzędne". Kilka miesięcy przed niesławnym procesem, w którym skazano ich na śmierć razem z biskupem Bosiłkowem, przewidując w pewien sposób, to co ich czekało, ojciec Kamen Wiczew napisał do swego przełożonego prowincji: "Poproś dla nas w modlitwie o łaskę bycia wiernymi Chrystusowi i Kościołowi w naszym codziennym życiu, abyśmy mogli być godni złożyć świadectwo, gdy nadejdzie czas". A ojciec Paweł Dżidżow powiedział: "Czekamy na naszą kolej: niech się stanie wola Boża".

5. Myśląc o tych trzech nowych błogosławionych, czuję się także zobowiązany, aby uczcić pamięć innych wyznawców, którzy byli synami i córkami Kościoła prawosławnego i którzy cierpieli prześladowanie od tego samego reżimu komunistycznego. Ten trybut wierności Chrystusowi zbliżył do siebie dwie wspólnoty kościelne w Bułgarii, aż do najwyższego świadectwa. "Będzie to miało niewątpliwie charakter i wymowę ekumeniczną. Chyba najbardziej przekonujący jest ten ekumenizm świętych, męczenników. Communio sanctorum mówi głośniej aniżeli podziały." (Tertio Millennio Adveniente, 37).

Jakże komunia ta mogłaby nie być jeszcze doskonała, gdy spełnia się "w tym, co wszyscy uważamy za szczyt życia łaski: w męczeństwie (martyria) aż do śmierci"? (Ut Unum Sint, 84). Czy nie jest to "najprawdziwsza możliwa jedność z Chrystusem, który wylał swoją krew, a przez ofiarę przybliżył tych, którzy byli kiedyś daleko (por. Ef 2,13)"?

6. Pełna odwagi wierność wobec cierpienia i uwięzienia okazana przez ojców Jozafata, Kamena i Pawła została doceniona przez ich dawnych uczniów - katolików, prawosławnych, żydów i muzułmanów - przez ich parafian, członków wspólnot religijnych i ich współwięźniów. Przez swój dynamizm, wierność Ewangelii, altruistyczną posługę dla narodu nowi błogosławieni wyróżniają się jako model dla dzisiejszych chrześcijan, zwłaszcza dla młodzieży bułgarskiej, która pragnie nadać sens swemu życiu i postępować za Chrystusem, czy to jako świeccy, zakonnicy czy kapłani.

Oby szczególne zaangażowanie, z którym nowi błogosławieni zachęcali kandydatów do kapłaństwa było dla wszystkich pobudką: wzywam Kościół w Bułgarii do poważnego rozważenia możliwości ponownego otwarcia Seminarium, w którym młodzi mężczyźni, poprzez solidne wykształcenie ludzkie, intelektualne i duchowe, mogliby przygotowywać się do kapłaństwa służebnego w służbie Boga i swych braci i sióstr.

7. Tajemnica Trójcy objawia nam miłość, która jest w Bogu, miłość, którą jest sam Bóg, miłość, którą Bóg kocha wszystkich ludzi. "Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3,16). Ukrzyżowany i Zmartwychwstały Syn, ze swej strony, posłał Ducha Świętego w imię Ojca, aby ożywiał serca wierzących pragnieniem i oczekiwaniem wieczności.

Nowi błogosławieni czynnie doświadczali tego oczekiwania, teraz zaś cieszą się całkowicie sycącą kontemplacją Przenajświętszej Trójcy. Powierzmy się ich wstawiennictwu modląc się, słowami liturgii bizantyjskiej: (Seksta, Modlitwa na zakończenie):

"Wiekuisty Boże, zamieszkujesz w niedostępnym świetle...
Chroń nas, którzy składamy w Tobie nadzieję,
napełnij nas swą boską i królewską łaską.
Bo twoje jest królestwo i potęga, i chwała,
Ojcze, Synu i Duchu Święty,
teraz i na wieki.

[Wersja oryg.: bułgarska. Tłum. na podst. wersji angielskiej Maciej Górnicki]

opr. mg/mg