Jan Paweł II

Przemówienie podczas spotkania z duchowieństwem, zakonnikami i chrześcijanami świeckimi Kościołów prawosławnych i katolickich w Syrii — katedra syryjsko-prawosławna, Damaszek 6.05.2001-05-07

Wasza Świątobliwość,

Wasze Błogosławioności,

Eminencje i Ekscelencje,

1. Gdy zbliża się wieczór Dnia Pańskiego, gromadzimy się w tym świętym miejscu — syryjsko-prawosławnej katedrze św. Jerzego, aby świętować niezamierające światło Najświętszej Trójcy. Pełnia światła „Boga, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogącego” (Ap 1,8) świeci na obliczu Jezusa Chrystusa (por. 2Kor 4,6). Przez niego, w Duchu Świętym oddajemy chwałę Bogu, za najwyższe dziedzictwo wiary będące naszą własnością i za powołanie do posługi prawdy i miłości, czyniące z nas sługi Ewangelii.

Moje serce napełnia się wdzięcznością ku Bogu, że dane mi było przybyć do Damaszku jako pielgrzym idący śladami świętego Pawła. To właśnie na drodze do Damaszku Apostoł Narodów został wezwany przez Jezusa Chrystusa i tu otrzymał światło Ducha Świętego oraz został ochrzczony. Tutaj też Duch Święty zgromadził nas dzisiaj na tę wspólną modlitwę — by słuchać słowa bożego, by prosić o Jego wybaczenie za nasze grzechy i podziały oraz by chwalić Jego nieskończone miłosierdzie. W pokoju Zmartwychwstałego Chrystusa módlmy się jednym umysłem i jednym sercem, ochoczo pragnąc usłuchać wezwania wielkiego syryjskiego teologa i mistyka, Abu al-Faraja, który napomina wierzących, by „zniszczyli w głębi swego serca korzenie nienawiści między chrześcijanami” (Księga Gołębicy, IV).

2. Z braterskimi uczuciami pozdrawiam Jego Świątobliwość Morana Mor Ignatiusa Zakka I Iwasa, który gości nas dziś w tej wspaniałej katedrze. Jestem szczególnie rad, mogąc odwzajemnić wizytę, jaką Wasza Świątobliwość złożyła w Rzymie, a także wcześniej Wasz Poprzednik — Moran Mor Ignatius Jacoub III. Tego rodzaju wzajemne kontakty pomagają podtrzymywać i pogłębiać naszą braterską miłość, przypieczętowują porozumienie naszych Kościołów odnośnie uznania wspólnego wyznania wiary w Słowo Wcielone, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka i zachęcają nas do prowadzenia dalszej współpracy duszpasterskiej, którą rozpoczęliśmy siedemnaście lat temu naszą Wspólną Deklaracją. Wasza Świątobliwość, wyraźna otwartość ekumeniczna Waszego Kościoła jest źródłem głębokiej radości dla wielu i zachętą, by posuwać się dalej po ścieżce w kierunku pełnej komunii (por. Ut Unum Sint, 62-63). Jest to znak duchowej i duszpasterskiej żywotności Waszego Kościoła, o której świadczą także liczne powołania do kapłaństwa i życia monastycznego.

W tej samej braterskiej więzi pozdrawiam Jego Błogosławioność Patriarchę Ignacego IV i Jego Błogosławioność Patriarchę Grzegorza III, a także towarzyszących im metropolitów i biskupów. Witam patriarchów i biskupów przybyłych z sąsiednich krajów i dziękuję im za zaszczycenie nas swą obecnością. Z braterską miłością pozdrawiam Jego Błogosławioność Patriarchę-emeryta Ignacego Moussa Daouda I. Wyznaczając go Prefektem Kongregacji Kościołów Wschodnich i kreując go kardynałem chciałem nie tylko skorzystać z jego doświadczenia i mądrości, ale także oddać hołd Kościołom Wschodnim, a w szczególności Kościołowi w Syrii.

Kieruję serdeczne pozdrowienia do kapłanów, mnichów i mniszek, zakonników i zakonnic i wszystkich obecnych tu wiernych. Jestem prawdziwie szczęśliwy, mogąc być obecnym pośród was.!

3. Radość wielkanocna zakwitła na drzewie Krzyża. Tutaj w Damaszku uczniowi Ananiaszowi powiedziano w widzeniu, by poszedł do Szawła, prześladowcy Kościoła. Pomimo wątpliwości i lęków Ananiasz posłuchał Pana i bez wahania zwrócił się do wroga chrześcijan jako do „brata” (Dz 9,17). Widzimy tu dwa istotne znaki misji Kościoła: odważne posłuszeństwo Słowu Bożemu oraz chęć przebaczenia i pojednania. Gdy działa Bóg, niemożliwe staje się możliwe. Waszym zadaniem jest powiedzenie „tak” zbawczej woli Boga i przyjęcie Jego tajemnego planu całą swą istotą.

Gdy Ananiasz przyszedł do Pawła, ten modlił się (por. Dz 9,11). Przygotowywał się, w pewnym sensie, na przyjęcie misji, która związała go od tej pory z Krzyżem: „Pokażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mego imienia.” (Dz 9,16). Oto dwa kolejne znaki naszego powołania do uczniostwa: modlitwa i wytrwałość w obliczu prób. Być może dziś bardziej niż kiedykolwiek, to właśnie będą znaki naszej wierności Bogu: modlić się, nieść Krzyż, być posłusznym woli Boga i szanować każdego jako brata lub siostrę. Idąc tą ścieżką, wejdziemy w ślady „mnóstwa świadków” (por. Hbr 12,1), obejmującego niezliczonych mnichów i mniszki, którzy poprzedzili was na tej ziemi.

4. Tu, w Damaszku, pragnę złożyć hołd całej tradycji syryjskiej, z jej bogatą jednością w wielości. Święci Paweł, Ignacy Antiocheński, Efrem, Jan Chryzostom, Szymon Słupnik, Jan Damasceński i tak wielu innych są dla nas wszystkich klarownymi nauczycielami. Widzimy w nich, że posłuszeństwo wiary i cierpienie Krzyża nigdy nie przestaną przynosić owoców zbawienia.

Cudowna kreatywność waszej tradycji ujawnia się w postaci takiej, jak św. Efrem z Nisibis, „harfa Ducha Świętego”, którego dzieła szybko przełożone zostały na wszystkie języki starożytności chrześcijańskiej. Oby taka wymiana darów nigdy nie ustała! Jest moją żarliwą nadzieją, że chrześcijanie na całym świecie raz jeszcze otworzą swe serca na duchowe i doktrynalne skarby Kościołów tradycji syryjskiej.

Pośród wielkich zastępów tych, którzy szli za Barankiem był także ten niezrównany święty z waszego kraju, Szymon Słupnik, który w swym czasie był żywą ikoną świętości, a obecnie jest czczony przez Kościół na całym świecie. Jego modlitwa była nieprzerwana, a jego miłość powszechna, gdy przyjmował wszystkich, którzy docierali do niego z bliska i z daleka, największych i najmniejszych. Nosił także w swym ciele rany Ukrzyżowanego Pana (por. Teodoret z Cyru, Historia Religiosa, 26). W historii jego życia spisanej przez uczniów piętnaście lat po jego śmierci, nadzwyczajne powołanie św. Szymona opisane jest tymi słowami: „Przez cierpienia swego sługi Bóg pragnął podnieść świat z głębokiego snu”. Dzisiejszy świat potrzebuje przebudzenia na miłość Boga i Jego zbawczy plan. Czytanie z Ewangelii tak nas napomina: „Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo.” (J 4,35). Żniwo jest gotowe do zbioru, ponieważ serce ludzkie zawsze jest głodne „Drogi, Prawdy i Życia” (J 14,6). Bardziej zjednoczone świadectwo ze strony chrześcijan jest koniecznością, jeśli świat trzeciego tysiąclecia ma uwierzyć (por. J 17,21). Oby Duch Święty przyspieszył dzień naszego pełnego zjednoczenia!

5. Przy końcu naszego krótkiego spotkania, czynię własnymi słowa wypowiadane przez biskupa lub kapłana pod koniec Liturgii Świętej w rycie zachodniosyryjskim: „Idźcie w pokoju, umiłowani, my zaś powierzamy wam łaskę i miłosierdzie świętej i chwalebnej Trójcy (..) Zbawieni przez zwycięski Krzyż Pana i opieczętowani pieczęcią świętego Chrztu, niech Trójca Święta przebaczy wam wasze grzechy, odpuści wasze długi i udzieli pokoju duszom waszych zmarłych”. Oby wszystkie te błogosławieństwa zstąpiły na nas przez potężne wstawiennictwo Świętych i Męczenników oraz Najświętszej Matki Bożej, Theotokos — Yoldat Aloho. Amen.

Tłumaczenie: Maciej Górnicki.

Tłumaczenie niniejsze ma charakter roboczy - będzie na naszych stronach do czasu ukazania się tłumaczenia autoryzowanego