Jan Paweł II

Przemówienie podczas spotkania z biskupami Grecji w Nuncjaturze Apostolskiej w Atenach

Drodzy Biskupi katoliccy Grecji!

1. To spotkanie jest dla mnie szczególnie ważne i istotne, tak że oczekiwałem na nie z ożywieniem i niecierpliwością. To właśnie z wami jestem połączony najsilniejszymi więzami komunii. W najściślejszym znaczeniu tego słowa jesteście moją rodziną w Grecji i z powodu tej bliskości chciałbym teraz przemówić do was z głębi mojego serca.

Po pierwsze, pragnę wyrazić moje uczucia ojcowskie i braterskie, razem ze szczerym podziwem dla was, którzy pasterzujecie nad stadem Kościoła katolickiego, często w bardzo trudnych warunkach. Troszczycie się często o wspólnoty małe i porozrzucane i jesteście i Pasterzami w najprawdziwszym znaczeniu tego słowa. Swoją osobą i swoją posługą umacniacie więź widzialnej jedności, udzielacie głosu głoszeniu Słowa i jesteście pierwszorzędnymi szafarzami życia sakramentalnego we wspólnotach katolickich tego kraju. Właśnie z powodu wysiłku, jakiego wymaga utrzymywanie tych kontaktów, jesteście szczególnie umiłowani przez swoich wiernych, a wasze wizyty są źródłem wielkiej radości duchowej. Ta wasza podróżna posługa biskupia przenosi nas w pewien sposób do najwcześniejszych dni chrześcijaństwa, do czasu, którego ta grecka ziemia jest żywym świadkiem.

2. Z naszymi braćmi i siostrami Kościoła prawosławnego zamieszkującego tę ziemię jesteśmy związani silnymi więzami wiary w naszego wspólnego Pana. Jak bardzo pragniemy, aby wszystkie serca otwarły się i wszystkie ramiona wyciągnęły na powitanie naszego braterskiego pozdrowienia pokoju! Jak bardzo marzymy, aby Pasterze tego zacnego kraju, czy to członkowie Kościoła prawosławnego, czy katolickiego, mogli przezwyciężyć dawne trudności i z odwagą oraz duchem miłości stawić czoła wyzwaniom czasu obecnego, z poczuciem wspólnej odpowiedzialności za jeden Kościół Chrystusa i jego wiarygodność w oczach świata.

Jeśli w przeszłości wydarzenia historyczne, wydarzenia powiązane ze sposobami myślenia i działania typowymi dla tamtych czasów, były źródłem konfliktów i podziałów, chrześcijanie muszą przywołać przede wszystkim wspomnienie sanktuarium, w którym przechowane jest świadectwo Zmartwychwstałego Pana. To właśnie wspomnienie daje początek Tradycji, której nasze Kościoły tak wiele zawdzięczają. Wspomnieniu temu powierzony jest także Sakrament, będący gwarantem łaski skutecznej: “To czyńcie na moją pamiątkę” – wzywa nas Pan podczas Ostatniej Wieczerzy.

Dla chrześcijan wspomnienie to jest zbyt wysokim i szlachetnym sanktuarium, by mogło zostać ono zbrukane przez ludzki grzech. Owszem, grzech może boleśnie uszkodzić tkaninę wspomnienia, ale nie może jej rozedrzeć: tkanina ta jest jak tkana szata Pana Jezusa, której nikt nie śmiał podzielić.

Drodzy Bracia, nie szczędźmy żadnego wysiłku, aby pamięć raz jeszcze oświetliła te wielkie dzieła, których Bóg dla nas dokonał. Podnieśmy nasze spojrzenia z ludzkiej małości i grzechu i kontemplujmy niebieski tron Baranka, przed którym rozlega się śpiew wiecznej liturgii chwały, śpiew mężczyzn i kobiet z każdego ludu i plemienia, odzianych w białe szaty. Tam kontemplują oni oblicze Boga, już nie “per speculum et in aenigmate”, lecz takie, jakie jest w rzeczywistości. Tam, wysoko, wspomnienie ustępuje pełni i nie ma tam już łez, śmierci, ponieważ dawne rzeczy minęły.

3. Jesteście biskupami “z pogranicza”: ze względu na szczególne warunki, w jakich żyjecie, bardzo pragniecie, by usunięte zostały szybko przeszkody, stojące na drodze do pełnej jedności, które sprawiają wam i waszym wiernym takie cierpienie. Tak więc, potwierdzając wasze słuszne prawo, przynaglacie Kościół katolicki, czasem niecierpliwie, aby podjął kroki, które umożliwią ujawnienie z jeszcze większą jasnością wspólnych podstaw, które łączą dawne Kościoły Chrystusa.

Jestem wdzięczny za tę gorącą troskę, która jest znakiem wielkiej hojności. Zapewniam was, że podzielam to samo gorące pragnienie, aby można było dojrzeć jedność Kościoła, tak prędko, jak to tylko możliwe, w całej jej pełni. Zgadzam się także z wami, że potrzebna jest kontynuacja wysiłków, które wyraził i do których zachęcił Sobór Watykański Drugi, poprzez które Kościół katolicki sam stara się, w swym codziennym życiu, aby jeszcze bardziej troszczyć się o kładzenie fundamentów dla lepszego zrozumienia między braćmi i siostrami z innych Kościołów. Te inne Kościoły w tym samym czasie nie mogą zaniedbać swoich wysiłków w poszukiwaniu komunii.

Wiecie jednak dobrze, że wiele czasu potrzeba, aby sprawy osiągnęły dojrzałość, aby mogło mieć miejsce roztropne wzajemne zbliżenie i aby rozwinął się uczciwy i trwały dialog. Wymaga to cierpliwości, rodzącej się z miłości, tak by duchowieństwo i wierni mogli przyswoić sobie i stopniowo przyjąć konieczne zmiany, zrozumieć ich przyczyny i wspierać je osobiście. Nie wolno też zapominać, że po bolesnych podziałach z przeszłości, Kościół katolicki ma własne doświadczenia i wyjaśnił pewne aspekty w wiary we właściwy mu sposób.

Duch Święty wzywa, byśmy to wszystko przejrzeli i by zostały przyjęte nowe formuły – a może stare formuły odkryte na nowo – ale w pewności, że z depozytu wiary nic nie zostanie zagubione ani nawet zaciemnione. Ten dwojaki wysiłek, zawierający w sobie otwartość i wierność jest inspiracją mojej papieskiej posługi. Jestem pewien, że jest także podstawą waszych pragnień i dążeń.

4. Podczas waszej wizyty ad limina w 1999 przedstawiłem pewne konkretne propozycje, włączając w to niektóre o charakterze duszpasterskim, których, jak sądzę, nie muszę tu powtarzać: propozycje te jawią mi się w dalszym ciągu jako ważne. Mogą one służyć jako punkt odniesienia w waszej posłudze dla wiernych powierzonych waszej trosce. Tym, co chcę dzisiaj podkreślić jest fakt obecności tutaj Papieża, u was, w tym właśnie kraju, dla ukazania solidarności, która ma także charakter fizyczny, szczerego i pełnego uczucia szacunku oraz niewzruszonej pamięci w jego myślach i modlitwach.

Chciałbym spotkać się osobiście z umiłowanymi synami i córkami Kościoła katolickiego. Moja pielgrzymka śladami św. Pawła umożliwiła mi spotkanie z żywymi wspólnotami. Cieszę się, że mogę modlić się z nimi i świętować naszą wspólnotę w Zmartwychwstałym i ze sobą nawzajem. Razem z wami pragnę objąć szczególnie kapłanów i diakonów, którzy zachowują, karmią i umacniają w wierze i miłości wspólnoty powierzone ich trosce, razem z zakonnikami i zakonnicami, których obecność ma zasadniczą wagę dla Kościoła katolickiego w Grecji. Obyśmy nigdy nie zapomnieli, że te ziemie starożytnego świadectwa są sanktuariami wiary i że jesteśmy wezwani, by czerpać ze skarbów przeszłości siły duchowe dla wypełniania naszej posługi we współczesnym świecie.

Mam nadzieję, że młodzi ludzie z ufnością zmierzą się drogą nowej Grecji, coraz pełniej integrującej się z Europą, coraz bardziej kosmopolitycznej, a co za tym idzie – z konieczności otwartej na dialog i uznanie praw wszystkich, choć jednocześnie wystawionej na niebezpieczeństwo nieposkromionej sekularyzacji, która sprawia, że uciekają soki życiowe, dające odświeżenie duszy i nadzieję osobie ludzkiej. Pragnę, aby osoby starsze i chore, szczególnie bliskie Krzyżowi Pańskiemu, odczuły braterską troskę całego Kościoła.

5. Drodzy, umiłowani Bracia, w rozmaitości waszej posługi duszpasterskiej i liturgicznej uobecniacie różnorodność w jedności, charakterystyczną dla Kościoła katolickiego. I cały Kościół katolicki wyraża wam dzisiaj, w mojej osobie, swoją solidarność i miłość. Nie czujcie się nigdy sami, nie traćcie nigdy nadziei: Pan z pewnością ma w swych zasobach nieoczekiwane pociechy dla tych, którzy Mu ufają. Pracujcie razem w zgodzie, z łagodnością i miłością, odważni w prawdzie.

Wiedzcie, że Papież pamięta o was i waszej pracy codziennie w swych modlitwach, które od tego dnia będą umocnione radością tego spotkania.

Z całego serca udzielam Wam i waszym wspólnotom mojego Apostolskiego Błogosławieństwa.

Tłumaczenie: Maciej Górnicki.

Tłumaczenie niniejsze ma charakter roboczy - będzie na naszych stronach do czasu ukazania się tłumaczenia autoryzowanego