słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Podróż apostolska Jana Pawła II na Kubę. 21-25.01.1998




Jan Paweł II

KOŚCIÓŁ BRONI WOLNOŚCI KAŻDEGO CZŁOWIEKA

Msza św. i koronacja figurki Matki Bożej Miłosierdzia. 24 stycznia - Santiago de Cuba



Od początku XVII w. w górniczym regionie El Cobre Kubańczycy czczą Matkę Bożą Miłosierdzia w wizerunku, który — według tradycji — wydobyli z fal rzeki dwaj Indianie i afrykański niewolnik. W 1684 r. ku Jej czci została zbudowana pierwsza świątynia. W sobotę 24 stycznia Ojciec Święty dokonał uroczystej koronacji łaskami słynącej figurki podczas Mszy św. sprawowanej w Santiago de Cuba. Metropolita tej archidiecezji abp Pedro Claro Meurice Estíu w słowie powitania powiedział m.in.: «Najświętsza Dziewica jest nadzieją wszystkich Kubańczyków, jest Matką, która swym płaszczem okrywa wszystkich Kubańczyków bez względu na ich rasę, wiarę, przekonania polityczne i pochodzenie. Kościół w Ameryce Łacińskiej opowiedział się za ’opcją preferencyjną’ na rzecz ubogich, a najubożsi wśród nas to ci, którzy pozbawieni są bezcennego daru wolności. Módl się, Ojcze Święty, za chorych, więzionych, za ludzi w podeszłym wieku i dzieci». W homilii Jan Paweł II nawiązał do dziejów kultu Królowej i Matki Kuby, podkreślając, że największą troską Kościoła jest służba człowiekowi i społeczeństwu. We Mszy św. uczestniczyło ponad 500 tys. osób.

1. «Szczęśliwy lud, którego Bogiem jest Pan» (Ps 33 [32], 12). Śpiewaliśmy razem z psalmistą, że szczęście towarzyszy narodowi, który uważa Boga za swego Pana. Ponad pięćset lat temu, gdy dotarł na tę wyspę krzyż Chrystusa, a zarazem Jego zbawcze orędzie, rozpoczął się proces, podtrzymywany przez wiarę chrześcijańską, który ukształtował charakterystyczne cechy waszego narodu. Do grona jego znakomitych synów należą: nieznany z imienia żołnierz, który był pierwszym katechistą i misjonarzem w Macaca; o. Miguel de Velázquez, pierwszy kubański nauczyciel; ks. Esteban Salas, ojciec muzyki kubańskiej; sławny mieszkaniec Bayamo Carlos Manuel de Céspedes, ojciec ojczyzny, który u stóp Matki Bożej Miłosierdzia rozpoczął walkę o wolność i niepodległość Kuby; Antonio de la Caridad Maceo y Grajales — jego pomnik wznosi się na tym placu, gdzie dziś sprawujemy liturgię — a którego matka modliła się przed krucyfiksem, by poświęcił wszystko sprawie wolności Kuby. Oprócz nich wielu jeszcze wybitnych mężczyzn i kobiet, ożywianych niezłomną wiarą w Boga, wybrało drogę wolności i sprawiedliwości, widząc w nich fundament godności swojego narodu.

2. Z radością spotykam się dziś z tą sławną archidiecezją, która miała wśród swoich pasterzy św. Antoniego Marię Clareta. Przede wszystkim pozdrawiam serdecznie abpa Pedro Meurice Estíu, ordynariusza Santiago de Cuba i prymasa waszego kraju, a także pozostałych kardynałów, biskupów, kapłanów i diakonów, pracujących dla Królestwa Bożego na tej ziemi. Pozdrawiam też zakonników i zakonnice oraz cały wierny lud tutaj zgromadzony. Pragnę powitać z szacunkiem pana wiceprzewodniczącego Rady Państwa i ministra Raula Castro oraz pozostałych przedstawicieli władz państwowych, którzy zechcieli wziąć udział w dzisiejszej Mszy św., i dziękuję im za współpracę w organizacji tego zgromadzenia.

3. Podczas tej liturgii zamierzamy ukoronować figurkę Matki Bożej Miłosierdzia z El Cobre. Ze swego sanktuarium, znajdującego się nie opodal, Królowa i Matka wszystkich Kubańczyków — bez względu na ich rasę, poglądy polityczne i ideologie — podobnie jak w przeszłości kieruje krokami swoich dzieci do ojczyzny niebieskiej i pomaga im żyć tak, aby w kubańskim społeczeństwie panowały zawsze prawdziwe wartości moralne, które stanowią bogate dziedzictwo przekazane wam przez przodków. Do Niej zwracamy się z wdzięcznością słowami Jej krewnej Elżbiety: «Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana» (Łk 1, 45). W tych słowach kryje się sekret prawdziwego szczęścia ludzi i narodów: wierzyć i głosić, że Bóg uczynił nam wielkie rzeczy i że Jego miłosierdzie ogarnia wierzących w Niego w każdym pokoleniu. To przekonanie jest mocą ożywiającą ludzi, którzy nawet za cenę ofiar i wyrzeczeń poświęcają się bezinteresownie służbie bliźnim.

Gotowość do służby, której przykład daje Maryja, wskazuje nam drogę. Z Nią Kościół realizuje swoje powołanie i misję, głosząc Jezusa Chrystusa i wzywając nas, byśmy czynili wszystko, cokolwiek On nam powie. Z nią Kościół buduje powszechne braterstwo, dzięki któremu każdy człowiek może nazywać Boga swoim Ojcem.

4. Tak jak Maryja Panna Kościół jest matką i nauczycielką, wskazującą drogę naśladowania Chrystusa, jest światłem dla narodów i szafarzem Bożego miłosierdzia. Jako wspólnota wszystkich ochrzczonych jest też miejscem przebaczenia, pokoju i pojednania, otwiera ramiona na przyjęcie wszystkich ludzi, aby głosić im prawdziwego Boga. Umacniając wiarę mieszkańców tego kraju, Kościół pomaga im iść naprzód drogą dobra. Dzieła ewangelizacji prowadzone w różnych środowiskach, na przykład misje w dzielnicach i wsiach, gdzie nie ma kościołów, zasługują na pomoc i poparcie, aby mogły się rozwijać i służyć nie tylko katolikom, ale całemu narodowi kubańskiemu, który dzięki temu pozna i pokocha Jezusa Chrystusa. Historia naucza, że bez wiary zanika cnota, bledną wartości moralne, prawda traci blask, a życie transcendentny sens, tak że nawet służba narodowi może zostać pozbawiona głębokiej motywacji. Antonio Maceo, wielki patriota z prowincji Oriente, mawiał: «Kto nie kocha Boga, nie kocha ojczyzny».

Kościół wzywa wszystkich, aby wcielali zasady wiary we własnym życiu, jest to bowiem najlepsza droga do integralnego rozwoju człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boga, oraz do prawdziwej wolności, która obejmuje także poszanowanie praw ludzkich i sprawiedliwość społeczną. W tym kontekście świeccy katolicy, strzegąc swojej tożsamości, która pozwala im być «solą i zaczynem» we własnym społeczeństwie, mają obowiązek i prawo uczestniczyć w debacie publicznej jako równoprawni partnerzy, w postawie dialogu i pojednania. Ponadto troska o dobro kraju powinna być sprawą samych jego obywateli, którzy winni o nie zabiegać stosując metody pokojowe i stopniowe. Dzięki temu każdy człowiek, korzystając z wolności wypowiadania się, z możliwości podejmowania inicjatywy i zgłaszania propozycji w sprawach społecznych oraz z należytej swobody stowarzyszania się, będzie mógł skutecznie uczestniczyć w dążeniu do wspólnego dobra.

Kościół żyjący w społeczeństwie nie potrzebuje żadnej władzy politycznej, aby prowadzić swoją misję, ale przez obecność w strukturach społecznych pragnie jedynie służyć skutecznie wspólnemu dobru. Przedmiotem jego zainteresowań jest przede wszystkim człowiek oraz wspólnota, w której żyje; Kościół wie bowiem, że jego najważniejszą drogą jest konkretna osoba z konkretnymi potrzebami i dążeniami. Wszystko to, czego Kościół domaga się dla siebie, pozwala mu służyć człowiekowi i społeczeństwu. Chrystus bowiem nakazał Kościołowi nieść swoje orędzie wszystkim narodom, a do tego potrzebuje on pewnej przestrzeni wolności i odpowiednich narzędzi. Broniąc swojej wolności, Kościół broni wolności każdego człowieka, rodzin, różnych organizacji społecznych — żywych rzeczywistości, które mają prawo do własnej sfery niezależności i suwerenności (por. Centesimus annus, 45). W tym sensie «chrześcijanin i wspólnoty chrześcijańskie żyją dogłębnie włączone w życie poszczególnych narodów i są znakiem Ewangelii również w wierności swojej ojczyźnie, swojemu narodowi, kulturze narodowej, zawsze jednak w wolności, którą przyniósł nam Chrystus. (...) Kościół wezwany jest, by dawać świadectwo Chrystusowi, zajmując odważne i profetyczne stanowisko wobec korupcji świata politycznego czy ekonomicznego, nie szukając dla siebie chwały i dóbr materialnych, używając własnych dóbr w służbie najuboższym, naśladując prostotę życia Chrystusa» (Redemptoris missio, 43). Taką doktrynę Kościół głosi nieustannie i niezmiennie w ramach tak zwanego nauczania społecznego.

5. Mówiąc o tych aspektach misji Kościoła składamy dzięki Bogu, który nas powołał, byśmy byli jego członkami. Szczególne miejsce zajmuje w nim Maryja Panna. Wyrazem tego jest koronacja czcigodnej figurki Matki Bożej Miłosierdzia z El Cobre. Historia Kuby jest rozjaśniona wspaniałymi świadectwami miłości do jej Patronki, u której stóp widnieją postacie ubogich mieszkańców wyspy — dwóch Indian i Mulata — symbolizujące bogatą różnorodność waszego narodu. Jej sanktuarium znajduje się w El Cobre — pierwszym miejscu na Kubie, gdzie wywalczono wolność dla niewolników.

Moi drodzy, nie zapominajcie nigdy wielkich wydarzeń związanych z dziejami kultu Królowej i Matki Kuby. Z baldachimu głównego ołtarza Céspedes zrobił kubański sztandar, a zanim podjął walkę o wolność, uklęknął u stóp Maryi. Mężni żołnierze kubańscy, zwani mambises, nosili na piersiach medalion i ryngraf z Jej świętym wizerunkiem. Pierwszy akt wolnej Kuby dokonał się w 1898 r., kiedy to oddziały generała Calixto Garcii stanęły przed Matką Bożą Miłosierdzia, aby uczestniczyć w uroczystej Mszy św. z okazji wydania «Deklaracji niepodległości narodu kubańskiego». Liczne pielgrzymki, podczas których Maryja w swoim wizerunku nawiedzała miasta i wsie wyspy, były zawsze wielkimi manifestacjami wiary i miłości Jej dzieci, przynoszących Jej swoje tęsknoty i nadzieje, radości i cierpienia.

Z tego miejsca pragnę jeszcze pozdrowić synów Kuby, którzy gdziekolwiek na świecie czczą Matkę Bożą Miłosierdzia; wraz z wszystkimi ich braćmi i siostrami, którzy żyją na tej pięknej ziemi, oddaję ich w Jej macierzyńską opiekę, prosząc, by Ona, jako Matka miłująca wszystkich, zjednoczyła swoje dzieci, prowadząc je do pojednania i braterstwa.

6. Zanim dokonam koronacji wizerunku, pragnę dzisiaj wpisać się w tę chwalebną tradycję miłości do wspólnej Matki i wraz z wami wszystkimi zwrócić się do Niej słowami modlitwy:

Matko Boża Miłosierdzia z El Cobre!
Patronko Kuby!
Bądź pozdrowiona, pełna łaski!
Ty jesteś umiłowaną Córką Ojca,
Matką Chrystusa, naszego Boga,
żywą świątynią Ducha Świętego.
W Twoim imieniu,
o Matko Miłosierdzia,
nosisz wspomnienie Boga,
który jest Miłością,
zapis nowego przykazania Jezusa,
znak Ducha Świętego
— miłości rozlanej w sercach naszych, ognia miłosierdzia
zesłanego na Kościół
w dniu Pięćdziesiątnicy,
daru pełnej wolności dzieci Bożych.
Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus!
Przyszłaś, aby nawiedzić nasz naród,
i zechciałaś pozostać z nami
jako Matka i Królowa Kuby,
towarzyszyć nam w pielgrzymce
drogami historii.
Twoje imię i Twój wizerunek
są wyryte w sercach i umysłach
wszystkich Kubańczyków,
w kraju i za granicą,
jako znak nadziei i symbol braterstwa.
Święta Maryjo, Matko Boża
i Matko nasza!
Módl się za nami do Twego Syna
Jezusa Chrystusa,
wstawiaj się za nami
całym swoim macierzyńskim Sercem,
pełnym miłości Ducha Świętego.
Pomnóż naszą wiarę, ożyw nadzieję,
umocnij w nas miłość.
Wspomagaj nasze rodziny,
ochraniaj młodzież i dzieci,
pocieszaj cierpiących.
Bądź Matką wiernych
i pasterzy Kościoła,
wzorem i gwiazdą
nowej ewangelizacji.
Matko pojednania!
Zgromadź swój lud
rozproszony po całym świecie.
Uczyń z narodu kubańskiego
wspólnotę braci i sióstr,
aby wszyscy jego członkowie
otworzyli szeroko swoje umysły,
serca i życie na Chrystusa,
jedynego Zbawiciela i Odkupiciela,
który żyje i króluje z Ojcem
i Duchem Świętym na wieki wieków.
Amen.

Na zakończenie Mszy św. Jan Paweł II powiedział:

Z radością sprawowałem wraz z wami wszystkimi tę Mszę św. na placu Antonio Maceo. Przez swoją obecność tutaj daliście widzialne świadectwo trwania i rozwoju Kościoła na tej pięknej ziemi, wyrażając w ten sposób jego wielką żywotność. Przy tej okazji pragnę was z radością powiadomić, że aby zapewnić Kościołowi na Kubie lepsze warunki działania postanowiłem utworzyć diecezję Guantánamo-Baracoa, mianując jej pierwszym ordynariuszem bpa Carlosa Jesusa Patricio Baladrona Valdesa, dotychczas biskupa pomocniczego Hawany.

Pragnę zachęcić kapłanów i wiernych tej nowej diecezji, aby skupili się wokół swego pasterza i włączyli się w budowę — niczym żywe kamienie — nowego Kościoła lokalnego, który dzisiaj powstaje. Drogi księże biskupie Baladrón, świadom wielkiego znaczenia misji, jaka zostaje ci powierzona, głoś niestrudzenie Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa swoim diecezjanom, gromadząc ich na Eucharystii i zachęcając do przyjmowania innych sakramentów, aby stając przed obliczem Pana mogli wzrastać w świętości i sprawiedliwości.

Przed udzieleniem końcowego błogosławieństwa Ojciec Święty powiedział:

Chcę jeszcze podziękować za to ciepło — za ciepłą pogodę, ale także za ciepło waszych serc. Waszemu gorącemu narodowi i Kościołowi pragnę udzielić błogosławieństwa na zakończenie tej Mszy św.








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Konferencja Episkopatu Polski, Chrześcijański kształt patriotyzmu
Papież Franciszek, Moc duchowa królestwa Bożego
Tomasz Bieliński, MD, Z pustego grobu płynie nadzieja
Andrzej Zając OFMConv, Jak odzyskać entuzjazm
Justyna Kapłańska, Moja śmierć
Karol Meissner OSB, Jak dążyć do wewnętrznej wolności
Papież Franciszek, Wielka niesprawiedliwość
Papież Franciszek, Na miejscu innych
Papież Franciszek, Zbrodnia przeciwko ludzkości
Papież Franciszek, Największym dobrem jest Pan i bliźni
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła