słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

EUCHARYSTIA — UCZTA KOMUNII Z BOGIEM

Katecheza podczas audiencji generalnej 18 października 2000



1. «Staliśmy się Chrystusem. Jeśli bowiem On jest głową, a my Jego członkami, to całym człowiekiem jest On i my razem» (Augustyn, Tractatus in. Jo., 21, 8). Te śmiałe słowa Augustyna podkreślają głęboką więź, jaka powstaje w tajemnicy Kościoła między Bogiem a człowiekiem, a która w naszym doczesnym życiu znajduje najwyższy wyraz w Eucharystii. Polecenia: «Bierzcie i jedzcie, (...) pijcie» (Mt 26, 26-27), które Jezus kieruje do apostołów w «sali na górze» pewnego jerozolimskiego domu w ostatni wieczór swego ziemskiego życia (por. Mk 14, 15), mają bogate znaczenie. Już sama tylko uniwersalna symbolika uczty, na której podaje się chleb i wino (por. Iz 25, 6), wskazuje na więź komunii i zażyłości. Inne, jeszcze bardziej wyraziste elementy podkreślają wymowę Eucharystii jako uczty przyjaźni i przymierza z Bogiem. Eucharystia jest bowiem — jak przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego — «równocześnie i nierozdzielnie pamiątką ofiarną, w której przedłuża się ofiara Krzyża, i świętą ucztą Komunii w Ciele i Krwi Pana» (n. 1382).

2. Podobnie jak w Starym Testamencie sanktuarium wędrujące przez pustynię nazywane było «namiotem spotkania», bo w nim Bóg spotykał się ze swoim ludem, a bracia w wierze ze sobą nawzajem, tak też dawna tradycja chrześcijańska nazwała liturgię eucharystyczną sýnaxis, czyli «zebraniem». W niej to «objawia się w całej swej głębi natura Kościoła, wspólnoty zwołanych na zgromadzenie, by sławić dar Tego, który jest ofiarnikiem i ofiarą: uczestnicząc w Świętych Tajemnicach, stają się oni 'krewnymi' Chrystusa, antycypując doświadczenie przebóstwienia poprzez nierozłączną więź, jaka łączy w Chrystusie Bóstwo i człowieczeństwo» (Orientale Lumen, 10).

Jeśli chcemy głębiej zrozumieć rzeczywisty sens tej tajemnicy komunii między Bogiem a wiernymi, musimy powrócić do słów Jezusa z Ostatniej Wieczerzy. Odsyłają one do biblijnego pojęcia «przymierza», na które wskazuje właśnie związek krwi Chrystusa z krwią ofiarną wylaną na Synaju: «To jest moja Krew Przymierza» (Mk 14, 24). Mojżesz zaś ogłosił wcześniej: «Oto krew przymierza» (Wj 24, 8). Przymierze, które na Synaju połączyło Izrael z Bogiem więzią krwi, zapowiadało nowe przymierze, z którego wypływa swego rodzaju «pokrewieństwo» — jak mawiali Ojcowie greccy — między Chrystusem a chrześcijaninem (por. Cyryl Aleksandryjski, In Iohannis Evangelium, XI; Jan Chryzostom, In Matthaeum hom., LXXXII, 5).

3. Komunię wierzącego z Chrystusem w Eucharystii podkreśla przede wszystkim teologia Janowa i Pawłowa. W mowie wygłoszonej w synagodze w Kafarnaum Jezus stwierdza jednoznacznie: «Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki» (J 6, 51). Celem całej tej mowy jest podkreślenie żywotnej komunii, jaka powstaje w wierze między Chrystusem — Chlebem życia — a tym, kto Go spożywa. Pojawia się w niej mianowicie grecki czasownik ménein (trwać, zamieszkiwać), typowy dla czwartej Ewangelii, oznaczający głęboką mistyczną więź między Chrystusem a uczniem: «Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim» (J 6, 56; por. 15, 4-9).

4. Greckie słowo oznaczające komunię — koinonía — pojawia się też w Pierwszym Liście do Koryntian, gdzie Paweł mówi o bałwochwalczych ucztach ofiarnych jako o «stole demonów» (por. 10, 21), formułując zasadę dotyczącą wszystkich ofiar: «są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych» (10, 18). Apostoł ukazuje pozytywną i świetlaną stronę tej zasady, odnosząc ją do Eucharystii: «Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem (koinonía) we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem (koinonía) w Ciele Chrystusa? (...) Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba» (tamże, 16-17). «Udział w Eucharystii, sakramencie Nowego Przymierza, jest najwyższym przejawem upodobnienia się do Chrystusa, źródłem 'życia wiecznego' (por. J 6, 51-58), fundamentem i mocą całkowitego daru z siebie» (Veritatis splendor, 21).

5. Ta komunia z Chrystusem prowadzi zatem do głębokiej przemiany wierzącego. Św. Cyryl Aleksandryjski bardzo wymownie opisuje ten proces, ukazując jego konsekwencje w życiu człowieka i w dziejach: «Chrystus kształtuje nas na swój obraz, tak aby rysy Jego Boskiej natury zajaśniały w nas dzięki uświęceniu, sprawiedliwości, dobremu i cnotliwemu życiu. Piękno tego obrazu jaśnieje w nas, którzy jesteśmy w Chrystusie, gdy poprzez nasze czyny okazujemy się dobrymi ludźmi» (Tractatus ad Tiberium Diaconum sociosque, II, Responsiones ad Tiberium Diaconum sociosque, w: In divi Johannis Evangelium, t. III, Bruxelles 1965, s. 590). «Uczestnicząc bowiem w ofierze Krzyża, chrześcijanin dostępuje udziału w ofiarnej miłości Chrystusa i zostaje uzdolniony oraz zobowiązany do okazywania tejże miłości w życiu poprzez wszystkie swoje postawy i czyny. W życiu moralnym objawia się i urzeczywistnia także królewska posługa chrześcijanina» (Veritatis splendor, 107). Ta królewska posługa jest zakorzeniona w chrzcie, a rozkwita w pełni w komunii eucharystycznej. Droga świętości, miłości i prawdy jest zatem objawieniem światu naszej głębokiej więzi z Bogiem, która urzeczywistnia się w eucharystycznej uczcie.

Pozwólmy, aby nasze pragnienie boskiego życia ofiarowanego w Chrystusie wyraziło się w żarliwych słowach wielkiego teologa Kościoła ormiańskiego, Grzegorza z Nareku (X w.): «Pragnę nieustannie Dawcy, a nie Jego darów. Nie dążę do chwały, ale chcę ucałować Chwalebnego. (...) Nie szukam spoczynku, ale proszę i błagam o Oblicze Tego, który daje odpocznienie. Nie tęsknię za ucztą weselną, ale za Oblubieńcem» (XII Modlitwa).

Do Polaków uczestniczących w audiencji generalnej:

Niech Święty Rok Wielkiego Jubileuszu odnowi w waszych wspólnotach życie eucharystyczne, bo właśnie na Eucharystii wspiera się i dojrzewa w nas ta świadomość przyjścia Chrystusa i Jego obecności w dziejach człowieka — każdego człowieka i wszystkich ludzkich wspólnot, rodzin, narodów i całej ludzkości. Szczęść Boże wszystkim rodakom przybyłym na Rok Święty do Rzymu!


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Emil Cichy, Niegrzeczne dzieci nie są dla nas problemem
Andrzej Cichoń, Emaus
Agnieszka Czylok, Liturgiczne piękno
Kazimierz Matwiejuk, Monika Lipińska, Transmisja Mszy św. - duchowy „stymulator”
Marek Gancarczyk, Zdrowa ambicja
Papież Franciszek, Wiara jest konkretna
Gualtiero Bassetti, Dostosowując krok do najsłabszego
Słowo wśród nas, Ja jestem Chlebem Życia
Andrzej Cichoń, Tomasz
Papież Franciszek, Niczym ziarnko piasku
Komentarze internautów:

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła