słodki cukiereczek
Strona główna Opoki | Liturgia na dziś | Baza Mszy św. | Porozmawiajmy o wierze | Życie Kościoła | Jan Paweł II | Dołącz do grona darczyńców

Opoka jest przydatna? Wpłać darowiznę
Zapraszamy do czytelni Według autorów Według dziedzin Według tematów Wyszukaj Na zakupy!





Audiobooki w odcinkach




Wiadomości


 


Jan Paweł II

EUCHARYSTIA JAKO SAKRAMENT JEDNOŚCI

Katecheza podczas audiencji generalnej 8 listopada 2000



1. «Sakrament pobożności, znak jedności, więź miłości!» To zdanie św. Augustyna z jego komentarza do Ewangelii św. Jana (In Iohannis Evangelium 26, 13) podejmuje i streszcza niezwykle trafnie słowa skierowane przez św. Pawła do Koryntian, których przed chwilą wysłuchaliśmy: «Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba» (1 Kor 10, 17). Eucharystia jest sakramentem i źródłem kościelnej jedności. Powtarzano to wielokrotnie od narodzin tradycji chrześcijańskiej, czyniąc odniesienie do znaku chleba i wina. I tak w Didaché, tekście, który powstał u zarania chrześcijaństwa, stwierdza się: «Jak ten łamany Chleb rozsiany był po górach, a zebrany stał się jednym, tak niech się zbierze Kościół Twój z krańców ziemi do królestwa Twego» (9, 1).

2. Św. Cyprian, biskup Kartaginy, nawiązując w III w. do tych słów mówi: «Ofiary samego Chrystusa ukazują jednomyślność chrześcijan, umacnianą przez głęboką i niepodzielną miłość. Gdy bowiem Pan nazywa swym ciałem chleb powstały z połączenia wielu ziaren, ma na myśli zebrany lud, przez Niego karmiony. I kiedy nazywa swą krwią wino wyciśnięte z wielu winnych gron i razem zlane, podobnie ma na myśli naszą owczarnię złożoną z wielkiej rzeszy razem połączonej» (Ep. ad Magnum 6). Ten symbolizm eucharystyczny, nawiązujący do jedności Kościoła, pojawia się często u Ojców i teologów scholastycznych. «Sobór Trydencki sformułował tę naukę stwierdzając, że nasz Zbawiciel pozostawił swemu Kościołowi Eucharystię 'jako symbol jego jedności oraz miłości, z jaką pragnął, by wszyscy chrześcijanie pozostawali głęboko zespoleni ze sobą'; i dlatego jest ona 'symbolem jedynego ciała, którego jest On głową'» (Paweł VI, Mysterium fidei: Ench. Vat., 2, 424; por. Sobór Trydencki, Decr. de SS. Eucharistia, wstęp i rozdz. 2). Katechizm Kościoła Katolickiego dokonuje trafnej syntezy: «Ci, którzy przyjmują Eucharystię, są ściślej zjednoczeni z Chrystusem, a tym samym Chrystus łączy ich ze wszystkimi wiernymi w jedno Ciało, czyli Kościół» (n. 1396).

3. Ta tradycyjna nauka zakorzeniona jest mocno w Piśmie Świętym. Rozwija ją św. Paweł w przytoczonym fragmencie z Pierwszego Listu do Koryntian, biorąc za punkt wyjścia temat podstawowy, jakim jest koinonía, czyli komunia, która tworzy się pomiędzy wiernym i Chrystusem w Eucharystii. «Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest udziałem (koinonía) we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem (koinonía) w Ciele Chrystusa?» (10, 16). Komunia ta opisana jest dokładniej w Ewangelii św. Jana jako nadzwyczajna relacja «wzajemnej wewnętrznej więzi»: «trwa we Mnie, a ja w nim». Jezus stwierdza bowiem w synagodze w Kafarnaum: «Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim» (J 6, 56).

Temat ten zostanie uwypuklony również w mowach wygłoszonych podczas Ostatniej Wieczerzy, gdzie występuje symbolika krzewu winnego: latorośl zieleni się i przynosi owoc jedynie wtedy, gdy jest wszczepiona w krzew winny, od którego przyjmuje życiodajne soki i wsparcie (por. J 15, 1-7). W przeciwnym razie staje się suchą gałęzią przeznaczoną na spalenie: aut vitis aut ignis, «albo krzew winny, albo ogień» — komentował zwięźle św. Augustyn (In Iohannis Evangelium 81, 3). Zarysowuje się tu jedność, komunia, która powstaje między wiernym a Chrystusem obecnym w Eucharystii, na podstawie zasady sformułowanej przez św. Pawła: «Czyż nie są w jedności z ołtarzem ci, którzy spożywają z ofiar na ołtarzu złożonych?» (1 Kor 10, 18).

4. Komunia-koinonía mająca charakter «wertykalny», ponieważ łączy nas z Boskim misterium, rodzi również komunię-koinoníę, którą możemy nazwać «horyzontalną» lub kościelną, braterską, zdolną złączyć węzłem miłości wszystkich uczestników tego samego stołu. «My, liczni, tworzymy jedno Ciało — przypomina nam św. Paweł. — Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba» (1 Kor 10, 17). Wypowiedź o Eucharystii poprzedza wielką refleksję eklezjalną, którą Apostoł przeprowadzi w 12. rozdziale tego samego listu, mówiąc o Ciele Chrystusa, jego jedności i różnorodności. Również sławny opis Kościoła jerozolimskiego, autorstwa św. Łukasza, który znajdujemy w Dziejach Apostolskich, podkreśla tę braterską jedność lub koinoníę, łącząc ją z łamaniem chleba, czyli sprawowaniem Eucharystii (por. Dz 2, 42). Jest to jedność, która się urzeczywistnia w konkretnych warunkach historycznych: «Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie (koinonía), w łamaniu chleba i w modlitwach. (...) Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne» (Dz 2, 42-44).

5. Zaprzecza więc głębokiemu sensowi Eucharystii ten, kto sprawuje ją nie pamiętając o wymogach miłości i jedności. Św. Paweł surowo karci Koryntian, ponieważ podczas ich wspólnych spotkań «nie ma (...) spożywania Wieczerzy Pańskiej» (1 Kor 11, 20) z powodu podziałów, niesprawiedliwości i egoizmu. W takim przypadku Eucharystia nie jest już agape, czyli wyrazem i źródłem miłości. A kto uczestniczy w niej niegodnie, nie pozwalając, by wyraziła się w miłości braterskiej, «wyrok sobie spożywa i pije» (1 Kor 11, 29). «Jeśli bowiem życie chrześcijańskie wyraża się w spełnianiu największego przykazania, czyli w miłości Boga i bliźniego, to miłość ta znajduje swoje źródło właśnie w tym Sakramencie, który powszechnie bywa nazywany Sakramentem miłości» (Dominicae Coenae, 5). Eucharystia przypomina, uobecnia i tworzy tę miłość.

Odpowiedzmy zatem na wezwanie biskupa i męczennika św. Ignacego, który zachęcał do jedności wiernych Filadelfii w Azji Mniejszej: «Jedno jest ciało naszego Pana Jezusa Chrystusa, jeden jest kielich w jedności Jego krwi, jeden jest ołtarz, podobnie jak jeden jest biskup» (Ep. ad Philadelphenses 4). Módlmy się słowami Liturgii do Boga Ojca: «Spraw, abyśmy posileni Ciałem i Krwią Twojego Syna i napełnieni Duchem Świętym, stali się jednym ciałem i jedną duszą w Chrystusie» (III Modlitwa eucharystyczna).

Bądźcie wierni dziedzictwu harcerstwa

8 listopada 2000 r. w środowej audiencji na placu św. Piotra uczestniczyło ok. 2 tys. Polaków. Było wśród nich kilkuset harcerzy z całej Polski i z emigracji (m.in. z Litwy, Białorusi, Kanady). Przed udzieleniem Błogosławieństwa Apostolskiego Ojciec Święty pozdrowił rodaków, a następnie wygłosił krótkie przemówienie do harcerzy, ich kapelanów i wychowawców.

Witam serdecznie pielgrzymów z Polski!

Witam pielgrzymów z ziemi sądeckiej, pracowników Polskich Linii Lotniczych, jak również inne grupy pielgrzymkowe, które już zostały wyliczone. Dziękuję wam za tę obecność i za dar waszej modlitwy. Bóg zapłać!

Na dzisiejszej audiencji są także obecni harcerze i harcerki. Pozdrawiam was z całego serca. Witam księży kapelanów i przedstawicieli władz harcerskich. Przynieśliście ze sobą rzeźbioną kapliczkę, tak zwany «harcerski tryptyk», który w peregrynacji przeszedł przez środowiska harcerskie rozproszone po całym świecie. Dzisiaj powrócił znowu na plac św. Piotra, skąd wyszedł w tę szczególną wędrówkę wiary dwa lata temu.

Drodzy harcerze i harcerki, jest dla mnie wielką radością, że mogę znowu spotkać się z wami. Wasza obecność przypomina mi moje spotkania z harcerzami przy ognisku i przy różnych okazjach. Śpiewaliśmy wówczas pieśni harcerskie, które zachowałem w pamięci do dzisiaj.

Życzę wam tu obecnym i wszystkim harcerzom w Polsce i poza jej granicami, abyście byli zawsze wierni wielkiemu dziedzictwu harcerstwa. Dzielcie się swoją radością i entuzjazmem z waszymi rówieśnikami. Bądźcie świadkami pozytywnego stosunku do życia, który bierze się z umiłowania przyrody i dzieł stworzenia, a zwłaszcza z wewnętrznej czystości i szlachetności intencji. Wasze świadectwo potrzebne jest dzisiejszemu światu. Niech Wielki Jubileusz Roku 2000, który teraz przeżywamy, stanie się dla was okazją do osobistego uświęcenia i do wewnętrznej odnowy przez wzmożoną modlitwę i praktykowanie cnót chrześcijańskich. Niech harcerskie zawołanie: «Czuwaj!» przypomina wam o nieustannym czuwaniu nad sobą, zachęca do ciągłej pracy nad kształtowaniem siebie, własnej osobowości i otwiera wasze serca na potrzeby bliźnich. Proszę, ażebyście — drodzy druhowie i druhny — te słowa przekazali polskim harcerzom. Niech Bóg wszystkim błogosławi!

(opublikowane w Osservatore Romano n. 1/2001, s. 49.)


opr. mg/mg








 wyślij znajomym

Zobacz także:
Andrzej Cichoń, Emaus
Agnieszka Czylok, Liturgiczne piękno
Kazimierz Matwiejuk, Monika Lipińska, Transmisja Mszy św. - duchowy „stymulator”
Andrzej Zając OFMConv, Jak odzyskać entuzjazm
Gualtiero Bassetti, Dostosowując krok do najsłabszego
Słowo wśród nas, Ja jestem Chlebem Życia
Andrzej Cichoń, Tomasz
Marek Gancarczyk, Proszę Państwa, więcej powagi
Konferencja Episkopatu Polski, Idźcie i głoście
Olgierd Nassalski MIC, Mój Biały Tydzień
Komentarze internautów:

Odpowiedz na komentarz (Majka :D, 2008-07-19 14:19:42)
 Jako Chrześcijanka...  więcej   skomentuj tę wypowiedź

lekcjoważenie ciała chrystusa podczas przyjmowania omuni (krzysiek, 2002-06-18 13:33:40)
 szerzenie się...  więcej   skomentuj tę wypowiedź

     Eucharystia (Leon, 2003-06-29 13:53:57)
 Myślę że on ma...  więcej   skomentuj tę wypowiedź

Benedykt XVI | Biblioteka audio i wideo | Czytelnia | Dane nt. Kościoła | Edukacja Ekonomiczna | Felietony, komentarze | Filozofia | Galeria zdjęć | Inne nauki |
Europa, Polska, Kościół | Internet i komputery | Jan Paweł II | Katalog adresów | Katechetom i duszpasterzom | Kultura | Księgarnia religijna | Liturgia - na dziś i na niedziele | Mapa serwisu | Msze św. - gdzie, kiedy? | Nauczanie | Noclegi w Polsce | Noclegi, hotele w Polsce | Nowości na naszych stronach | Papież Franciszek | Pielgrzymki piesze - ePielgrzymka | Rekolekcje | Rodzina | Sekty | Serwis informacyjny | Słownik | Sonda | Święci patroni | Szukaj | Tapety i dzwonki religijne | Teologia | Twój głos w dyskusji | Varia | Życie Kościoła