Współdziałanie w rozwiązywaniu problemów Rzymu

Jestem Panu szczerze wdzięczny za pełne szacunku i szczerości słowa jakie w imieniu Rady Miejskiej i całej ludności Rzymu zechciał pan do nas skierować podczas naszego przejazdu z Watykanu do Katedry świętego Jana na Lateranie.

Ten krótki postój u stóp Wzgórza Kapitolińskiego ma dla mnie szczególne znaczenie nie tylko przez wzgląd na wszystkie łączące się z nim wspomnienia historyczne, a interesujące zarówno Rzym świecki jak i chrześcijański, ale również dlatego, że pozwala mi na pierwszy, bezpośredni kontakt z osobami odpowiedzialnymi za życie miasta i jego ład. Jest to więc dla mnie szczęśliwa okazja by was serdecznie pozdrowić i złożyć wam życzenia.

Ze szczególną uwagą i wrażliwością odnoszę się do problemów Rzymu, o których pan mówił, a które słusznie budzą pańską troskę ze względu na swą powagę, naglący charakter a przede wszystkim zaś ze względu na trudności i dramaty ludzkie oraz rodzinne, których są często dobitnym przejawem. Jako Biskup Rzymu, miasta będącego siedzibą urzędu duszpasterskiego, który został mi powierzony, tym żywiej odczuwam te bolesne doświadczenia wymagające z mej strony gotowości do współdziałania i tego wkładu natury moralnej i duchowej zgodnej ze szczególną naturą mego posłuszeństwa, abym mógł przynajmniej w pewnym stopniu im ulżyć. Mówię to nie tylko we własnym imieniu, ale i w imieniu dzieci Kościoła Bożego znajdującego się tu, w Rzymie: w imieniu biskupów, mych współpracowników, kapłanów i zakonników, członków stowarzyszeń katolickich i wszystkich wiernych zaangażowanych na różne sposoby w pracę duszpasterską, formacyjną, opiekuńczą i oświatową.

Nadzieja, której echo z przyjemnością dosłyszałem w pana tak miłych słowach, jest dla nas wierzących, jak o tym przypomniałem podczas audiencji ogólnej w ostatnią środę, prawdą obowiązkową i wspaniałym darem danym nam przez Boga. Oby mogła ona wzbudzić w każdym z nas i u każdego obywatela dobrej woli siłę i stanowczość! Oby stała się natchnieniem dla inicjatyw i programów na rzecz sprawiedliwego rozwiązania tych problemów, aby Rzym mógł rzeczywiście pozostać wiernym tym prawdziwym chrześcijańskim ideałom, jakimi są pragnienie i łaknienie sprawiedliwości, rzeczywisty wkład do pokoju, najwyższa godność pracy ludzkiej, poszanowanie i umiłowanie naszych współbraci, niezłomna solidarność z najsłabszymi!

Źródło: Urgenza e gravita dei problemi di Roma, "L`Osservatore Romano" nr 221 z 25-26 IX 1978 r.; Jan Paweł I - Nauczanie Społeczne 26 VIII - 28 IX 1978 - Ośrodek dokumentacji i studiów społecznych 1980, str. 61 - 62.

opr. kkk/kkk